Σε ένα περιβάλλον όπου η τραπεζική παραφιλολογία έχει λάβει υπερβάλλουσες διαστάσεις τις τελευταίες ημέρες με μία συνέντευξη του στο left.gr ο Γιάννης Μηλιός επισημοποίησε χθες την άποψη του ΣΥΡΙΖΑ, ότι αν οι ιδιωτικοποιήσεις των τραπεζών γίνουν στα τρέχοντα επίπεδα οι φορολογούμενοι και το ελληνικό δημόσιο θα χάσουν τα λεφτά τους. Λέγοντας όμως τέτοια πράγματα οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ, που διαθέτουν κορυφαίους οικονομολόγους στο επιτελείο τους, εκτίθενται γιατί δεν διαβάζουν προσεκτικότερα τα δεδομένα της πραγματικής αγοράς και παράλληλα δημιουργούν σαφή ερωτήματα την ώρα μάλιστα που τα γκάλοπ τους δίνουν τέτοιον αέρα σε προβάδισμα, για το τι θέλουν από τον ιδιωτικό τομέα.
Όσον αφορά της ιδιωτικές τράπεζες οι μετοχές της Αlpha και Πειραιώς βρίσκονται σε επίπεδα μεγαλύτερα η ίσα με αυτά που το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας έβαλε τα λεφτά του δημοσίου για να καλύψει τις μαύρες τρύπες των δύο τραπεζών. Άρα τι εννοούν οι του ΣΥΡΙΖΑ όταν απειλούν συνέχεια ότι θα κρατικοποιήσουν τις τράπεζες;
Ή μήπως δεν αναγνωρίζουν ότι αυτή τη στιγμή η δικαιοσύνη έχει κάνε μια τεράστια παρέμβαση στην υπόθεση τους διαλυμένου ΤΤ και ότι σ’ αυτό έχει συμβάλλει και η Τράπεζα της Ελλάδος; Όλα αυτά στο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να τα σταθμίσουν και να αποσαφηνίσουν ποια είναι η φιλοσοφία τους απέναντι στο κράτος, τους ιδιώτες και την ανάπτυξη, γιατί αν αύριο – μεθαύριο κληθούν να διοικήσουν τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου εύκολα.
Πέραν της ύπαρξης μία κρατικής τράπεζας με αναπτυξιακό στόχο το θέμα που καλώς θίγει ο ΣΥΡΙΖΑ έχει να κάνει με τα κόκκινα δάνεια τις συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών που είναι θύματα του μνημονίου και αγωνιούν για να πληρώσουν τους φόρους τους με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτοι απέναντι στις σημερινές διοικήσεις των τραπεζών.
Και δυστυχώς ο ίδιος ο κ. Προβόπουλος παραδέχτηκε χθες, ότι με τα σημερινά δεδομένα είναι πολύ δύσκολο να ανακάμψει η χρηματοδότηση στην πραγματική οικονομία. Ο κ. Προβόπουλος παραδέχτηκε ότι η αποταμίευση των νοικοκυριών παραμένει αρνητική, ότι οι καταθέσεις δεν επιστρέφουν και ότι το τραπεζικό σύστημα είναι σε φαύλο κύκλο. Μιλά χαρακτηριστικά για μία αδύναμη ζήτηση χρηματοδότησης (είναι όντως έτσι ή δεν υπάρχει και προσφορά χρηματοδότησης;) μείωση επενδυτικής δραστηριότητας, υψηλή ανεργία, μειώσεις εισοδημάτων, πτωτική τάση στην τιμή των ακινήτων και τελικά υψηλό κόστος δανεισμού για όποιον δανείζεται. Τα δε κόκκινα δάνεια που κορυφώνονται δεσμεύουν τραπεζικά κεφάλαια για προβλέψεις και δεν πηγαίνουν στην πραγματική οικονομία.
Όλα αυτά δείχνουν ότι η σημερινή κατάσταση είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά έχει περιορισμένες προτάσεις για άμεση αντιμετώπιση της κρίσης και ο φαύλος κύκλος κινδυνεύει να συνεχιστεί. Είναι αμφίβολο μάλιστα αν οι εταίροι – πιστωτές μας μάς εμπιστεύονται σε μία προσπάθεια και ένα σχέδιο αποδέσμευσης της χώρας από το μνημόνιο. Η υπόθεση καθυστέρησης της ιδιωτικοποίησης της Eurobank έχει δημιουργήσει τεράστια ερωτήματα και σε κάθε περίπτωση είναι αντίθετη με την οποιαδήποτε προσπάθεια επανάκτησης της εμπιστοσύνης των αγορών.
Το ελληνικό πρόβλημα που παρουσιάζει βελτίωση σε κάποια μεγέθη, αλλά εξακολουθεί να παρουσιάζει επιδείνωση σε άλλα, δε λύνεται μόνο με τις ανεπαρκείς λύσεις που έχει επιλέξει το Ευρωκοινοβούλιο. Το τι θα γίνει θα φανεί τους επόμενους μήνες. Καλό θα είναι όμως ορισμένοι τύποι σαν τον κύριο Μπαρόζο να βελτιώσουν εκτός από τα αγγλικά τους και της αντίληψή τους για το τι σημαίνει σύγχρονη οικονομία.