Υπάρχουν κοινές γραμμές του πρωθυπουργού, του υπουργού Οικονομικών και της ιδιωτικής οικονομίας που εκφράζει ο ΣΕΒ στα κρίσιμα ζητήματα που άπτονται της συμφωνίας την οποία με τόση αγωνία περιμένει η αγορά;
Πολλά μπορεί κανείς να συμπεράνει κατ’ αρχάς για το εργασιακό και από τα όσα είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Θεόδωρος Φέσσας.
Κατά πρώτον, απέρριψε τις ομαδικές απολύσεις, εμμένοντας όμως στην ευέλικτη μορφή εργασίας. Αυτό φαίνεται να είναι ένα πάγιο αίτημα για το λεγόμενο part time που θεωρείται απαραίτητο από την πλευρά της εργοδοσίας για την κάλυψη αναγκών.
Μίλησε όμως και για αυξήσεις μισθών, συνδέοντας την αμοιβή με την παραγωγικότητα, ενώ καθόρισε το πλαίσιο των συλλογικών συμβάσεων σε αυτά που θέτει το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO), για το οποίο ζήτησε συμβουλευτικό ρόλο. Έκανε επίσης μια ρηξικέλευθη πρόταση για τη διανομή μερίσματος στους εργαζομένους
Ο πρωθυπουργός, με τη σειρά του, επανέφερε στο τραπέζι την ενεργό ζήτηση σαν μοχλό ανάκαμψης της οικονομίας και σε αυτό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι πέραν των αποτυχιών του μνημονίου σε πολλά επίπεδα, οι εξαγωγές δεν αυξήθηκαν. Όμως, από την άλλη πλευρά, όπως ανέφερε και ο πρόεδρος του ΣΕΒ, το ποσοστό κατανάλωσης επί του ΑΕΠ για τη χώρα είναι πολύ μεγαλύτερο από την λοιπή Ευρωζώνη. Φαίνονται λοιπόν οι ποικίλες στρεβλώσεις του ελληνικού μοντέλου, οι οποίες, πέραν μιας κατ’ αρχήν πρώτης συμφωνίας με τους πιστωτές, απαιτούν εξειδικευμένη συνεργασία μεταξύ των πολιτικών φορέων και της επιχειρηματικής κοινότητας για να διορθωθούν.
Αυτό συνοψίζεται στο πλαίσιο της εμπιστοσύνης και συνεργασίας που ζήτησε ο ΣΕΒ από την πολιτική ηγεσία, καθώς και ο Φέσσας αποκαθήλωσε το μνημόνιο μιλώντας για λάθος θεραπεία σε ένα μακροχρόνιο ελληνικό πρόβλημα, όταν αυτό έσκασε.
Από την άλλη πλευρά, πρέπει να πούμε ότι τα όσα είπε η Ιταλίδα πρόεδρος του BusinessEurope Εμα Μαρτζεγκάλια ήταν στη λογική που μέχρι τώρα έχουμε συνηθίσει να ακούμε από τους πιστωτές. Δηλαδή, θετικά σχόλια για τη μείωση των μισθών και για επώδυνες παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό που θα αποδώσουν μακροπρόθεσμα. Η κουλτούρα του ευρωπαϊκού επιχειρείν, παρά το γεγονός ότι μας θέλει μέσα στο ευρώ, κατά τη δήλωση της κυρίας Μαρτζεγκάλια και θέλει να επενδύσει στην Ελλάδα, προσιδιάζει στο γερμανικό μοντέλο που έχει δημοσιοποιηθεί μέσα από το μνημόνιο.
Εδώ λοιπόν είναι το ζητούμενο, για το ποιο θα είναι το μοντέλο που θα υιοθετήσει η ελληνική πλευρά για να γυρίσει η οικονομία σε μια ανάκαμψη διατηρήσιμη και αποδεκτή κοινωνικά. Πώς όμως; Όταν ξέρουμε τι λέμε στους ξένους, γιατί, άλλο να τους λέμε ότι το μισθολογικό κόστος είναι στο 35% για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και άλλο να είναι στο 45%, όπως συνέβαινε το 2011.Τώρα είναι στο 40% για την ιστορία.