Εχοντας στο ενεργητικό του επτά δίσκους (δύο με το συγκρότημα Τα Φώτα που Σβήνουν και πέντε προσωπικούς), συμμετοχές ως συνθέτης σε δίσκους άλλων καλλιτεχνών, αλλά και όντας ενεργός πολίτης, ο Στάθης Δρογώσης δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.
Με αφορμή την κυκλοφορία του καινούργιου του δίσκου «Το κόκκινο τετράδιο» από τη MINOS EMI, τον συνάντησα στην πλατεία Νέας Σμύρνης για να μιλήσουμε για την επιστροφή του στη δισκογραφία. Αναφερθήκαμε, φυσικά, και στην ενασχόλησή του με την πολιτική (μεταξύ άλλων είναι δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Αθηναίων), αλλά η μουσική ήταν αυτή που κυριάρχησε στη συζήτησή μας. Εξάλλου, ο Στάθης δήλωσε: «Στη μουσική γύρισα και δεν θα ξαναφύγω».
Παρακολουθήστε το αφιέρωμα του Citylifε στο «Κόκκινο τετράδιο» (03.24)!
Τι έκανε τα χρόνια που μεσολάβησαν από τον δίσκο “Όμορφη ζωή” έως τη δημιουργία του καινούργιου; «Μεσολάβησαν πέντε χρόνια χωρίς να βγάλω προσωπικό δίσκο. Ενδιάμεσα, όμως, έγραψα τη μουσική σε τέσσερα τραγούδια για τη Χαρούλα Αλεξίου, δύο τραγούδια για την Ελευθερία Αρβανιτάκη και για τα τραγούδια της συλλογής του in.gr “Ιχνογραφίες”, που είναι πάρα πολύ όμορφα. Κακά τα ψέματα, όντως είχα μπλοκάρει. Επίσης, πήρα πτυχίο Φυσικής, έκανα οικογένεια, μπλέχτηκα με τα κοινά και μετάνιωσα κιόλας – και σιγά σιγά θα φύγω. Ασχολήθηκα και με το Κοινωνικό Ωδείο, μια πολύ ωραία προσπάθεια. Ηταν γεμάτα πέντε χρόνια, αλλά ήταν μια μάταιη αναζήτηση για κάτι άλλο. Τελικά, γύρισα ξανά στη μουσική και δεν θα ξαναφύγω», απαντάει. Η συνεργασία του με τη Χαρούλα Αλεξίου έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του δίσκου του. «Ο δίσκος της Χαρούλας με ξεμπλόκαρε, γιατί σκέφτηκα ενστικτωδώς: “Αφού σε εμπιστεύεται η Χαρούλα Αλεξίου, κάτι γράφεις κι εσύ’», υποστηρίζει.
Αν και συνήθως τα άλμπουμ παίρνουν το όνομά τους από ένα από τα τραγούδια που τα αποτελούν, στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέβη το αντίστροφο. «Το άλμπουμ τώρα έχει 11 τραγούδια. Ενα μήνα πριν βγει είχε δέκα. Κι επειδή δεν έβρισκα τίτλο, το έδωσα στον φίλο μου, τον Μανώλη Φάμελλο, να το ακούσει. Ο Μανώλης είχε δει ένα κόκκινο τετράδιο στο σπίτι όπου κάναμε πρόβες και μου είπε: “Βγαλ’ το, κόκκινο τετράδιο”. Σκέφτηκα ότι είναι πολύ ωραία ιδέα. Κι έγραψα κι ένα τραγούδι που να λέγεται “Κόκκινο τετράδιο’», εξηγεί.
Το «Κόκκινο τετράδιο» χαρακτηρίζεται από πυκνές ενορχηστρώσεις, τις οποίες έκανε ο Ηλίας Βαμβακούσης με τη βοήθεια του Στάθη. «Είναι καταπληκτικό ότι έγινε σ’ ένα δωματιάκι όλο αυτό, στο home studio του Ηλία, ο οποίος είναι εξαιρετικός. Πάντα ήθελα να βάλω τέτοια όργανα στους δίσκους μου. Δεν το τολμούσα, γιατί είναι δύσκολο να το κάνεις και να μη γίνεις πολύ έντεχνος. Είναι πολύ ενδιαφέρον να παντρέψεις τη ροκ μουσική, την οποία πιστεύω ότι υπηρετώ ακόμα και τώρα, με το τσέλο και την τρομπέτα και ο Ηλίας τα κατάφερε μια χαρά», υπογραμμίζει και του ζητάω να μου μιλήσει για το ύφος του δίσκου. «Το ύφος του δίσκου είναι post rock, post pop. Οταν κάναμε τον δίσκο ακούγαμε πολύ Edward Sharpe and the Magnetic Zeros, πράγματα αμερικάνικα. Φαίνεται στον δίσκο και ιδίως στο “Ματωμένος ουρανός’».
Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά του στιχουργού Στάθη Δρογώση είναι η αμεσότητα. «Πρέπει ο καθένας να κάνει μια ανάλυση στον τρόπο που γράφει και να γυρίσει τούμπα τα μειονεκτήματά του. Τι θέλω να πω με αυτό. Θεωρώ ότι είμαι πολύ καλύτερος μουσικός απ’ ό,τι στιχοπλόκος, ενώ διαβάζω, ενώ εκτιμώ τους φοβερούς συναδέλφους που έχουμε όπως είναι οι Δεληβοριάς, Φάμελλος, Παυλίδης, Αγγελάκας. Πάρα πολύ άνθρωποι γράφουν φοβερά. Είναι ποιητές που ντύνουν τους στίχους με μουσική. Εγώ δεν έχω αυτό το πράγμα. Δεν έχω και την υπομονή να κάτσω να σκαλίσω. Οπότε έχω βρει μια τεχνική δική μου να γράφω πολύ απλά, όχι απλοϊκά, πιστεύω. Δεν είναι υψηλή ποίηση, αλλά προσπαθώ να είμαι πολύ άμεσος. Αυτό μερικές φορές είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί βγάζεις στη φόρα όλη σου την ψυχή», εκμυστηρεύεται.
Ο Στάθης είναι ο συνθέτης και των 11 τραγουδιών του δίσκου και ο στιχουργός των εννέα εξ αυτών. Το τραγούδι «Λιοσίων» βασίζεται σε ένα διήγημα του silentcrossing.wordpress.com, ενώ τα τραγούδια «Πλατεία Ναυαρίνου» και «Γιατί δεν ησυχάζω» είναι σε στίχους του Ισαάκ Σούση. Το «Γιατί δεν ησυχάζω», παραδόξως, είναι το πιο προσωπικό τραγούδι του δίσκου και το «Πλατεία Ναυαρίνου», το οποίο ερμηνεύει ο Στάθης με τη Νατάσσα Μποφίλιου, είναι ένα από τα αγαπημένα του. «Ο Ισαάκ είναι κατά τη γνώμη μου από τους πιο σπουδαίους Ελληνες στιχουργούς. Καταφέρνει να γράψει, απλά, όχι απλοϊκά, αλλά ταυτόχρονα με πάρα πολλά νοήματα μέσα. Ηθελα πάρα πολλά χρόνια να συνεργαστώ μαζί του. Με το που πήρα το “Πλατεία Ναυαρίνου” στα χέρια μου, κάθισα στο πιάνο και το έγραψα κυριολεκτικά μέσα σε πέντε λεπτά. Ημουν τόσο πολύ ενθουσιασμένος, γιατί μιλάει και για ένα αγαπημένο μέρος. Μιλάει για το πάρκο Ναυαρίνου στα Εξάρχεια και ταυτόχρονα είναι μια ερωτική ιστορία. Από την πρώτη στιγμή σκέφτηκα τη Νατάσσα για να το πούμε ντουέτο», θυμάται.
Σε αντίθεση με τους περισσότερους δίσκους του, στο «Κόκκινο τετράδιο» θίγονται και κοινωνικά θέματα, όπως το προσφυγικό και η ανεργία, χωρίς, όμως, ο Στάθης να κουνάει το δάχτυλο. Δύο από αυτά, εκ πρώτης ακρόασης, αποτελούν οξύμωρο σχήμα, αλλά αποτυπώνουν δύο διαφορετικές φάσεις. «Εχει το εξής παλαβό αυτός ο δίσκος: από τη μία το “Να βγούμε μπροστά”, το οποίο ήταν σε μια φάση της ζωής μας που ελπίζαμε πολλά σε αυτή τη χώρα και από την άλλη το “Χαμένη γενιά”, στο οποίο παίρνω τον ρόλο ενός πολύ απελπισμένου ανθρώπου. Το “Να βγούμε μπροστά” συμπυκνώνει την πολιτική μου σκέψη. Αυτά που ήλπιζα από το 2012-2015. Υπήρχε μία ανάταση, μία ελπίδα ότι μπορούσαμε, αλλά διαψευσθήκαμε», παραδέχεται.
Η νοσταλγία είναι διάχυτη σε πολλά τραγούδια του Στάθη, ο οποίος έχει μια μανία να μετράει χρόνια, όπως στο τραγούδι «Φολέγανδρος». «Εκείνο το καλοκαίρι παίζαμε μουσική για χαρτζιλίκι με Τα Φώτα που Σβήνουν και γνωρίσαμε τον Μανώλη και βγάλαμε δίσκο. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Το τραγούδι είναι αληθινή ιστορία. Είχα γνωρίσει ένα κορίτσι και ήταν όλα πολύ όμορφα. Χαθήκαμε. Μετά από 17 χρόνια πήγα στο νησί ξανά, πέρυσι το καλοκαίρι, να παίξω με τον Ηλία και με έπιασαν τα κλάματα. Είχα να πάω πολύ καιρό στη Φολέγανδρο. Είχε αλλάξει λίγο, το κορίτσι δεν ήταν εκεί και βγήκε αυτό το τραγούδι που στην ουσία μιλάει για εμάς. Μεγαλώσαμε στο μεταίχμιο. Όλοι μας νταντεύανε. Είχαμε μια ελπίδα ότι όλα θα πάνε πιο καλά απ’ ό,τι στους γονείς μας. Ήμαστε πολύ προστατευμένοι. Αργήσαμε να μεγαλώσουμε, κιόλας. Και τώρα τα ζούμε όλα. Ισως νοσταλγώ τη φάση που ήμαστε προστατευμένοι σε ένα κέλυφος αγάπης και φροντίδας», εξομολογείται.
Στη συνέχεια ρωτάω τον Στάθη πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη συμμετοχή της παιδικής χορωδίας Polyphonica στο τραγούδι «Αγάπη». «Υπάρχει ένας φοβερός δίσκος με τίτλο “The Langley Schools Music Project, Innocence & Despair”, που ο Καναδός καθηγητής μουσικής, Χανς Φένγκερ, έχει δώσει στα παιδιά του σχολείου να τραγουδήσουν Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Ντέιβιντ Μπάουι κά. και ήθελα κάποια στιγμή να βάλω κι εγώ παιδική χορωδία. Πάλι ο Φάμελλος μου ανέφερε τον ομώνυμο δίσκο των Dead Man’s Bones (Ράιαν Γκόσλινγκ και Ζακ Σιλντς), που έχει παιδική χορωδία και μου είπε: “Σ΄ αυτό το τραγούδι βάλε παιδική χορωδία”. Ηταν πολύ δύσκολο να γίνει. Ηταν Σεπτέμβριος. Είμαι τυχερός, επειδή μια καθηγήτρια από το Κοινωνικό Ωδείο, η Μαρίζα Βαμβουκλή, είναι και στην παιδική χορωδία Polyphonica, μια χορωδία με παιδιά πρόσφυγες και παιδιά από υποβαθμισμένα προάστια της Αθήνας», αποκρίνεται.
Τα επαγγελματικά σχέδια του Στάθη είναι πολλά. «Γράφω καινούργια τραγούδια. Νιώθω ότι ξαναβρίσκω τον δρόμο μου. Υπάρχουν κάποια τραγούδια που δεν μπήκαν στον δίσκο της Χαρούλας, στα οποία έχουμε συνεργαστεί με τον Νίκο Μωραΐτη. Υπάρχει ο Ισαάκ Σούσης που μου δίνει συνεχώς στίχους. Αυτά τα πρότζεκτ είναι με στίχους άλλων για να απελευθερωθώ λίγο ως συνθέτης. Στα δικά μου είναι με στίχους δικούς μου. Σκέφτομαι κιόλας να επισκεφτώ ξανά παλιά μου τραγούδια και από Τα Φώτα που Σβήνουν, αλλά και από παλιούς προσωπικούς μου δίσκους, να τα διασκευάσω και να τα παρουσιάσω. Θέλω να γράψω για θέατρο ξανά. Θέλω να ασχοληθώ μόνο με τη μουσική και την οικογένειά μου. Και το Κοινωνικό Ωδείο το λατρεύω και θα είμαι κι εκεί όσο μπορώ. Τα άλλα τα πολιτικά δεν τα μπορώ καθόλου. Εχω νευριάσει. Δεν με χωράει αυτός ο χώρος. Δεν σημαίνει ότι αυτοί είναι σάπιοι, ενώ εγώ ο ηθικός, απλώς δεν έχω την υπομονή, δεν έχω την προσαρμοστικότητα. Αυτός ο χώρος είναι πολύ δύσκολος», επισημαίνει.
Ο Στάθης και ο συνταξιδιώτης του Μανώλης Φάμελλος τραγουδούν ιστορίες από «Το Κόκκινο Τετράδιο» και από άλλες δισκογραφικές δουλειές του σε επαρχία και Αθήνα. «Ο Μανώλης παίζει φυσαρμόνικα, μαντολίνο, ακουστική, ηλεκτρική, κλασική κιθάρα. Εγώ παίζω πιάνο, ακορντεόν και τραγουδάμε. Έχουμε και μια ορχήστρα φάντασμα σ’ ένα iPad, όπου παίζουν διάφορες λούπες. Ο Μανώλης κυκλοφόρησε εξαιρετικό δίσκο πέρυσι. Παίζουμε σε όλη την επαρχία, αλλά και στην Αθήνα και μεταδίδουμε το μήνυμά μας».
Πηγή: metropolispress.gr