Οι απεργίες δεν είναι “άγραφο χαρτί”
Με όλη μας την καρδιά να ταλαιπωρηθούμε εάν πρόκειται να διασφαλιστούν τα δικαιώματα εργαζόμενων. Με όλο μας το είναι να βοηθήσουμε ώστε να μην επιβληθεί εργασιακός μεσαίωνας. Με κάθε δύναμη μας να στέρξουμε όλους αυτούς που υποφέρουν κι ας μην μπορούμε να εξυπηρετηθούμε στις μεταφορές μας λόγω των κινητοποιήσεων. Όμως τα παραπάνω δεν αποτελούν μια λευκή επιταγή. Δεν είναι ένα "άγραφο χαρτί' όπου ο κάθε λογής συνδικαλιστής θα μπορεί να γράψει και να διεκδικήσει ό,τι του "καπνίσει".
Τα παραπάνω τα λέμε με αφορμή τις σημερινές αποκαλύψεις πως οι απεργοί στο Μετρό με κάποιες αλχημείες ακινητοποιούν τα τρένα, όμως την ίδια στιγμή λαμβάνουν κανονικά τις αμοιβές τους. Παράλληλες αποκαλύψεις ήλθαν να προστεθούν λέγοντας πως οι εργαζόμενοι στο Μετρό πληρώνονται παχυλότατα σε σχέση με άλλους στο Δημόσιο, δουλεύοντας λιγότερο, ενώ την ίδια ώρα συνάδελφοι τους στην ΕΤΑΔ Α.Ε. λάμβαναν μπόνους 30 χιλιάδων ευρώ διότι - δήθεν - δεν έπαιρναν ούτε μια ημέρα ρεπό επί τρία και τέσσερα χρόνια. Στις πιο πάνω γραμμές θα διαβάσατε και για την εξαίρεση της ΕΤΑΔ Α.Ε. από τις μειώσεις στις υπόλοιπες ΔΕΚΟ που προκαλεί όχι εμάς, αλλά κυρίαρχα τους συναδέλφους υπαλλήλους των "βολεμένων" εργαζόμενων στην εταιρεία.
Όταν λοιπόν ο συνδικαλισμός χάνει το ηθικό πλεονέκτημα του και προασπίζεται μικροσυμφέροντα που εν πολλοίς είναι ξεπερασμένα από την εποχή, όταν οι πολίτες βλέπουν κάποιους κακομαθημένους πρώην πράσινους συνδικαλιστές να μιλάνε για κοινωνική δικαιοσύνη και την ίδια στιγμή να απέχουν από τις εργασίες τους εδώ και χρόνια, όταν τα κακομαθημένα παλικάρια της εργατιάς συνεχίζουν να φέρονται σαν τίποτε να μην συνέβη στην Ελλάδα, τότε δύσκολα η κάθε απεργία θα αποκτήσει συμμαχίες και κοινωνικές αναφορές. Και το κακό σε αυτήν την υπόθεση είναι πως η ζημιά δεν γίνεται πουθενά αλλού αλλά στο υγιές συνδικαλιστικό κίνημα που πλέον βρίσκεται σε απομόνωση.
Με όλη μας την καρδιά να ταλαιπωρηθούμε εάν πρόκειται να διασφαλιστούν τα δικαιώματα εργαζόμενων. Με όλο μας το είναι να βοηθήσουμε ώστε να μην επιβληθεί εργασιακός μεσαίωνας. Με κάθε δύναμη μας να στέρξουμε όλους αυτούς που υποφέρουν κι ας μην μπορούμε να εξυπηρετηθούμε στις μεταφορές μας λόγω των κινητοποιήσεων. Όμως τα παραπάνω δεν αποτελούν μια λευκή επιταγή. Δεν είναι ένα “άγραφο χαρτί’ όπου ο κάθε λογής συνδικαλιστής θα μπορεί να γράψει και να διεκδικήσει ό,τι του “καπνίσει”.
Τα παραπάνω τα λέμε με αφορμή τις σημερινές αποκαλύψεις πως οι απεργοί στο Μετρό με κάποιες αλχημείες ακινητοποιούν τα τρένα, όμως την ίδια στιγμή λαμβάνουν κανονικά τις αμοιβές τους. Παράλληλες αποκαλύψεις ήλθαν να προστεθούν λέγοντας πως οι εργαζόμενοι στο Μετρό πληρώνονται παχυλότατα σε σχέση με άλλους στο Δημόσιο, δουλεύοντας λιγότερο, ενώ την ίδια ώρα συνάδελφοι τους στην ΕΤΑΔ Α.Ε. λάμβαναν μπόνους 30 χιλιάδων ευρώ διότι – δήθεν – δεν έπαιρναν ούτε μια ημέρα ρεπό επί τρία και τέσσερα χρόνια. Στις πιο πάνω γραμμές θα διαβάσατε και για την εξαίρεση της ΕΤΑΔ Α.Ε. από τις μειώσεις στις υπόλοιπες ΔΕΚΟ που προκαλεί όχι εμάς, αλλά κυρίαρχα τους συναδέλφους υπαλλήλους των “βολεμένων” εργαζόμενων στην εταιρεία.
Όταν λοιπόν ο συνδικαλισμός χάνει το ηθικό πλεονέκτημα του και προασπίζεται μικροσυμφέροντα που εν πολλοίς είναι ξεπερασμένα από την εποχή, όταν οι πολίτες βλέπουν κάποιους κακομαθημένους πρώην πράσινους συνδικαλιστές να μιλάνε για κοινωνική δικαιοσύνη και την ίδια στιγμή να απέχουν από τις εργασίες τους εδώ και χρόνια, όταν τα κακομαθημένα παλικάρια της εργατιάς συνεχίζουν να φέρονται σαν τίποτε να μην συνέβη στην Ελλάδα, τότε δύσκολα η κάθε απεργία θα αποκτήσει συμμαχίες και κοινωνικές αναφορές. Και το κακό σε αυτήν την υπόθεση είναι πως η ζημιά δεν γίνεται πουθενά αλλού αλλά στο υγιές συνδικαλιστικό κίνημα που πλέον βρίσκεται σε απομόνωση.
