Η Ελλάδα χρειάζεται ελάφρυνση του χρέους, αλλιώς η μοναδική εναλλακτική επιλογή της θα είναι ο πληθωρισμός, γεγονός που θα την οδηγήσει εκτός Ευρωζώνης, προειδοποιεί με άρθρο του στο Bloomberg, o Charles Wyplosz ,καθηγητής Οικονομικών στο Graduate Institute of International and Development Studies, στη Γενεύη.
Ο ίδιος επισημαίνει ότι πρόκειται για ένα πολύ πραγματικό κίνδυνο, τον οποίο θα πρέπει η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ να ζυγίσει ενάντια στο πολιτικό κόστος που θα έχει μία απόφαση, που θα προβλέπει την παροχή πρόσθετης βοήθειας στην Ελλάδα.
Ο Charles Wyplosz επισημαίνει ότι μετά τις γερμανικές εκλογές υπήρξε μία “αναδίπλωση” αναφορικά με το ενδεχόμενο η Ελλάδα να χρειαστεί τρίτο πακέτο βοήθειας (όπως έχουν παραδεχθεί ΔΝΤ και Schaeuble), αναφέροντας ως παράδειγμα τις δηλώσεις του klaus Regling, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ο οποίος χαρακτήρισε «ανούσιους» τους στόχους για την μείωση του χρέους της χώρας μας, σε συνέντευξή του στην Wall Street Journal. Σύμφωνα με τον Ρέγκλινγκ, για να υπολογιστεί με ακρίβεια η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους θα έπρεπε να ληφθούν περισσότερο υπόψη τα ιδιαίτερα χαμηλά επιτόκια με τα οποία δανείζεται η Αθήνα και τα μακροχρόνια προγράμματα αποπληρωμής, όροι που διαφοροποιούν την Ελλάδα, από άλλες χρεωμένες χώρες.
Ωστόσο, ο καθηγητής Wyploz επισημαίνει ότι η προσδοκία πως μετά τις γερμανικές εκλογές χρειάζεται μία ελάφρυνση του χρέους στηρίζεται σε ακλόνητα γεγονότα. “Κατ’ αρχάς, η χώρα βρίσκεται στη δίνη της ύφεσης τα τελευταία έξι χρόνια, χάνοντας το 30% του ΑΕΠ , το ίδιο ποσοστό συρρίκνωσης που είχαν υποστεί οι ΗΠΑ την περίοδο της Μεγάλης Υφεσης. Η Ελλάδα αιμορραγεί συνεχώς. Το δεύτερο γεγονός είναι ότι ύστερα από τέσσερα χρόνια σκληρής λιτότητας που είχε στόχο τη μείωση του δημοσίου χρέους, το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται, φθάνοντας στο 175% του ΑΕΠ. Και αυτό παρά την αναδιάρθρωση του 2012, η οποία μείωσε το χρέος κατά 30%του ΑΕΠ”.
Ο καθηγητής τονίζει ότι έφθασε η ώρα για τις πιστώτριες χώρες να διαγράψουν μέρος του ελληνκού χρέους, επειδή ουδείς πιστεύει ότι η κυβέρνηση μπορεί να το φέρει μόνη της σε βιώσιμο επίπεδο. Ο ίδιος επισημαίνει ότι πράγματι το επιτόκιο δανεισμού της χώρας είναι χαμηλό, στο 3%. Αντιθέτως, το επιτόκιο των δανείων του ιδιωτικού τομέα είναι 10%. Το πρόβλημα ωστόσο, δεν είναι εάν η Ελλάδα θα μπορέσει να καταβάλει τους τόκους των δανείων, αλλά το ότι το χρέος παραμένει τεράστιο. Η Ευρωζώνη βοηθάει με τα χαμηλά επιτόκια. Οι τόκοι, όμως, δεν παύουν να επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος. Μάλιστα, αναφέρει ως παράδειγμα την Ιαπωνία, η οποία είναι μία από τις λίγες χώρες που έχει συσσωρεύσει χρέος σε τόσο υψηλά επίπεδα τη σημερινή εποχή και η “χαμένη δεκαετία” της μετράει ήδη 23 χρόνια.
Ο Charles Wyplosz τονίζει ότι κάποια στιγμή η Ελλάδα θα βγει και πάλι στις αγορές και θα δανειστεί με τα επιτόκια της αγοράς, τα οποία θα είναι σίγουρα υψηλότερα από το 3%. Τότε η απλή αριθμητική που κρατάει την αποπληρωμή του χρέους σε ελεγχόμενο επίπεδο, θα γίνει και πάλι απειλητική. Αυτό σημαίνει αύξηση των φόρων, η οποία προκαλεί πάντα εχθρικό περιβάλλον για την ανάπτυξη.
Οσον αφορά στις προβλέψεις για ανάπτυξη άνω του 3% το 2015, ο καθηγητής λέει με νόημα “μπορεί να επιτευχθεί, αλλά από την αρχή της κρίσης όλες οι προβλέψεις έχουν αποδειχθεί κάτι καλύτερο από υψηλές προσδοκίες, όπως δείχνουν τα στοιχεία”.
Η αισιόδοξη άποψη ότι τα χαμηλά επιτόκια καθιστούν περιττή την ελάφρυνση του χρέους είναι μάλλον παραπλανητική. Η Ελλάδα ξοδεύει περίπου το 5% του ΑΕΠ της για την εξυπηρέτηση του χρέους, μπαίνοντας στον ίδιο φαύλο κύκλο, που έχει μπει και η Ιαπωνία (η οποία ξοδεύει μόλις το 2% του AEΠ για την εξυπηρέτηση του χρέους) και η Ιταλία (το 5,4% του ΑΕΠ).
Οπως λέει ο Charles Wyplosz, ύστερα από δύο δεκαετίες, η Ιαπωνία στράφηκε στον πληθωρισμό και ο κόσμος πανηγυρίζει. Ωστόσο, είναι σαφές ότι η αιμορραγία μιας χώρας δεν είναι ο ευφυέστερος τρόπος για να εφαρμοστεί η δημοσιονομική πειθαρχία στην Ευρωζώνη. Είναι αλήθεια ότι η ελάφρυνση του χρέους μπορεί να αποβεί μεταδοτική, αλλά η απάντηση σε αυτή την ένσταση είναι η εξής: “Ναι, κι έτσι θα έπρεπε να είναι. Η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική οικονομία της Ευρωζώνης, η οποία έχει πληγεί από μη βιώσιμο δημόσιο χρέος”.