Τέτοιες μέρες πριν από ένα χρόνο περιμέναμε ότι θα έρθει… η Ελπίδα. Δώδεκα μήνες μετά περιμένουμε στην…ουρά για να πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ (αυτόν που θα καταργούσε η Ελπίδα, αλλά τελικά την κατάργησε ο ΕΝΦΙΑ).
Τέτοιες ημέρες πριν από ένα χρόνο, περιμέναμε να σκίσουμε όλοι μαζί το μνημόνιο ή – οι πιο ήπιοι εξ ημών – να το καταργήσουμε με ένα νόμο και ένα άρθρο. Δώδεκα μήνες μετά, το εφαρμόζουμε με πόνο ψυχής (ή σώματος, κανείς δεν ξέρει), αν και δεν μας αρέσει και δεν το πιστεύουμε.
Τέτοιες μέρες πριν από ένα χρόνο, νοιώθαμε ήδη στο πρόσωπό μας την… ανάσα αξιοπρέπειας, που θα παίρναμε ως έθνος, ως λαός ή έστω ως άνθρωποι. Δώδεκα μήνες μετά, πορευόμαστε με την αξιοπρέπεια τσαλακωμένη και με κάτι φόρους απλήρωτους να μας βαραίνουν τους ώμους.
Τέτοιες μέρες πριν από ένα χρόνο, ζούσαμε με την ψευδαίσθηση ότι κάτι μπορεί να άλλαζε. Προς το καλύτερο, εννοείται. Είχαμε την ψευδαίσθηση ότι θα βρίσκονταν τελικά ένας πολιτικός που θα έκανε την έκπληξη και θα εφάρμοζε αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα από αυτά που υποσχέθηκε. Δώδεκα μήνες μετά, οι προσμονές χάθηκαν, αλλά κάποιοι εξ ημών εξακολουθούμε να ζούμε με την ψευδαίσθηση του «δεν μπορεί να είναι όλοι ίδιοι».
Τέτοιες μέρες πριν από ένα χρόνο, περιμέναμε εναγωνίως την «Πρώτη φορά Αριστερά». Δώδεκα μήνες μετά, το «γελαστό παιδί» που κάναμε πρωθυπουργό μας, έγινε «ρεαλιστής» – παραμένοντας, πάντως, αναίτια χαμογελαστός – αλλά όχι από εκείνους που «ζητούν το αδύνατο», αλλά από τους άλλους, που προσπαθούν να βάψουν το μαύρο, άσπρο και να μας πείσουν κιόλας ότι είναι το καλύτερο άσπρο που είδαμε ποτέ. Φοβούμαι, πάντως, ότι δεν παρέμεινε αριστερός (είτε εντός, είτε εκτός εισαγωγικών), τουλάχιστον με εκείνη την (ιδεοληπτική άραγε;) έννοια ότι αριστερός είναι αυτός που υπερασπίζεται το δίκιο και την αλήθεια και που μπορεί να συνεχίζει να παλεύει ακόμη και όταν είναι γονατισμένος.
Το 2015 μας αφήνει, πλήρες ημερών, και πιθανώς ως «επαγγελματίες γραφιάδες» να οφείλουμε ένα «ευχαριστώ» στον σύντροφο πρωθυπουργό, που πάντα μας έδινε τροφή για να γράφουμε. Που δεν μας άφησε ούτε μία ημέρα χωρίς μία καλή (θέμα οπτικής αυτό, όχι αντικειμενικότητας) είδηση. Α, και που μας επέτρεψε να εκφραστούμε, εν τω μέσω του Θέρους, ελεύθερα με ένα δημοψήφισμα. Τώρα το τι έκανε μετά την «έκφρασή» μας, ας μην το συζητήσουμε και στεναχωρηθούμε όλοι μαζί μέρες που είναι. Μην χαλάσουμε και τους χαρούμενους ήχους της γιορτής.
Όσο για το 2016, τώρα που γίναμε όλοι μαζί «ρεαλιστές», είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τα πάντα, σωστά;