Του Δημήτρη Μαρκόπουλου
Θα μπορούσε η κυβέρνηση να βάλει – επιτέλους – μια κόκκινη γραμμή σε ένα θέμα διαπραγμάτευσης με την Τρόικα και να κερδίσει; Θα μπορούσε να έδειχνε πως κάπου, κάπως, κάποτε βρε παιδί μου αντιστέκεται και δεν καταλήγει να λέει πάντα ναι; Οπωσδήποτε η υπόθεση των ρυθμίσεων για τους δανειολήπτες ήταν ένα τέτοιο πεδίο. Κι αυτό διότι ούτε τα ποσά που απαιτούνταν για μια τέτοια ευνοϊκή δράση ήταν μεγάλα, ενώ ταυτόχρονα η σκληρή διαπραγμάτευση για το μείζον θέμα των απολύσεων από το Δημόσιο επισκίαζε το θέμα αυτό, βοηθώντας το να περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Κι όμως. Τελικά η Τρόικα και σε αυτό το θέμα κατόρθωσε να περάσει τις δικές της απόψεις. Κατ’ αρχήν το όριο των 25.000 ευρώ σε καθαρό οικογενειακό εισόδημα που ισχύει στη ρύθμιση που ανακοινώθηκε εχθές αποδεικνύει πως για τους δανειστές επικρατεί η αντίληψη πως “η ελληνική κοινωνία έχει ακόμα λίπος”. Πως δηλαδή μεσαία τάξη είναι εκείνη που κερδίζει 25.000 ευρώ κι επάνω το χρόνο. Βέβαια οι Τροϊκανοί δεν υπολογίζουν τους υπερβολικούς φόρους που εκτός των δόσεων στα δάνεια κατατρώγουν τα εισοδήματα. Δεν υπολογίζουν πως μια τετραμελής ή πενταμελής οικογένεια με εισόδημα 25.000 ευρώ δεν ζει. Απλά …υπάρχει.
Παράλληλα, η Τρόικα πεισματικά αρνείται να κατανοήσει τη μεγάλη σχέση του Έλληνα με το ακίνητό του. Σε μια περίοδο όπου κανείς δεν γνωρίζει μετά τις εμπνεύσεις της Ε.Ε. στην Κύπρο τί θα γίνει με τις καταθέσεις, το διαμέρισμα ή το όποιου είδους ακίνητο παραμένει ένα τύπου “θυσαυροφυλάκιο”. Δεν είναι δηλαδή μια απλή στέγη αλλά ένας αποταμιευτήρας, καθώς η λεγόμενη τραπεζική πίστη έχει χαθεί. Κι ενώ το σπίτι έχει καταλήξει να έχει μια τέτοια χρησιμότητα. η Τρόικα αρνήθηκε να ανεβάσει το κόστος αντικειμενικής αξίας πάνω από τις 180.000 ευρώ. Και πάλι εμμονικά και πάλι με πείσμα και πάλι πιστεύοντας πως “οι Έλληνες έχουν ακόμα λίπος”.
Όμως ξεκάθαρα το λάθος δεν είναι της Τρόικας. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Το λάθος ήταν της κυβέρνησης η οποία ξεκάθαρα λέει από επιλογή “ναι σε όλα”. Όμως είναι πραγματικά κρίμα να μην δίδεται μια μάχη που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει μια ελληνική πρώτη νίκη. Γιατί μην μου πείτε πως η Τρόικα δεν θα εκταμίευε τη δόση για τη ρύθμιση στους δανειολήπτες όταν η κυβέρνηση την ίδια ώρα έσπαγε το ταμπού των απολύσεων στο Κράτος;
Μπορεί λοιπόν η κυβέρνηση να μην κέρδιζε την ουσία αν κέρδιζε κάτι καλό στο θέμα των δανείων, αφού το Μνημόνιο θα εξακολουθούσε να κάνει τη ζωή μας δύσκολη. Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να κερδίσει τις εντυπώσεις. Κι αυτό σε μια κοινωνία ντροπιασμένη και καταταλαιπωρημένη θα ήταν κάτι σημαντικό.