Κύριε Όλι Ρεν αποτύχατε. Μη μας κουνάτε το δάχτυλο
Φαίνεται ότι το λάθος που παραδέχθηκε το ΔΝΤ όταν αναγνώρισε ότι τα οικονομικά μοντέλα τα οποία χρησιμοποιεί υπολόγισαν με λάθος τρόπο την ύφεση που προκαλεί η μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων (ο λάθος “πολλαπλασιαστής) έχει ταρακουνήσει αρκετά τις οικονομικές υπηρεσίες στις Βρυξέλλες. Και τούτο προφανώς σχετίζεται με τη συζήτηση που έγινε στο προχθεσινό Συμβούλιο Υπουργών.
Στο κάτω-κάτω, υπάρχει ένα ζήτημα: αν όντως το ΔΝΤ διέπραξε σφάλμα και το αναγνωρίζει, τι έκαναν τόσα χρόνια οι πολυπληθείς και καλοπληρωμένες στρατιές οικονομολόγων της Κομισιόν; Γιατί δεν είδαν το λάθος; Γιατί πέφτουν έξω συστηματικά στις προβλέψεις με τις οποίες τροφοδοτούν τις πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια: Πού βρίσκεται η τεχνοκρατική επάρκεια στην οποία υποτίθεται ότι εδράζεται το κύρος τους;
Είναι ενδεικτική η σπουδή που επέδειξε ο κ. Όλι Ρεν, ο επίτροπος που είναι αρμόδιος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις να αποστείλει επιστολή στους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης υποστηρίζοντας, εν ολίγοις, ότι... δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το αν υπάρχει λάθος, αλλά κι αν υπάρχει, δεν έχει σημασία, γιατί η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση και, ούτως ή άλλως θα έπρεπε να εφαρμόσει το σκληρό πρόγραμμα.
Λέει, για παράδειγμα, ότι ίσως η ύφεση να αποδείχθηκε χειρότερη από τις προβλέψεις, όχι εξαιτίας του λανθασμένου “πολλαπλασιαστή”, αλλά λόγω των μεγάλων ελλειμμάτων που υπήρχαν στην Ελλάδα, της πλημμελούς εφαρμογής του προγράμματος και της αβεβαιότητας που ανέβασε τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων στα ύψη και “πάγωσε” την οικονομία.
Πιθανότατα ο κ. Ρεν αποπειράται να δικαιολογήσει εκ των υστέρων το γεγονός ότι οι προβλέψεις των υπηρεσιών του πέφτουν έξω τα τελευταία χρόνια. Και τούτο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και άλλες χώρες. Η Κομισιόν υποτίθεται ότι λειτουργεί με αυστηρά τεχνοκρατικά κριτήρια, αλλά εν προκειμένω, φαίνεται ότι απέτυχε.
Ακόμα κι αν δεχτούμε την άποψη Ρεν ότι ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ούτε αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα παρατηρήσεων για να τεκμηριωθεί επιστημονικά το “λάθος”, είναι τόσο προφανής η απόκλιση των προβλέψεων και τόσο κραυγαλέα ανεπαρκής η “ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση” που οι πολιτικές ηγεσίες, αλλά και η Κομισιόν, δεν έχουν ελαφρυντικό. Πολύ περισσότερο που επιμένουν να στηρίζουν μια αποτυχημένη πολιτική η οποία οδηγεί όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά όλη την Ευρωζώνη σε επικίνδυνες καταστάσεις. Και παρόλο που οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες δεν μπορούν να απαλλαγούν από τις δικές τους ευθύνες για τους λανθασμένους χειρισμούς, είναι γεγονός ότι η Κομισιόν έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη ζημιά που γίνεται στην Ελλάδα.
Και πέρα από τις ευθύνες τους επιτρόπου, ο οποίος είναι πολιτικό πρόσωπο, θα πρέπει και η ελίτ των τεχνοκρατών που στελεχώνει την Κομισιόν να δει τις δικές της ευθύνες για τον ρόλο που -δεν- διαδραματίζει εν μέσω της τρομερής κρίσης, η οποία απειλεί την ίδια την ύπαρξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Γιώργος Χ. Παπαγεωργίου
Φαίνεται ότι το λάθος που παραδέχθηκε το ΔΝΤ όταν αναγνώρισε ότι τα οικονομικά μοντέλα τα οποία χρησιμοποιεί υπολόγισαν με λάθος τρόπο την ύφεση που προκαλεί η μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων (ο λάθος “πολλαπλασιαστής) έχει ταρακουνήσει αρκετά τις οικονομικές υπηρεσίες στις Βρυξέλλες. Και τούτο προφανώς σχετίζεται με τη συζήτηση που έγινε στο προχθεσινό Συμβούλιο Υπουργών.
Στο κάτω-κάτω, υπάρχει ένα ζήτημα: αν όντως το ΔΝΤ διέπραξε σφάλμα και το αναγνωρίζει, τι έκαναν τόσα χρόνια οι πολυπληθείς και καλοπληρωμένες στρατιές οικονομολόγων της Κομισιόν; Γιατί δεν είδαν το λάθος; Γιατί πέφτουν έξω συστηματικά στις προβλέψεις με τις οποίες τροφοδοτούν τις πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια: Πού βρίσκεται η τεχνοκρατική επάρκεια στην οποία υποτίθεται ότι εδράζεται το κύρος τους;
Είναι ενδεικτική η σπουδή που επέδειξε ο κ. Όλι Ρεν, ο επίτροπος που είναι αρμόδιος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις να αποστείλει επιστολή στους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης υποστηρίζοντας, εν ολίγοις, ότι… δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το αν υπάρχει λάθος, αλλά κι αν υπάρχει, δεν έχει σημασία, γιατί η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση και, ούτως ή άλλως θα έπρεπε να εφαρμόσει το σκληρό πρόγραμμα.
Λέει, για παράδειγμα, ότι ίσως η ύφεση να αποδείχθηκε χειρότερη από τις προβλέψεις, όχι εξαιτίας του λανθασμένου “πολλαπλασιαστή”, αλλά λόγω των μεγάλων ελλειμμάτων που υπήρχαν στην Ελλάδα, της πλημμελούς εφαρμογής του προγράμματος και της αβεβαιότητας που ανέβασε τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων στα ύψη και “πάγωσε” την οικονομία.
Πιθανότατα ο κ. Ρεν αποπειράται να δικαιολογήσει εκ των υστέρων το γεγονός ότι οι προβλέψεις των υπηρεσιών του πέφτουν έξω τα τελευταία χρόνια. Και τούτο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και άλλες χώρες. Η Κομισιόν υποτίθεται ότι λειτουργεί με αυστηρά τεχνοκρατικά κριτήρια, αλλά εν προκειμένω, φαίνεται ότι απέτυχε.
Ακόμα κι αν δεχτούμε την άποψη Ρεν ότι ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ούτε αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα παρατηρήσεων για να τεκμηριωθεί επιστημονικά το “λάθος”, είναι τόσο προφανής η απόκλιση των προβλέψεων και τόσο κραυγαλέα ανεπαρκής η “ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση” που οι πολιτικές ηγεσίες, αλλά και η Κομισιόν, δεν έχουν ελαφρυντικό. Πολύ περισσότερο που επιμένουν να στηρίζουν μια αποτυχημένη πολιτική η οποία οδηγεί όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά όλη την Ευρωζώνη σε επικίνδυνες καταστάσεις. Και παρόλο που οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες δεν μπορούν να απαλλαγούν από τις δικές τους ευθύνες για τους λανθασμένους χειρισμούς, είναι γεγονός ότι η Κομισιόν έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη ζημιά που γίνεται στην Ελλάδα.
Και πέρα από τις ευθύνες τους επιτρόπου, ο οποίος είναι πολιτικό πρόσωπο, θα πρέπει και η ελίτ των τεχνοκρατών που στελεχώνει την Κομισιόν να δει τις δικές της ευθύνες για τον ρόλο που -δεν- διαδραματίζει εν μέσω της τρομερής κρίσης, η οποία απειλεί την ίδια την ύπαρξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
