«Είναι φτιαγμένος από ατσάλι και διαμάντια σαν τα γεωτρύπανα που τρυπούν για κοιτάσματα στην έρημο, ενώ οι φιλοδοξίες του συναγωνίζονται τους πανύψηλους πίδακες πετρελαίου που ξεπηδούν από τη γη». Κάτι τέτοιες ωραίες παραβολές, λες και βγήκαν μέσα από τις «Χίλιες και Μια Νύχτες» μου διηγούνταν στο Λονδίνο για τον εμίρη Αλ Τάνι του Κατάρ.
Προφανώς, όταν είναι ιδιοκτήτης του κτιρίου Shard, του υψηλότερου της Ευρώπης, σχεδιασμένο από τον διάσημο Ιταλό αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο, η ισχύς του απόλυτου μονάρχη του Κατάρ μάλλον ξεπερνά τον επιβλητικό συμβολισμό αυτής της κάθετης πόλης των 72 ορόφων που δεσπόζει στο νότιο Τάμεση.
Προφανέστερα όμως της παγκόσμιας δύναμής του είναι τα 65 και βάλε δισεκατομμύρια δολάρια που διαχειρίζεται το αποκλειστικά δικό του επενδυτικό γκρουπ. Αυτά μοιάζουν με μαγικό τζίνι που μπορούν να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία ή όποια πλεονεξία του. Εν προκειμένω, τον καταλαβαίνω τον άνθρωπο. Με τρεις γυναίκες, 24 παιδιά, και καμιά 80αριά εγγόνια, ως προνοητικός μεγιστάνας κάνει τα κουμάντα του για το αύριο, όταν κάποτε στερέψει ο μαύρος χρυσός που αναβλύζει από τη γη του. Γι’ αυτό και τοποθετεί έξυπνα και προσεκτικά τα μυρωδάτα του πετρελαιοδολάρια προσδοκώντας να τα αυγατίσει. Τσιμπολογάει μερίδια και ποσοστά εδώ και εκεί από υψηλού επιπέδου διεθνείς επιχειρήσεις, ενώ κατά κανόνα κάνει μπίζνες και απευθείας συμφωνίες μόνο με ιδιώτες χωρίς να μεσολαβούν διαγωνισμοί
«Έλα δω Βαλεντίνο Γκαραβάνι, πόσο κάνει ο οίκος μόδας σου; Πάρτα και φέρε το 100%. Σαλάμ μαλέκουμ, Μοχάμαντ Αλ Φαγιέντ, τα πουλάς τα πολυκαταστήματα Χάρροντς στο Λονδίνο; Ορίστε το τίμημα και είναι ολόκληρα δικά μου». Κάπως έτσι, έκανε αστρονομικές δοσοληψίες και με τον Αμερικάνο μαχαραγιά των ακινήτων Τομ Μπάρακ από τον οποίο αγόρασε το σύνολο των τουριστικών εγκαταστάσεων στην Κόστα Σμεράλντα. Στο σύνηθες κλίμα της χρηματικής υπερπροσφοράς που δεν ανέχεται παζάρι έβαλε και τα αδέλφια Γουάινσταιν από τους οποίος πήρε κομμάτι της Χολιγουντιανής κινηματογραφικής εταιρείας Μιραμάξ .
Παρομοίως, ο Αγγλοσπουδαγμένος και ποδοσφαιρόφιλος εμίρης ολοκλήρωσε για λογαριασμό του διαδόχου του την εξαγορά της γαλλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Παρί Σεν Ζερμαίν , αγόρασε για ένα ανιψιό του το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της Ισπανικής Μάλαγα, ενώ με το ίδιο στυλ πρότεινε στους Αμερικανούς αδελφούς Γκλέιζερ να αποκτήσει το σύνολο των μετοχών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Και όπως κάθε σεΐχης που σέβεται τη χλιδή, τη τέχνη και τις γυναίκες πήρε από τα αφεντικά της Φολγκσβάγκεν μερίδιο στην αυτοκινητοβιομηχανία Πόρσε, αγόρασε το πίνακα «Χαρτοπαίκτες» του Σεζάν από τους κληρονόμους του Έλληνα μεγαλο-εφοπλιστή Γιώργου Εμπειρίκου, και μετά από διαπραγματεύσεις με το Μάικλ Κοβάλσκι του πασίγνωστου οίκου κοσμημάτων Τίφφανις, τοποθετήθηκε με ένα αξιοπρεπές ποσοστό στο όνειρο κάθε γυναίκας- γιατί όχι και της υπέρκομψης συζύγου του Μοζά.
Βλέπετε, λοιπόν, εσείς σε όλες αυτές τις εξαγορές, τοποθετήσεις και επενδύσεις την παρουσία κρατικού ή ημικρατικού παράγοντα, καθώς και πωλήσεις δημόσιας περιουσίας με διαγωνισμούς, ρήτρες και όρους; Ο σεΐχης δεν είναι ούτε αθώος , ούτε γενναιόδωρος ούτε καλοκάγαθος όταν πρόκειται για το συμφέρον του. Είναι σκληρός διαπραγματευτής που ποντάρει στα σίγουρα προσδοκώντας γρήγορες αποδόσεις. Προς τι λοιπόν κάθε τόσο από το πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά και τους πρωθυπουργούς Καραμανλή, Παπανδρέου και Σαμαρά να συναντιούνται μαζί του; Αν παραμερίσω τις καλές διακρατικές σχέσεις , έχουν άραγε κάτι να του προσφέρουν εκ μέρους ιδιωτών επιχειρηματιών ή μήπως έχουν κάποιο τάμα στην έρημο;
Γιατί μετά την απομάκρυνση των λεφτάδων πριγκίπων με τις κελεμπίες και τα χρυσά ρολόγια από τον Αστακό και το φρενάρισμα –παρότι ψιλοπαίζει ακόμα – στο Ελληνικό, οι Καταριανοί μάλλον δεν έχουν καμία όρεξη να βρουν μπροστά τους πολιτικούς και κρατικούς γραφειοκράτες για τις πωλήσεις ΕΛΠΕ, μαρίνων, Αστέρα Βουλιαγμένης και σταθμού υγραερίου Καβάλας. Με ιδιώτες, ίσως να το συζητούσαν όπως ήδη έχουν κάνει τοποθετούμενοι σε ιδιωτική ελληνική τράπεζα. Χώρια την φημολογούμενη εξαγορά του νησιού Οξιά στο Ιόνιο που επίσης ανήκει σε ντόπια οικογένεια. Τίποτε άλλο δεν τους βλέπω πρόθυμους να αγοράσουν που να είναι μπλεγμένο με το κράτος. Ωστόσο, με τη καψούρα που έχουν για το ποδόσφαιρο μια και θα διοργανώσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 πιθανότατα δεν θα έλεγαν όχι στο ξεπούλημα κάποιας ελληνικής ομάδας. Φουκαρά Τσάκα, σε λάθος μέρος της Σαουδαραβικής χερσονήσου έψαχνες πρίγκιπα –επενδυτή για το τριφύλλι.