Είναι τουλάχιστον ακατανόητο -αν όχι εγκληματικό- να μην παρέχονται οι μεγαλύτερες δυνατές διευκολύνσεις για την εξυπηρέτηση των χρεών στην εφορία, με περισσότερες και μικρότερες δόσεις εξόφλησης. Κι αν υπάρχουν κάποια κριτήρια, αυτά θα πρέπει να ξεχωρίζουν τους φοροφυγάδες, από τους νομοταγείς φορολογούμενους που βρίσκονται σε αδυναμία πληρωμής λόγω μνημονίου.
Το θέμα πρέπει να επανεξεταστεί, εκτός κι αν ο πραγματικός στόχος είναι να αναγκαστούν όσοι χρωστούν να ξεπουλήσουν άρον-άρον ακίνητα και επιχειρήσεις, με πραγματικό στόχο να πέσουν οι τιμές και να εκπληρωθεί, έτσι, ο στόχος της εσωτερικής υποτίμησης.
Πώς θα πληρώσει ο κόσμος όσα χρωστάει, όταν τα χρέη του αυξάνονται και τα εισοδήματα μειώνονται;
Η κυβέρνηση επικαλείται το “βέτο” τη τρόικας σε μια νέα ρύθμιση και τα στελέχη της μας πληροφορούν ότι η πρόταση για εξόφληση σε 60 δόσεις απερρίφθη.
Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση προφανώς επιχειρεί να αποσείσει την ευθύνη, έστω κι αν έτσι ομολογεί ότι… απλώς διεκπεραιώνει μια πολιτική που καθορίζεται από τους δανειστές.
Πέραν αυτού, όμως, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα λογικής στην όλη υπόθεση.
Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι επικρατεί μια ισοπεδωτική λογική, η οποία ενοχοποιεί τους πάντες, με το σκεπτικό: “Χρωστάς στο Κράτος και δεν πληρώνεις, άρα είσαι φοροκλέφτης και επομένως οφείλουμε να είμαστε αυστηροί μαζί σου”.
Πρόκειται βέβαια για προπαγανδιστική παραπλάνηση, δεδομένου ότι οι οφειλές κατά ένα μεγάλο μέρος προέρχονται από οικονομικές δραστηριότητες που δηλώθηκαν στην εφορία.
Φόροι εισοδήματος, κληρονομιών, Φ.Π.Α….
Δραστηριότητες που έγιναν εμφανώς από φορολογούμενους και δηλώθηκαν. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι κλέφτες. Απλώς βρίσκονται σε αδυναμία πληρωμής εξαιτίας του εγκληματικού προγράμματος που εφαρμόζεται, το οποίο έχει αποκηρύξει ακόμα και το ΔΝΤ. Και λόγω της αδυναμίας πληρωμής, οι οφειλές τους προσαυξάνονται με πρόστιμα και υπερημερίες, βαθαίνοντας το αδιέξοδο.
Με τον τρόπο αυτό νομοταγείς φορολογούμενοι, βλέπουν κάθε μέρα τις οφειλές τους να επιβαρύνονται με πρόστιμα και -τοκογλυφικά- επιτόκια και εξομοιώνονται με λαθρέμπορους ή φοροφυγάδες που πιάστηκαν στα πράσα και χρωστούν και αυτοί πρόστιμα στο Κράτος.
Οι μόνοι τυχεροί είναι εκείνοι που κινούνται στη μαύρη οικονομία, χωρίς αποδείξεις και παραστατικά, διότι αυτούς δεν τους ενοχλεί κανείς -η εφορία δεν τους γνωρίζει ή κάνει ότι δεν τους γνωρίζει.
Επιπλέον, για να διεκδικήσει ένας οφειλέτης περισσότερες δόσεις, πρέπει να… πείσει τον έφορο και να αποδείξει ότι είναι άνεργος, ασθενής ή ανήκει σε άλλη κατηγορία αναξιοπαθούντων. Ετσι, δεκάδες χιλιάδες φορολογούμενοι εξαρτώνται από την υποκειμενική κρίση του εφόρου και πρέπει στην ουσία να… ταπεινωθούν για να αποδείξουν ότι δικαιούνται το ευεργέτημα των περισσότερων δόσεων.
Το νέο κριτήριο που φαίνεται να μπαίνει τώρα, είναι εάν ο οφειλέτης έχει “περιουσία”, αν κρίνουμε από όσα αποκαλύπτουν οι κυβερνητικοί παράγοντες στις συνεντεύξεις τους.
Δηλαδή, δεν μετράει το πόσο συνεπής ήσουν μέχρι σήμερα στις υποχρεώσεις σου, ούτε εάν δήλωνες τα εισοδήματα και τον τζίρο σου, ούτε αν βρίσκεσαι τώρα σε αδυναμία πληρωμής λόγω της ύφεσης. Αν έχεις ακίνητα, επιχείρηση ή άλλα περιουσιακά στοιχεία πληρώνεις ή πας φυλακή.