Τώρα θυμήθηκαν όλοι να κατηγορήσουν την Τρόικα. Ακόμα και αυτοί που με τόση ευκολία, ακόμα και τους τελευταίους 12 μήνες στήριζαν άκριτα το μνημόνιο στο σύνολό του, χωρίς να διατυπώνουν ούτε την παραμικρή διαφοροποίηση.
Όμως η υποκρισία βασιλεύει και πάλι. Η οικονομία κουράστηκε από τα πολιτικά και επικοινωνιακά παιχνίδια. Η κυβέρνηση λοιπόν, είτε πρέπει να προχωρήσει σε κάποιες απολύσεις στον δημόσιο τομέα – αλήθεια οι 1,5 εκατομμύριο άνεργοι στον ιδιωτικό είναι “παιδιά ενός κατώτερου θεού”; – είτε πρέπει να πιάσει από το μαλλί τους Τροϊκανούς και να τους βάλει αύριο το πρωί σε μια πτήση για το Βερολίνο.
Επίσης, θα πρέπει να τελειώσει με τις δύο πρώτες ιδιωτικοποιήσεις – κλειδιά και να απεγκλωβίσει τις διαδικασίες από διαπλοκές και ημέτερους επιχειρηματίες. Αυτοί είναι οι όροι του παιχνιδιού και αυτό έχει υπογράψει. Εκτός αν οι “ευαισθησίες” της ΔΗΜΑΡ και οι πολιτικές της διαπραγματεύσεις υπερισχύσουν, ειδικά για το Δημόσιο. Εδώ έχει ψηφιστεί το μεγαλύτερο ισοπεδωτικό πακέτο τον περασμένο Νοέμβριο και θυμούνται τώρα τι; Το ταμπού των απολύσεων στο Δημόσιο.
Και αφού τα κάνει όλα αυτά, τότε θα πρέπει να πατήσει το πόδι στους Γερμανούς γιατί αυτοί είναι και οι ΕΤΑΙΡΟΙ και οι ΠΙΣΤΩΤΕΣ και να τους πει: “Μέχρι εδώ, Κοιτάξτε να μας βοηθήσετε περισσότερο”.
Αυτός είναι – δυστυχώς ή ευτυχώς – ο ρεαλιστικός δρόμος. Αντ’ αυτού, υπάρχει ο εναλλακτικός που πολιτικά είναι στην αντίπερα όχθη και έχει άλλο πολιτικό πρόσημο.
Καλό είναι όμως να ξέρουμε πού είμαστε και πού στεκόμαστε και όχι να πανηγυρίζουμε και να κοροϊδευόμαστε πριν τρεις μήνες και τώρα να εξεγειρόμαστε κατά της Τρόικας, θέλοντας πάντα να κινούμαστε μικροπολιτικά και επιλεκτικά.
Τα περιθώρια στενεύουν και χρειάζονται πλέον πράξεις και όχι λόγια. Διαφορετικά, η ανεπαρκής ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η παράταση της ύφεσης και η αποτυχία λειτουργίας των μηχανισμών ανάτασης της οικονομίας (προσδοκίες των προηγούμενων μηνών), θα οδηγήσουν σε νέα κρίση με πολιτικές προεκτάσεις και αβέβαιες για την οικονομία επιπτώσεις.