Για όσους γνωρίζουν τους Οικολόγους Πράσινους, οι τάσεις στο κόμμα τους ήταν περισσότερες ακόμα κι από αυτές του ΣΥΡΙΖΑ.
Του Δημήτρη Μαρκόπουλου
Για όσους γνωρίζουν τους Οικολόγους Πράσινους, οι τάσεις στο κόμμα τους ήταν περισσότερες ακόμα κι από αυτές του ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρχαν, για παράδειγμα, οι σοσιαλδημοκράτες, οι αριστεροί, ακόμα και εκείνοι που φλέρταραν με τον οικολογικό φιλελευθερισμό όπως ο Φίλιππος Δραγούμης, ο οποίος τελικά αποχώρησε από το κίνημα μετά τα αρνητικά αποτελέσματα του 2009 και πολιτεύτηκε με τη Δράση και το Ποτάμι. Ο Γιάννης Τσιρώνης για χρόνια κινήθηκε στην άλλη πλευρά του φεγγαριού. Την αριστερή οικολογία. Μαζί με τους Κώστα Διάκο, Γιάννη Χαραλαμπάκη, Ιωάννα Κοντούλη και Ορέστη Κολοκούρη, αλλά και τον Μιχάλη Τρεμόπουλο, προσπαθούσαν να φέρουν το πράσινο κίνημα σε επικοινωνία με την Κουμουνδούρου. Ομως η ομάδα Γιάννη Παρασκευόπουλου και πιο μπροστά ο Νίκος Χρυσόγελος, που τελικά συμπορεύτηκε με τον Φώτη Κουβέλη, μπλόκαραν τις εξελίξεις. Απελευθερωμένοι τελικά συμπορεύτηκαν στις εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ κερδίζοντας ένα υπουργείο που τους είχε τάξει και ο Γιώργος Παπανδρέου.
Να πούμε πως ο κ. Τσιρώνης ανέλαβε αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος τόσο επειδή υπήρξε ο συντονιστής των Οικολόγων Πράσινων όσο και επειδή βάσει επετηρίδας (οι οικολόγοι ακολουθούν… rotation) ο κ. Τρεμόπουλος είχε διατελέσει ευρωβουλευτής. Χημικός που δραστηριοποιήθηκε στο φοιτητικό κίνημα μέσα από τον «Ρήγα Φεραίο» και τη Β’ Πανελλαδική – ήταν μέλος της συντονιστικής επιτροπής της κατάληψης του Χημείου το 1979, αλλά και ιδρυτικό μέλος της ΕΚΟ (Εναλλακτική Κίνηση Οικολόγων), ο κ. Τσιρώνης έχει διατελέσει μέλος του συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος ως εκπρόσωπος της Ελλάδας. Είναι ιδρυτικό μέλος των Οικολόγων Πράσινων, μέλος του πανελλαδικού συμβουλίου τους και συντακτικό μέλος της εφημερίδας «Πράσινη Πολιτική». Το καλοκαίρι μπορεί να τον δει κανείς σε νησιά να κάνει γυμνισμό ή να κυκλοφορεί με σανδάλια και κάζουαλ περιβολή.