Και οι δυνατότητες και οι αδυναμίες. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει αποδείξει ότι, όταν θέλει, μπορεί να κινηθεί γρήγορα. Παράδειγμα, το πρόγραμμα των φρεγατών και γενικώς της αμυντικής θωράκισης της χώρας προχωρά με ρυθμούς που λίγοι θα πίστευαν. Η άφιξη του «Κίμωνα» δεν είναι απλώς ένα ορόσημο για το εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας. Είναι απόδειξη ότι η κυβέρνηση, όταν υπάρχει σαφής στόχος, πολιτική βούληση και εθνικό θέμα, μπορεί να παρακάμψει αγκυλώσεις και καθυστερήσεις.
Ακριβώς γι’ αυτό, η αντίθεση πονά. Η ταχύτητα απουσιάζει από κρίσιμους τομείς υψηλής πολιτικής προτεραιότητας, ενώ σε θέματα καθημερινότητας των πολιτών κυριολεκτικά… σέρνεται. Και στον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης, η βραδύτητα δεν εξηγείται. Καταγράφεται χωρίς ελαφρυντικά. Η ακρίβεια είναι το πρώτο και πιο πιεστικό παράδειγμα. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι ο ετήσιος πληθωρισμός στην Ελλάδα διαμορφώθηκε περίπου στο 2,6% τον Δεκέμβριο του 2025, από 2,4% τον Νοέμβριο, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις να εντοπίζονται στις τιμές υπηρεσιών και τροφίμων που πλήττουν την καθημερινότητα των νοικοκυριών. Το διαθέσιμο εισόδημα πιέζεται, παρά τις αυξήσεις μισθών και συντάξεων. Ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε, αλλά το κόστος ζωής έτρεξε πιο γρήγορα. Αυτό δεν είναι αίσθηση, είναι οι… ξεροκέφαλοι οι αριθμοί. Το πρόβλημα εντοπίστηκε και τα μέτρα ήρθαν. Market pass, έλεγχοι, πλαφόν, παρεμβάσεις στην αγορά. Ηρθαν αλλά καθυστερημένα, αφού η ακρίβεια έχει γίνει μια συνεχής κανονικότητα. Και όταν κάτι παγιώνεται, δεν ανατρέπεται εύκολα. Η καθυστέρηση κοστίζει πολιτικά στην κυβέρνηση και πρακτικά στα νοικοκυριά. Και θα συνεχίζει να κοστίζει αφού το πρόβλημα δεν έχει μπει στις προτεραιότητες.
Δεύτερο παράδειγμα, το κυκλοφοριακό, το πιο απτό σύμβολο κρατικής αδράνειας. Η Αθήνα ασφυκτιά. Ο Κηφισός δεν είναι δρόμος. Είναι καθημερινή δοκιμασία αντοχής. Μποτιλιαρίσματα χιλιομέτρων. Χαμένος χρόνος. Χαμένη παραγωγικότητα. Νεύρα, κούραση. Ενα πρόβλημα γνωστό την τελευταία τετραετία, που επιδεινώνεται χρόνο με τον χρόνο. Δεν μιλάμε για έλλειψη μελετών. Υπάρχουν. Δεν μιλάμε για έλλειψη διαπιστώσεων. Υπάρχουν κι αυτές. Μιλάμε για αβελτηρία στη λήψη αποφάσεων. Για παρεμβάσεις μικρής κλίμακας, ενώ το πρόβλημα είναι δομικό. Για απουσία αίσθησης επείγοντος σε μια πόλη όπου χάνονται καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες εργατοώρες. Και εδώ, η σύγκριση είναι αμείλικτη. Αν το κράτος μπορεί να τρέξει εξοπλιστικά προγράμματα σε χρόνο ρεκόρ, γιατί δεν μπορεί να τρέξει λύσεις για τον Κηφισό;
Ακολουθεί το ζήτημα των συστημάτων ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας. Ένα θέμα που δεν σηκώνει ούτε καθυστέρηση ούτε δικαιολογίες. Η Ελλάδα εξυπηρετεί πάνω από 60 εκατομμύρια αεροπορικούς επιβάτες τον χρόνο. Το καλοκαίρι, η εναέρια κυκλοφορία αυξάνεται έως και 40%. Κι όμως, τα συστήματα παραμένουν απαρχαιωμένα. Τα έργα μετατίθενται. Οι προειδοποιήσεις επαναλαμβάνονται. Εδώ η καθυστέρηση δεν είναι απλώς διοικητική. Είναι δυνητικά επικίνδυνη για την εικόνα της χώρας. Για τον τουρισμό και κυρίως για την αξιοπιστία ενός κράτους που διακηρύσσει τον ψηφιακό του μετασχηματισμό, αλλά αφήνει τον εκσυγχρονισμό του συστήματος εναέριας κυκλοφορίας να λειτουργεί με δυνατότητες παλιάς εποχής.
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και αλλού. Στη Δικαιοσύνη, όπου οι χρόνοι απονομής παραμένουν από τους υψηλότερους στην Ευρώπη, με αστικές υποθέσεις να χρειάζονται χρόνια για τελεσίδικη απόφαση. Στη δημόσια διοίκηση, όπου η ψηφιοποίηση προχώρησε θεαματικά, αλλά η εξυπηρέτηση των πολιτών αργεί. Στις μεγάλες κατασκευές, όπου η γραφειοκρατία συνεχίζει να νικά το χρονοδιάγραμμα. Η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι συχνά επιλέγει την αναμονή ως τακτική. Το είδαμε στους αγρότες. Καθυστέρηση, εξάντληση, εκτόνωση. Κάποιες φορές λειτουργεί, άλλες όχι. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ισχύει για προβλήματα που έπρεπε να είχαν αντιμετωπιστεί χθες. Η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εξαφανίζεται. Αποθηκεύεται και μέρα με τη μέρα διογκώνεται.
Είναι ανάγκη για την κυβέρνηση να μην πέσει στην παγίδα που ονομάζεται «κρίση στην αντιπολίτευση». Ο κατακερματισμός της Κεντροαριστεράς και η έλλειψη πειστικής εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης δημιουργούν την ψευδαίσθηση πολιτικής άνεσης. Είναι λάθος. Ιστορικά, οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν επειδή η αντιπολίτευση είναι ισχυρή. Φθείρονται όταν η καθημερινότητα χειροτερεύει και τα προβλήματα χρονίζουν. Η απουσία αντιπάλου δεν σημαίνει απουσία κινδύνου. Σημαίνει ότι η δυσαρέσκεια ψάχνει άλλες διεξόδους. Αποχή, αντισυστημική ψήφο, σιωπηλή αποδοκιμασία. Και αυτή δεν αντιμετωπίζεται με δικαιολογίες, αντιμετωπίζεται μόνο με ταχύτητα στην επίλυση των προβλημάτων.
Το μήνυμα είναι απλό. Η κυβέρνηση έχει ικανότητα και τώρα έχει και εμπειρία. Απέδειξε σε πολλά θέματα ότι μπορεί να τρέξει. Αυτό που χρειάζεται τώρα δεν είναι άλλη αναμονή. Είναι γενικευμένη επιτάχυνση. Στην ακρίβεια, στο κυκλοφοριακό, στις υποδομές γενικώς, στα προβλήματα της καθημερινότητας του πολίτη. Γιατί στον έβδομο χρόνο, η καθυστέρηση δεν είναι ουδέτερη. Είναι πολιτική επιλογή και κάθε επιλογή έχει κόστος.