Παραδοσιακά, η Βόρεια Ελλάδα ελκύει τα κόμματα του αντισυστημισμού – κυρίως της δεξιάς όχθης. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη μέτρηση για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που έρχεται την Τρίτη, κατέγραψε χαμηλές πτήσεις στην Α΄ Θεσσαλονίκης. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.
Βέβαια, Ελλάδα δεν είναι μόνον η Θεσσαλονίκη, οπότε αυτός ο Ιούνιος θα είναι των δημοσκόπων. Πέντε κόμματα θίγονται άμεσα από την παρουσία Τσίπρα και Καρυστιανού – το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ελληνική Λύση, η Πλεύση Ελευθερίας και η Νίκη, που είπαμε στην αρχή.
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει μετά το συνέδριό του να κατοχυρώνει την δεύτερη θέση, με τη βελόνα του να ξεκολλάει οριακά. Ωστόσο, του λείπει κάτι που παίζει ιδιαίτερο ρόλο για ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφοφόρων: ο πρόεδρός του υπολείπεται δημοσκοπικά στα ηγετικά χαρακτηριστικά, κάτι που προκαλεί συχνά πλήθος συζητήσεων (τουλάχιστον) εντός του χώρου. Θα καταφέρει ο Αλέξης Τσίπρας να καλύψει το «κενό»; Δύσκολο –χρειάστηκαν χρόνια για να μπορέσει ο Ανδρέας Παπανδρέου να απεγκλωβιστεί από τους πολιτευτές της Ένωσης Κέντρου! Να σημειώσουμε δε, ότι τα επτά χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη η ΝΔ παραμένει με διαφορά πρώτο κόμμα. Το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού δεν έρχεται να καλύψει μία μεγάλη ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας (όπως παλαιότερα) πέραν εκείνης του να βρεθεί ένας αντίπαλος για τον Μητσοτάκη, κάτι για το οποίο θα κριθεί στο πεδίο. Εν ολίγοις, ο Αλέξης Τσίπρας δεν έρχεται να υποσχεθεί λιγότερους φόρους ή περισσότερους φόρους, μικρότερο ή μεγαλύτερο κράτος, αλλά μία «απολαυστική» κόντρα με τον πρωθυπουργό, μια …κόντρα ενδεχομένως με μεγαλύτερο ενδιαφέρον για περισσότερους σε διάφορα κοινά.
Το ενδιαφέρον στην υπόθεση είναι ότι με την επιστροφή του, ο Αλέξης Τσίπρας οδηγεί σε διάλυση και τα δύο κόμματα που προέκυψαν από τον δικό του ΣΥΡΙΖΑ – τόσο το κόμμα του Σωκράτη Φάμελλου, όσο και του Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Και το ερώτημα είναι πόσο original ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αντέξει ο πρώην πρωθυπουργός στο νέο του δημιούργημα; Θα το μάθουμε λίαν προσεχώς, όπως θα το μάθουν και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.
Από την πλευρά της, η Ελληνική Λύση έχει υιοθετήσει – και σε κάποιες περιπτώσεις, έχει ανακαλύψει – όλες τις θεωρίες για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τους ψηφοφόρους της να δίνουν σημαντικά ποσοστά, έστω και δυνητικής ψήφου, μέχρι στιγμής, στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Πώς θα απαντήσει η ηγεσία της Λύσης, αλλά και της Πλεύσης και της Νίκης, που κινδυνεύουν επίσης με σημαντικές απώλειες, στη «μητέρα των Τεμπών»; Κι αν αρχίσουν τις επιθέσεις, ποιος θα ωφεληθεί; Όπως είναι γνωστό, στην πολιτική κερδίζει πάντοτε εκείνος που στα μάτια της κοινωνίας φαντάζει ως το θύμα. Βέβαια, αν κρίνουμε από τις πρώτες δηλώσεις και αναρτήσεις των επωνύμων στελεχών του κόμματος Καρυστιανού, οι διαθέσεις είναι μάλλον επιθετικές.
Το σίγουρο είναι ότι η κα Καρυστιανού θα ακούσει πολλά για σχέσεις με τη Ρωσία – αλλά αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην εναντίον της. Οι δημοσκοπήσεις όλων των προηγούμενων χρόνων έχουν δείξει ότι μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν βλέπει τη Μόσχα ως εχθρό, παρά την εισβολή στην Ουκρανία.
Σε κάθε περίπτωση, με την προσθήκη των δύο νέων κομμάτων, η πολιτική μας σκηνή θα μοιάζει όλο και περισσότερο με απέραντο … θηριοτροφείο: υπό προϋποθέσεις, τα κόμματα της Βουλής μπορεί να είναι από έξι μέχρι και δέκα και έντεκα, χωρίς κάποιο να μπορεί να κάνει τη διαφορά απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Ή δεν είναι έτσι;