Ζωντανή απόδειξη του δυσλειτουργικού συνταξιοδοτικού συστήματος της Ιταλίας θεωρείται ο Carlo Cani, ένας 60χρονος ανθρακωρύχος που κατάφερε να πάρει σύνταξη στα 52 του χρόνια, χωρίς να έχει δουλέψει ούτε μία ημέρα στην 35χρονη καριέρα του.
Ο Cani έπιασε δουλειά σε ορυχείο το 1980, αλλά πολύ σύντομα διαπίστωσε ότι έπασχε από κλειστοφοβία και δεν ήθελε να βρίσκεται κάτω από τη γη.
Άρχισε να εφαρμόζει τα πιο απίστευτα κόλπα και να σκέφτεται τις πιο ευφάνταστες δικαιολογίες για να αποφεύγει να κατέβει στο ορυχείο της Σαρδινίας.
Παρίστανε ότι είχε πάθει αμνησία, ότι έπασχε από αιμορροΐδες, έτριβε με σκόνη από τα κάρβουνα τα μάτια του για να προκαλέσει μόλυνση, ενώ σε μία περίπτωση παραπατούσε, παριστάνοντας το μεθυσμένο.
Με τον τρόπο αυτό, μπόρεσε να συσσωρεύσει αναρρωτικές άδειες ολόκληρων ετών, με τη βοήθεια γιατρών πρόθυμων να τον βοηθήσουν στην απάτη. Εν τω μεταξύ, έμενε στο σπίτι του και αφιερωνόταν στο πάθος του για την τζαζ μουσική.
Επίσης, πέρασε μεγάλες περιόδους στο σπίτι με μειωμένες απολαβές, όταν η ζήτηση για άνθρακα από το ορυχείο μειωνόταν, στο πλαίσιο του ιταλικού συστήματος που προβλέπει ότι εταιρείες που θα αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα θα πρέπει να συνεχίσουν να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους.
Παρά τις μεγάλες περιόδους της απουσίας του, επισήμως παρέμενε υπάλληλος της εταιρείας Carbosulcis, και κατ΄ επέκταση δικαιούνταν να πάρει σύνταξη.
“Απλά δεν μου άρεσε η δουλειά. Το να είμαι ανθρακωρύχος δεν ήταν δουλειά για εμένα”, λέει σήμερα.
Όμως, αντί να βρει μια άλλη δουλειά, κατάφερε να ζει σε βάρος του συστήματος για 35 χρόνια, έως ότου το 2006 βγήκε σε σύνταξη, σε ηλικία μόλις 52 ετών.