Οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν γίνει μπορεί να μην… ακυρώνονται (και σωστά!) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η σχέση μεταξύ των εκπροσώπων του πρώην ιδιοκτήτη δηλαδή του Δημοσίου και των διοικήσεων των νέων βασικών μετόχων θα είναι ανέφελη
Κάθε άλλο. Η νέα κυβέρνηση και για το συμβολικό του πράγματος αλλά και για ζητήματα ουσίας θα επιδιώξει – στα όρια της πολιτικής εξουσιοδότησης και ευθύνης αλλά και μέχρι τα …κράσπεδα των ευαισθησιών των επενδυτών και των αγορών- ορισμένες διευθετήσεις ως προς την επιχειρηματική κατεύθυνση αλλά και τις πολιτικές των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών που αφήνουν έντονο το αποτύπωμα τους στην κοινωνία.
Για παράδειγμα στην εισηγμένη ΟΠΑΠ ο χάρτης της τοπικής επιχειρηματικότητας του τζόγου – όπως έχει πάνω κάτω διαμορφωθεί με την ανοχή ή την ένοχη σιωπή της προηγούμενης Κυβέρνησης με όχημα και εργαλείο τα VLTs – μπορεί να δεχθεί προσαρμογές και ως προς την έκταση αλλά και ως προς την σύνθεση των μικρών τοπικών συμφερόντων όπου οι κομματικές επιρροές συναντούσαν δίκτυα παραοικονομίας. Αλλωστε, η πίεση που φαίνεται λόγω τοπικών αντιδράσεων να μεταφερθεί εντός του Κοινοβουλίου – ας είναι καλά η Ραχήλ Μακρή και ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος εν προκειμένω- θα είναι δίχως άλλο ισχυρή! Επιπλέον, σε αυτό το περιβάλλον υπάρχει και η σοβαρή πιθανότητα το δυναμικό των ιδιοκτητών πρακτορείων να διαφοροποιηθεί και να διεκδικήσει ένα διαφορετικό καθεστώς όσον αφορά την… ιδιοκτησία του δικτύου.