Είναι αξιοσημείωτη η αιφνίδια αλλαγή στάσης της τρόικας στο θέμα της συγχώνευσης των τραπεζών.
Οι εκπρόσωποι των δανειστών στην ουσία φορτώνουν τις “μαύρες τρύπες” των τραπεζών στον κρατικό προϋπολογισμό, έτσι ώστε να καθαρίσουν τον τραπεζικό κλάδο από ανοίγματα και υπερβάλλον προσωπικό και να τις παραδώσουν “καθαρές” στα συμφέροντα που εκπροσωπεί η τρόικα.
Η αλήθεια είναι ότι για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών και της μαύρης τρύπας που προκύπτει από το κούρεμα των ομολόγων, την πιστωτική φούσκα της προηγούμενης δεκαετίας και τα κόκκινα δάνεια, χρησιμοποιούνται χρήματα τα οποία δανείστηκε το ελληνικό Κράτος και προστέθηκαν στο δημόσιο χρέος.
Επομένως, οι αποφάσεις για την τύχη των τραπεζών θα πρέπει να ληφθούν με μόνο γνώμονα τα συμφέροντα του ελληνικού Κράτους και την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας.
Και όχι με βάση τα συμφέροντα, τις επιδιώξεις και τις εναλασσόμενες διαθέσεις των εκπροσώπων των δανειστών…
Η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται τουλάχιστον έναν ισχυρό τραπεζικό δημόσιο φορέα ο οποίος θα ταχθεί στην υπηρεσία της ανάπτυξης και της παραγωγικής ανασυγκρότησης και θα λειτουργήσει προς όφελος της ελληνικής οικονομίας.
Όχι βέβαια με τα γνωστά παλαιοκομματικά κριτήρια και τα θαλασσοδάνεια σε κομματικούς ημέτερους, αλλά με διαφανείς και ανταγωνιστικές διαδικασίες, συγκεκριμένο παραγωγικό πλάνο, μετρησιμους στόχους και λογοδοσία, όπως έγινε σε όλες τις χώρες που προχώρησαν σε εξυγίανση και αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα με κρατικό χρήμα.
Δεν βάζει τα λεφτά η τρόικα, αλλά οι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι από το υστέρημά τους πληρώνουν για να ανασυγκροτηθούν οι ελληνικές τράπεζες -οι οποίες βαρύνονται και αυτές με πολλές ευθύνες για τη φούσκα και το αντιπαραγωγικό καταναλωτικό μοντέλο της προηγούμενης δεκαετίας που μας έφερε εδώ που είμαστε σήμερα.
Η ελληνική κυβέρνηση δεν πρέπει να υποχωρήσει ούτε στις πιέσεις των δανειστών, οι οποίοι υπαγορεύουν τι πρέπει να γίνει με βάση τις δικές τους στρατηγικές επιδιώξεις, ούτε σε οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα.
Είναι βέβαιο ότι το επόμενο διάστημα στον τραπεζικό κλάδο θα είναι επώδυνο, καθώς θα εξελίσσεται η απομόχλευση και η εκτόνωση της πιστωτικής φούσκας την οποία οι ίδιες οι τράπεζες δημιούργησαν.
Θα είναι επώδυνο για τους εργαζόμενους, οι οποίοι θα διαπιστώσουν ότι θεωρούνται το ίδιο “αναλώσιμοι” με τους δημόσιους υπαλλήλους που είχαν ενοχοποιηθεί μέχρι τώρα.
Θα είναι επώδυνο για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά που έχουν δάνεια τα οποία δεν μπορούν να εξοφλήσουν και θα αντιμετωπίσουν την πίεση των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών.
Θα είναι επώδυνο και για τους φορολογούμενους οι οποίοι φορτώνονται το κόστος της εξυγίανσης.
Το κόστος θα πληρώνουν για πολλές δεκαετίες οι Έλληνες πολίτες. Επομένως οι λύσεις που θα βρεθούν θα πρέπει να είναι προς το δικό τους όφελος.