Πως θα βγούμε από την κρίση; Μα φυσικά δουλεύοντας λιγότερο. Όχι. Δεν τρελάθηκα. Κάποιοι άλλοι είναι που το έχουν χάσει εντελώς και δεν συζητάνε αυτονόητες για τον δυτικό κόσμο μεταρρυθμίσεις. Τη λειτουργία δηλαδή των καταστημάτων και τις Κυριακές.
Θα πείτε πως «τι να τα κανείς τα ανοικτά μαγαζιά όταν δεν υπάρχει φράγκο». Αυτή η ανάλυση όμως είναι ρηχή και αποπροσανατολιστική. Κι αυτό διότι έρευνες του ΟΟΣΑ έχουν περίτρανα αποδείξει πως από όπου υιοθετήθηκε η κυριακάτικη λειτουργία το συνάλλαγμα προς τη χώρα αυξήθηκε, πολλοί κάτοικοι βρήκαν εναλλακτικές μορφές αγορών και δημιουργήθηκαν θέσεις απασχόλησης. Για να τα πάω και πιο μακριά, αυτές οι εμπορικές τομές δημιούργησαν μέχρι και εξωστρέφεια αφού σήματα όπως η ZARA ή τα El Cortes Ingles διεθνοποιήθηκαν μιας και οι τουρίστες αντί να βλέπουν κλειδωμένα μαγαζιά στις βόλτες τους έβλεπαν ανοικτές πόρτες και φυσικά έμπαιναν, ψώνιζαν και μετέφεραν την εμπειρία στις πατρίδες τους.
Όμως για να μην πιάσουμε την περιπτωσιολογία ας μπούμε στην ουσία. Η στείρα άρνηση των συνδικαλιστών εμπόρων (για τους κανονικούς εμπόρους αμφιβάλλω) αλλά και των κομμάτων του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ να δεχθούν αυτό που αποδεδειγμένα λειτουργεί παγκοσμίως, είναι ακατανόητη. Είναι δυνατό το μήνυμα εντός της κρίσης να είναι η χαμηλή προσπάθεια και όχι η τόνωση της παραγωγικότητας; Είναι δυνατό η χώρα να καταποντίζεται και κάποιοι ακόμα να θέλουν να παίζουν το μπεγλέρι στα άδεια από κόσμο μαγαζιά τους; Είναι δυνατό να έρχονται εκατομμύρια τουρίστες και την Κυριακή η Αθήνα αντί να τους καλοδέχεται και να αποκομίζει οφέλη από τις αγορές τους να τους «προσφέρει» ερημιά και μαγαζιά που περιμένουν να πουλήσουν «από Δευτέρα»; Αυτά τα λεφτά δηλαδή μας είναι άχρηστα; Ως πότε θα ζούμε στην Ελλάδα του ραχατιού και της πρέφας; Της εύκολης συνδικαλιστικής κριτικής και του «ωχ βρε αδελφέ»;
Σαφώς δεν παραβλέπει κανείς τους κινδύνους που μπορούν να υπάρξουν στην εργασία κάποιων ιδιωτικών υπαλλήλων που αρκετοί επιτήδειοι έμποροι περιμένουν πως και πώς να ξεζουμίσουν. Όμως αντί οι συνδικαλιστές να επιλέξουν να δώσουν τη μάχη σε αυτό το μέτωπο, λένε όχι σε όλα. Έτσι απλά. Αβασάνιστα, αβάδιστα, καταστροφικά.
Θέλετε όμως να δούμε το θέμα και μαρξιστικά; Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στις αρχές του 20ού αιώνα δεν υπήρξε ανέφελη. Οι εξωτερικές πιέσεις που δέχθηκε η τέως ΕΣΣΔ ήταν τόσο μεγάλες που ο Λένιν αρχικά και ο Στάλιν αναγκάστηκαν να καλέσουν τον λαό σε επαγρύπνηση και εντατικοποίηση της εργασίας. Το «θαύμα» της ΕΣΣΔ που νίκησε τον Χίτλερ βασίστηκε σε τύπους σαν τον ήρωα- εργάτη των ανθρακωρυχείων Αλεξέι Γκριγκόριεβιτς Σταχάνοφ. Αυτό λοιπόν μπορεί να είναι και η λύση στη χώρα μας. Η εντατικοποίηση της δουλειάς και η αύξηση της όποιας παραγωγικότητας άρα και των εξαγωγών. Όχι η συνέχιση της λογικής της ήσσονος προσπάθειας. Αυτά που μας έμαθαν οι πράσινοι, γαλάζιοι και κόκκινοι συνδικαλιστές πρέπει λοιπόν να τελειώνουν. Κι αυτό διότι η εποχή έχει ένα πλέον σλόγκαν: «αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρι δεν πιάνεις». Κι όποιος καταλάβει, κατάλαβε.