Τον “ασύμμετρο πόλεμο” που μαίνεται στο παρασκήνιο σε δύο μέτωπα έφερε στο προσκήνιο η πληροφορία ότι το ΔΝΤ υπολογίζει σε 20 δισ. ευρώ τις ανάγκες των ελληνικών τραπεζών σε νέα κεφάλαια, η οποία ήρθε στη δημοσιότητα χθές από τους Financial Times.
Τα μέτωπα αφορούν τη διένεξη για το ελληνικό χρέος ανάμεσα στην Ευρώπη και το ΔΝΤ και τις διεργασίες για την σταδιακή απόσυρση του τελευταίου από τα προγράμματα διάσωσης. Αλλά και τη σύγκρουση ανάμεσα στην ελληνική πλευρά και τους εταίρους, οι οποίοι δεν θέλουν να φύγει η Ελλάδα από το μνημόνιο χωρίς νέο δάνειο με δεσμεύσεις και αυστηρούς όρους.
1. Η διένεξη ανάμεσα στο ΔΝΤ και τη Ευρώπη, που εκφράζεται σε διάφορα πεδία: Το ΔΝΤ τηρεί σκληρή στάση, εδώ και καιρό στο θέμα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ενώ η Κομισιόν εμφανίζεται πιο μετριοπαθής. Η στάση του ΔΝΤ είναι ένας τρόπος για να πιέσει υπέρ του κουρέματος του ελληνικού χρέους στη συζήτηση που θα ξεκινήσει για το ζήτημα αυτό στο επόμενο διάστημα. Και επειδή το κούρεμα τίθεται εξαρχής εκτός συζήτησης από τους Ευρωπαίους, το ΔΝΤ ανεβάζει τον πήχη πιθανότατα για να διεκδικήσει ευρωπαϊκή εγγύηση για τα χρήματα που έχει δώσει στα προγράμματα διάσωσης και να αρχίσει, έτσι, να αποσύρεται από τα ευρωπαϊκά πράγματα. Στο εσωτερικό του ΔΝΤ, άλλωστε οι αναδυόμενες χώρες πιέζουν για απόσυρση από την Ευρώπη, ώστε να εστιάσει το ταμείο στις αναδυόμενες χώρες οι οποίες άλλωστε μπαίνουν στη δίνη της δικής τους κρίσης.
Η διένεξη μεταξύ ΔΝΤ και ευρωζώνης εκφράζεται και στο θέμα της ιδιωτικοποίησης των τραπεζών, με το ΔΝΤ να τάσσεται υπέρ της επιστροφής σε ιδιωτικά χέρια το ταχύτερο με αυξήσεις κεφαλαίου ακόμα και σε χαμηλότερες τιμές από τις προηγούμενες, ενώ η Κομισιόν έχει επιφυλάξεις, με το σκεπτικό ότι δεν μπορεί να ζημιωθεί το Δημόσιο που έγινε μέτοχος των τραπεζών με χρήματα των φορολογουμένων.
2. Το δεύτερο μέτωπο αφορά τις αντιρρήσεις των Ευρωπαίων στη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης να βγάλει τη χώρα από το μνημόνιο, χωρίς να πάρει νέο δάνειο, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό και ένα μέρος από τα χρήματα που υπάρχουν στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) για την ανακαφαλαίωση των τραπεζών. Εάν δεσμευτούν περισσότερα κεφάλαια, όπως ζητεί το ΔΝΤ, δεν περισσεύουν χρήματα για το χρηματοδοτικό κενό.
Έτσι, παρά τις αντιθέσεις των εταίρων με το ΔΝΤ, η υπόθεση προσφέρει ένα καλό επιχείρημα σε όσους αντιτίθενται στην έξοδο της Ελλάδα από το μνημόνιο. ΟΙ περισσότεροι από τους εταίρους, και κυρίως οι Γερμανοί, φοβούνται την έξοδο της Ελλάδας από το μνημόνιο για δύο λόγους: Πρώτον διότι φοβούνται ότι εφόσον η ελληνική κυβέρνηση αυτονομηθεί χρηματοδοτικά (αποκτώντας πρόσβαση στις αγορές) σύντομα θα αρχίσει τις παροχές και την χαλάρωση του προγράμματος, χωρίς να εφαρμόσει τα ήδη συμφωνηθέντα για τις λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές (απελευθέρωση αγορών κ.λπ.). Ο δεύτερος λόγος είναι ότι εάν δεν υπάρξει νέο δάνειο με όρους (conditionality) τότε η Ελλάδα θα φύγει μεν από τον έλεγχο των εταίρων, αλλά θα παραμείνει υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ, το οποίο συνεχίζει τη χρηματοδότηση μέχρι το 2016.
Γ.Χ.Π.