Απαντήσεις σε πολλά από τα ερωτήματα που απασχόλησαν και την Ελλάδα στο αποκορύφωμα της κρίσης χρέους, δίνει με σημερινή μελέτη της η Fitch.
Όπως εξηγούν οι οικονομολόγοι του οίκου, η δημοφιλής αντίληψη ότι τα κράτη που έχουν την ικανότητα να τυπώνουν το δικό τους χρήμα δεν χρεοκοπούν, δεν είναι παρά ένας μύθος. Όχι μόνο μπορούν να χρεοκοπήσουν, αλλά και το κάνουν, τονίζει η έκθεση. Και φέρνει ως παράδειγμα τη Βενεζουέλα (1998), τη Ρωσία (1998), την Ουκρανία (1998), τον Ισημερινό (1999), την Αργεντινή (2001) και τη Τζαμάικα (2010 και 2013.
Συνολικά, η Fitch μετρά 11 κρατικές χρεοκοπίες από το 1994:
* Επτά που σχετίζονταν με παραδοσιακές οικονομικές, χρηματοοικονομικές ή/και πολιτικές κρίσεις: Ρουάντα (1994), Ρωσία (1998), Ουκρανία (1998), Ισημερινός (1999), Αργεντινή (2001) και Τζαμάικα (2010 και 2013).
* Δύο που ήταν μόνο τεχνικά defaults, καθώς οι πληρωμές των ομολόγων καθυστέρησαν για διοικητικούς λόγους, χωρίς να υπάρξει haircut: Σρι Λάνκα (1996) και Βενεζουέλα (1998).
* Δύο, όπου τα κράτη αδυνατούσαν να τυπώσουν χρήμα, καθώς αποτελούσαν μέλη νομισματικών ενώσεων: Ελλάδα (PSI, 2012) και Καμερούν (2004).
Θεωρητικά, λοιπόν, οι χώρες που έχουν τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής τους και κατ΄ επέκταση τη δυνατότητα να τυπώσουν χρήμα, μπορούν να αποφύγουν τη χρεοκοπία. Όμως, όπως εξηγεί η Fitch, η λύση του τυπώματος χρήματος ίσως αποδειχθεί, σε πολλές περιπτώσεις, πιο ακριβή από τη χρεοκοπία.
“Ακόμα και εάν μια χώρα έχει ισχυρή εθνική κυριαρχία, ώστε να ξεφύγει από τα χρέη της και να αποκαταστήσει τη φερεγγυότητά της μέσω του πληθωρισμού (δηλαδή του τυπώματος χρήματος), αυτό θα είχε ακριβό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό κόστος. Και ίσως να μην είναι κατ΄ ανάγκη μια πιο ελκυστική επιλογή πολιτικής από την αναδιάρθρωση του χρέους”, αναφέρουν χαρακτηριστικά οι αναλυτές της Fitch.
Και καταλήγουν ότι εάν κανείς λάβει υπόψη του το βαρύ κόστος του πληθωρισμού για μια οικονομία και κοινωνία, ίσως δει ότι το default ίσως να μην είναι και τόσο άσχημη επιλογή.