Την Πέμπτη το βράδυ μιλούσα με τον Μανόλη Καρούζο. Έναν εξαιρετικό νέο επιχειρηματία με πραγματικό μεράκι να κατορθώσει να βγάλει σε ήρεμα νερά την οικογενειακή ιστορική εταιρεία που ο πατέρας του ίδρυσε. Αισιόδοξος ο ίδιος, παρά τα δύσκολα μηνύματα των καιρών, αναφερόταν στη στήριξη που του δείχνει το χρηματοπιστωτικό σύστημα και – κυρίως – οι εργαζόμενοί του. Αφού κλείσαμε το τηλέφωνο, με έκπληξη διαπίστωσα την άλλη ημέρα πως tabloid εφημερίδα μιλούσε για σύλληψή του λόγω χρεών. “Πώς είναι δυνατό να έγινε όμως αυτό όταν μόλις πριν από λίγες ώρες εγώ προσωπικά συνομιλούσα μαζί του” σκέφτηκα. Κι έσπευσα να του τηλεφωνήσω. Φυσικά σύλληψη δεν υπήρξε. Ο ίδιος αυτοβούλως είχε παρουσιαστεί για να ρυθμίσει μια τυπική υπόθεση και να διευθετήσει τις οφειλές της εταιρείας. Όμως τα ΜΜΕ είχαν κάνει τη ζημιά. Τον παρουσίαζαν ως κάτι μεταξύ κατάδικου και επαίτη. Ως πτωχευμένο μεγιστάνα που τώρα ζητάει ελεημοσύνη. Κι όλα αυτά για μια είδηση της στιγμής.
Λίγες ημέρες μετά ένας άλλος επιφανής συμπολίτης μας, ο Βασίλης Δεσποτόπουλος έπεφτε θύμα ακριβώς της ίδιας περίπτωσης. Για χρέη της ΕΛΠΑ (ενός μη κερδοσκοπικού σωματείου) ο ίδιος διασυρόταν κι ας μην χρωστούσε προσωπικά ούτε ένα ευρώ στο Δημόσιο. “Πληρώνω το χόμπι μου” μου είπε τηλεφωνικά και εμφανώς καταβεβλημένος από τη διαπόμπευσή του.
Εδώ όμως είναι που έρχεται το λογικό ερώτημα: είναι δυνατό το Κράτος σε μια λογική δημόσιας τιμωρίας κι εξισώνοντας σοβαρούς ανθρώπους κι επιχειρηματίες με τους τρομοκράτες που συνελήφθησαν την προηγούμενη εβδομάδα, να δείχνει με το δάκτυλο και τόσο ρεβανσιστικά ανθρώπους που δίνουν θέσεις εργασίας σε χιλιάδες Έλληνες και να τους κατηγορεί; Τι εξυπηρετεί αυτή η διαπόμπευση; Τι μήνυμα δίνει στους νέους ανθρώπους η στηλίτευση, έστω κι έμμεσα, της επιχειρηματικότητας; Μήπως και πάλι θα πρέπει να στρέψουν οι νέοι μας το ενδιαφέρον τους στο Δημόσιο και στο βόλεμα μέσω κάποιου υπουργικού ή βουλευτικού γραφείου; Οι απαντήσεις είναι εύλογες. Όμως σε μια χώρα που επί χρόνια πληρώνει την ύφεση που κρατικιστικές πολιτικές δημιούργησαν, δεν είναι άδικο και πάλι να βάλλεται κόσμος που δεν φταίει; Οι μοναδικοί Έλληνες που κάτι δημιουργούν; Που τολμούν να επιχειρούν στην τελευταία σοσιαλιστική χώρα της Ευρώπης.