Από όπου και να το πιάσεις ανάποδα βγαίνει. H κατάσχεση πονάει. Όμως εκεί θα κατέληγε.Τα 13 δισ νέες οφειλές μέσα σε 12 μήνες αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν σε μια ανάγκη φρένου, άτσαλου μεν, αλλά πραγματικού. Από που μπορεί να το σώσει ουσιαστικά το οικονομικό επιτελείο; Από τις ρυθμίσεις με βάση το πραγματικό προφίλ του φορολογουμένου. Και εκεί θα δώσει τις πραγματικές εξετάσεις. Κατ' ουσίαν, το μέτρο της κατάσχεσης εκβιάζει τον φορολογούμενο να πάει να ρυθμίσει.
Κατ' αρχάς είναι αποδεκτό την ώρα που η κοινωνία έχει ισοπεδωθεί από τη φορολογία να υπάρχουν αυτοί που δεν πληρώνουν; Κατά δεύτερον αυτοί που δεν πληρώνουν γιατί τα δήλωσαν; Διότι θεωρητικά μπορεί να είναι ειλικρινείς φορολογούμενοι ευρισκόμενοι σε αδυναμία. Αυτό πρέπει να διαγνώσει το υπουργείο οικονομικών και να δώσει τη δυνατότητα σε αυτήν την περίπτωση δόσεων στα μέτρα του ευρισκομένου εν αδυναμία. Κάτι δηλαδή σαν σύγχρονου Λυσία. Ο αδύνατος του Λυσία ήταν η ειλικρινής προσωποποίηση του πράγματι ευρισκομένου σε αδυναμία υπόχρεου.
Για μια οικονομία που δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να συλλάβει άμεσα τη φοροδιαφυγή, οι ισορροπίες είναι ιδιαίτερα λεπτές. Η υπόθεση της μαγκιάς του "δεν πληρώνω", έπρεπε να "είχε τελειώσει από χτες". Αντίστοιχα η υπόθεση του "πληρώνω ό,τι μπορώ", είναι μπροστά μας και από εκεί θα κριθεί η κυβέρνηση.
Κατά τα άλλα, αυτό που μπορεί να της δημιουργήσει έναν ακόμα πονοκέφαλο είναι μια τρικυμία στις διεθνείς αγορές.Τα αρπακτικά μαζεύονται σταδιακά πάνω από την Ιταλία και περιμένουν από τον ιέρακα Μπερλουσκόνι την μεγάλη κίνηση της ανατροπής. Δεν είναι εύκολο, ούτε μπορεί να γνωρίζει κανείς προς τα πού θα το παει ο Σίλβιο. Όμως οι αγορές δεν μπορούν να ανεβαίνουν επί 6μηνα. Γνωρίζουν καλά, ότι πίσω από τα μαγικά του Ντράγκι υπάρχουν κοινωνίες που πονάνε και ότι οι Γερμανοί είναι σε άλλους κόσμους. Σε ποιους, μήπως σε εκείνους του μαυρόασπορου Ντόκτωρ Μαμπούζε και του κινηματογράφου του Μεσοπολέμου;
Τα δορυφορικα κανάλια διαθέτουν εκπληκτικά ντοκυμαντέρ. Ένα από αυτά αναφέρεται στην οικονομική πολτική του Χίτλερ και τον τρόπο που αντιμετώπισε τα προβλήματα της ανεργίας, άσχετα αν την ίδια στιγμή καθάριζε τους δημοκρατικούς θεσμούς. Το γερμανικό γονίδιο δεν αλλάζει, έχει όμως ψυχή και τι ψυχή μπορεί να είναι αυτή; Ο ίδιος ο Ράιχεμπαχ που ακόμα και οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζαν μετριοπαθή σοσιαλδημοκράτη, φαίνεται, ότι θα είναι ιδιαίτερα σκληρός με το νομοθέτημα για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.
Την ίδια ώρα που οι γερμανικοί μισθοί αυξάνονται, οι νέες συμβάσεις για τους Ελληνες εργαζόμενους θα οδηγήσουν σε νέες μειώσεις. Όλα αυτά συνθέτουν ένα περιβάλλον, όπου οι αγορές όταν γνωρίζουν ότι η δημοσιονομική προσαρμογή δεν αρκεί, γιατί δεν υπάρχει σενάριο πραγματικής ανάπτυξης και κοινωνικής ισορροπίας, περιμένουν την ευκαιρία για χτυπήσουν.
Με ιδιωτικοποιήσεις και αυξήσεις κεφαλαίων τραπεζών μπροστά μας δεν θέλουμε να γίνει κάτι τέτοιο. Αν είχαμε εξάλλου το δικό μας νόμισμα, θα είχαμε τραβήξει όπως η Βενεζουέλα μια αξιοπρεπή υποτίμηση.
newmoney team
Από όπου και να το πιάσεις ανάποδα βγαίνει. H κατάσχεση πονάει. Όμως εκεί θα κατέληγε.Τα 13 δισ νέες οφειλές μέσα σε 12 μήνες αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν σε μια ανάγκη φρένου, άτσαλου μεν, αλλά πραγματικού. Από που μπορεί να το σώσει ουσιαστικά το οικονομικό επιτελείο; Από τις ρυθμίσεις με βάση το πραγματικό προφίλ του φορολογουμένου. Και εκεί θα δώσει τις πραγματικές εξετάσεις. Κατ’ ουσίαν, το μέτρο της κατάσχεσης εκβιάζει τον φορολογούμενο να πάει να ρυθμίσει.
Κατ’ αρχάς είναι αποδεκτό την ώρα που η κοινωνία έχει ισοπεδωθεί από τη φορολογία να υπάρχουν αυτοί που δεν πληρώνουν; Κατά δεύτερον αυτοί που δεν πληρώνουν γιατί τα δήλωσαν; Διότι θεωρητικά μπορεί να είναι ειλικρινείς φορολογούμενοι ευρισκόμενοι σε αδυναμία. Αυτό πρέπει να διαγνώσει το υπουργείο οικονομικών και να δώσει τη δυνατότητα σε αυτήν την περίπτωση δόσεων στα μέτρα του ευρισκομένου εν αδυναμία. Κάτι δηλαδή σαν σύγχρονου Λυσία. Ο αδύνατος του Λυσία ήταν η ειλικρινής προσωποποίηση του πράγματι ευρισκομένου σε αδυναμία υπόχρεου.
Για μια οικονομία που δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να συλλάβει άμεσα τη φοροδιαφυγή, οι ισορροπίες είναι ιδιαίτερα λεπτές. Η υπόθεση της μαγκιάς του “δεν πληρώνω”, έπρεπε να “είχε τελειώσει από χτες”. Αντίστοιχα η υπόθεση του “πληρώνω ό,τι μπορώ”, είναι μπροστά μας και από εκεί θα κριθεί η κυβέρνηση.
Κατά τα άλλα, αυτό που μπορεί να της δημιουργήσει έναν ακόμα πονοκέφαλο είναι μια τρικυμία στις διεθνείς αγορές.Τα αρπακτικά μαζεύονται σταδιακά πάνω από την Ιταλία και περιμένουν από τον ιέρακα Μπερλουσκόνι την μεγάλη κίνηση της ανατροπής. Δεν είναι εύκολο, ούτε μπορεί να γνωρίζει κανείς προς τα πού θα το παει ο Σίλβιο. Όμως οι αγορές δεν μπορούν να ανεβαίνουν επί 6μηνα. Γνωρίζουν καλά, ότι πίσω από τα μαγικά του Ντράγκι υπάρχουν κοινωνίες που πονάνε και ότι οι Γερμανοί είναι σε άλλους κόσμους. Σε ποιους, μήπως σε εκείνους του μαυρόασπορου Ντόκτωρ Μαμπούζε και του κινηματογράφου του Μεσοπολέμου;
Τα δορυφορικα κανάλια διαθέτουν εκπληκτικά ντοκυμαντέρ. Ένα από αυτά αναφέρεται στην οικονομική πολτική του Χίτλερ και τον τρόπο που αντιμετώπισε τα προβλήματα της ανεργίας, άσχετα αν την ίδια στιγμή καθάριζε τους δημοκρατικούς θεσμούς. Το γερμανικό γονίδιο δεν αλλάζει, έχει όμως ψυχή και τι ψυχή μπορεί να είναι αυτή; Ο ίδιος ο Ράιχεμπαχ που ακόμα και οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζαν μετριοπαθή σοσιαλδημοκράτη, φαίνεται, ότι θα είναι ιδιαίτερα σκληρός με το νομοθέτημα για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.
Την ίδια ώρα που οι γερμανικοί μισθοί αυξάνονται, οι νέες συμβάσεις για τους Ελληνες εργαζόμενους θα οδηγήσουν σε νέες μειώσεις. Όλα αυτά συνθέτουν ένα περιβάλλον, όπου οι αγορές όταν γνωρίζουν ότι η δημοσιονομική προσαρμογή δεν αρκεί, γιατί δεν υπάρχει σενάριο πραγματικής ανάπτυξης και κοινωνικής ισορροπίας, περιμένουν την ευκαιρία για χτυπήσουν.
Με ιδιωτικοποιήσεις και αυξήσεις κεφαλαίων τραπεζών μπροστά μας δεν θέλουμε να γίνει κάτι τέτοιο. Αν είχαμε εξάλλου το δικό μας νόμισμα, θα είχαμε τραβήξει όπως η Βενεζουέλα μια αξιοπρεπή υποτίμηση.
