Αφού περάσει πρώτα το ευτυχές Ελλήνων Πάσχα, όπου όλοι μαζί με τη δέουσα κατάνυξη θα επιδοθούμε στο γνωστό άθλημα του… τρώω μέχρι σκασμού, στο οποίο είμαστε και πρωταθλητές, οι θεσμοί θα επανέλθουν, προς ολοκλήρωση του έργου τους.
Φυσικά το έργο θα ολοκληρωθεί με την κυβέρνηση να συνεπικουρεί σε αυτό, καθώς χωρίς τη δική της υπογραφή τίποτε δεν γίνεται. Τουλάχιστον αυτήν την εξουσία την διατηρούν ακόμη οι ελληνικές κυβερνήσεις – των τελευταίων έξι ετών -, γιατί τις υπόλοιπες, αυτές δηλαδή που απολαμβάνουν όσοι κυβερνούν ένα πραγματικά ανεξάρτητο κράτος, τις έχουμε χάσει εδώ και καιρό.
Όπως έχουν υπογραμμίσει, σε όλους τους τόνους, κυρίως οι Ευρωπαίοι έχουμε φθάσει στο 99% της συμφωνίας, αλλά μας μένει εκείνο το ρημάδι το 1%, που το παλεύουμε εδώ και μερικές εβδομάδες και περιλαμβάνει τα περίφημα «προληπτικά» μέτρα που μας ζητά το ΔΝΤ. Το οποίο, φαίνεται, έμαθε καλά το μάθημα. Αφού σου λέει τόσα χρόνια ποτέ δεν τους πέτυχαν τους ρημαδιασμένους τους στόχους, γιατί να το καταφέρουν αυτή τη φορά; Οπότε, ποια είναι η λύση; Να τους αναγκάσουμε από τώρα να έχουν μερικά μέτρα στην άκρη – κάτι σαν την αποταμίευση ένα πράγμα – οπότε όταν έρθει εκείνη η δυστυχισμένη στιγμή που όλα θα έχουν πάει στραβά, να τα θέσουμε σε εφαρμογή.
Έχει δίκιο του ΔΝΤ; Έχει άδικο; «Κανένα στόμα δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα», είναι μάλλον η απάντηση. Φυσικά εάν κρίνουμε από τη μέχρι τώρα πορεία των μνημονίων, άδικο δεν του ρίχνεις, αλλά τέλος πάντων, μη προκαταβάλουμε και τις εξελίξεις.
Η κυβέρνηση, όμως, αντιστέκεται σε αυτό. Και αρνείται, επικαλούμενη ορθώς το Σύνταγμα, να προχωρήσει σε νομοθέτηση προκαταβολικών μέτρων. Μόνο που έχει νομοθετήσει, εδώ και αρκετούς μήνες, από τον Νοέμβριο του 2015, έναν μηχανισμό-κόφτη, το περίφημο Συμβούλιο Δημοσιονομικής Πολιτικής. Σκοπός της δημιουργίας του είναι να επεμβαίνει αυτόματα και να κόβει από τους προϋπολογισμούς των υπουργείων δαπάνες που θεωρεί περιττές ή υπερβολικές, κάθε φορά που διαπιστώνεται ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν μας βγαίνουν. Άρα τον μηχανισμό των προληπτικών μέτρων τον έχουμε – αν και αργήσαμε ελαφρώς να το παραδεχθούμε δημοσίως, ως κυβέρνηση – οπότε ποιο το πρόβλημα;
Εδώ σας θέλω. Να βρείτε την απάντηση στο εν λόγω ερώτημα. Όποιος τα καταφέρει ή έστω όποιος την υποψιάζεται κατανοεί πλήρως γιατί η επιστροφή των Θεσμών δεν είναι απλή υπόθεση. Όσο για την καταστροφή, αυτή έχει συντελεστεί, της μένει μόνο το 1% και θα είναι ολοκληρωτική…
Καλή σας Ανάσταση…. γενικότερα!