Από τον Φεβρουάριο του 2015 έως και εκείνον τον υπέροχο, μοναδικό Ιούλιο του ίδιου έτους η φράση «ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, θα πρέπει να απομονώσει τη ριζοσπαστική αριστερά στην κυβέρνησή του, εάν επιθυμεί η Ελλάδα να παραμείνει μέλος της Ευρωζώνης», εμφανίζονταν τόσο συχνά στα δημοσιεύματα του – κατά κύριο λόγο του αγγλόφωνου – διεθνούς Τύπου, που ορισμένοι καχύποπτοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι αποτελούσε προϊόν… υπαγόρευσης.
Στο ίδιο διάστημα, σχεδόν το σύνολο του ελληνικού Τύπου – με ελάχιστες εξαιρέσεις και κυρίως αρθρογράφων – ζητούσε μετ’ επιτάσεως από τον πρωθυπουργό (για τον οποίο κάποιοι, τότε, διέθεταν ακόμη την ψευδαίσθηση ότι η πολιτική που θα ασκήσει θα έχει και κάτι το αριστερό) να υπογράψει τη συμφωνία με τους δανειστές και να μη διακινδυνεύσει την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Κάποιοι, αρκούντως προχωρημένοι το ομολογώ, δεν δίσταζαν να απειλήσουν τον κ. Τσίπρα ακόμη και με Ειδικά Δικαστήρια, με Γουδί, με ελικόπτερα που θα φύγουν νύχτα και άλλα χαριτωμένα.
Τελικώς ο κ. Τσίπρας – έχει κόλλα η καρέκλα της εξουσίας – αποφάσισε να ακολουθήσει τις παραπάνω συμβουλές, να γίνει «ρεαλιστής», να ξεχάσει τις «ακραίες αριστερές ιδεοληψίες», «να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα» και άλλα όμορφα και επειδή το αποφάσισε με φόρα, είπε να υπογράψει δύο σε ένα τα μνημόνια, να τα ‘χουμε να χαιρόμαστε.
Φταίει ο κ. Τσίπρας; Για πάρα πολλά και κυρίως για το γεγονός ότι μετατράπηκε και αυτός σε ένα πολύ καλό παράδειγμα όσων υποστηρίζουν την άκρως επικίνδυνη άποψη «όλοι ίδιοι είναι» και φυσικά «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση».
Από αυτό, όμως, μέχρι να τον στήνουν στο απόσπασμα οι ίδιοι που του ζητούσαν να πράξει όλα όσα ακριβώς πράττει αυτή τη στιγμή, μάλλον άπτεται του παραλογισμού. Ο κ. Τσίπρας βρίσκεται στο απόσπασμα γιατί, λέει, ισοπεδώνει τη μεσαία τάξη (αυτή που πριν έτρεχε χαρούμενη στους αγρούς), φορτώνει με φόρους τους πάντες, ξεπουλά την περιουσία του δημοσίου όσο-όσο, είναι υποταγμένος στους δανειστές, λέει σε όλα «ναι» και άλλα υπέροχα.
Αλήθεια; Δηλαδή όταν του λέγατε να γίνει ρεαλιστής, να μην θέσει σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας στο ευρώ, να ξεχάσει τις «ιδεοληψίες» του, τι ακριβώς περιμένατε για να ξέρω και εγώ, η πτωχή πλην τιμία;
Τώρα που έγινε όπως ακριβώς τον θέλετε – και μπορεί να γίνει και χειρότερος ή καλύτερος, εξαρτάται από τη γωνία που το βλέπει κανείς – απλά… λουστείτε τον! Δικό σας δημιούργημα είναι ο νέος, ωραίος και χρήσιμος Αλέξης Τσίπρας και μάλλον επειδή είναι και πολύ υπάκουος (προς τους δανειστές φυσικά) θα πρέπει να προετοιμαστείτε να τον… φορτωθείτε για χρόνια.