Μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου θα αναζητήσει τη λύση των χρεοκοπιών, τη φορολόγηση των αποταμιεύσεων και υψηλότερο πληθωρισμό ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ανάκαμψη, καθώς τα επίπεδα του χρέους φτάνουν σε υψηλό 200 ετών, σύμφωνα με τη νέα έκθεση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Η μελέτη εργασίας του ΔΝΤ, αναφέρει ότι τα χρέη στις ανεπτυγμένες χώρες έχουν γίνει ακραία ξεφεύγοντας από κάθε ιστορικό μέτρο και θα απαιτηθεί ένα κύμα κουρεμάτων, είτε με μια διαπραγμάτευση με τη μορφή που αυτή πήρε τη δεκαετία ’30 είτε μέσω του μίγματος εργαλείων του ΔΝΤ που χρησιμοποιήθηκαν όταν οι αναδυόμενες αγορές χτυπήθηκαν από την κρίση.
“Το μέγεθος του προβλήματος υποδεικνύει ότι οι αναδιαρθρώσεις των χρεών θα καταστούν αναγκαίες, για παράδειγμα στην περιφέρεια της Ευρώπης, παρά το ότι δεν συζητείται δημόσια καθόλου ένα τέτοιο ενδεχόμενο προς το παρόν,” αναφέρουν στην μελέτη εργασίας οι καθηγητές του Χάρβαρντ Κάρμεν Ράινχαρτ και Κένεθ Ρογκόφ (Γνωστοί για το σάλο που ξέσπασε στη χώρα μας μετά την παραδοχή για τα τα λάθη στον υπολογισμό των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών).
Το έγγραφο ακόμη αναφέρει ότι οι πολιτικές ελίτ στη Δύση εξακολουθούν να παραμένουν προσκολλημένες στην ψευδαίσθηση ότι οι πλούσιες χώρες είναι διαφορετικές από τις φτωχότερες και μπορούν, ως εκ τούτου, να μείνουν μακριά από τα χρέη τους επιβάλλοντας ένα μείγμα από περικοπές λιτότητας και πρόχειρες λύσεις. Ωστόσο, σύμφωνα με την εργασία του ΔΝΤ, αυτή η “συλλογική αμνησία” απέναντι στην ευρωπαϊκή και αμερικανική ιστορία, βασίζεται σε “υπερβολικά αισιόδοξες” υποθέσεις που κινδυνεύουν να πλήξουν πολύ περισσότερο τηνς αξιοπιστία στο τέλος. Αυτή η άρνηση έχει οδηγήσει σε πολιτικές, που, σε ορισμένες περιπτώσεις κινδυνεύουν να επιδεινώνουν το τελικό κόστος.
Το ΔΝΤ σαφώς υπονοεί ότι η Γερμανία και ο πυρήνας των πιστωτών θα ήταν καλύτερο να προβούν σε μεγάλες διαγραφές χρεών αντί απλώς να αγοράζουν χρόνο με την υφέρπουσα αμοιβαιότητας του χρέους.
Άλλωστε, κάποια από τα πιο προηγμένα κράτη της Ευρώπης διέγραψαν τα χρέη τους στη δεκαετία του ’30, αν και με διαφορετικούς τρόπους. Τα δάνεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου στις ΗΠΑ διαγράφηκαν όταν το μορατόριουμ του Hoover έληξε το 1934, με ελάφρυνση του χρέους κατά 24% του ΑΕΠ της Γαλλίας, κατά 22% της Μεγάλης Βρετανίας και κατά 19% της Ιταλίας.