Paralysis through analysis, λένε οι σοφοί περί τα γνωμικά Αγγλοσάξονες.
Δηλ. η πολλή ανάλυση οδηγεί σε παράλυση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην καθ’ ημάς πολιτική σκηνή. Τα πολιτικά τεκταινόμενα από τα πλέον σημαντικά μέχρι τα πιο ασήμαντα και αδιάφορα, αναλύονται διεξοδικώς από πολυποίκιλους « αναλυτές», μέχρι τελικής πτώσεως και κάτι παραπάνω. Γενικώς αναλύσεις υπάρχουν πολλών ειδών. Υπάρχει η αιματολογική ανάλυση, η μαθηματική ανάλυση, η οικονομική ανάλυση κοκ. Αυτές για να γίνουν από τους σχετικούς αναλυτές, προϋποθέτουν επιστημονική γνώση και ανάλογη εξειδίκευση.
Υπάρχει όμως βεβαίως και η πολιτική ανάλυση. Γι’ αυτήν δεν χρειάζεται όμως να είναι κανείς οπωσδήποτε ειδικός. Αρκεί να βαφτίσει εαυτόν πολιτικό γεωστρατηγικό ή διεθνολόγο αναλυτή. Έτσι ο κάθε λογής πικραμένος δημοσιογράφος ή πτυχιούχος της Παντείου μπορεί να καμώνεται τον πολιτικό αναλυτή. Χώρια την ειδική κατηγορία των καθηγητών. Νομίζω ότι η Ελλάδα είναι η χώρα με τους περισσότερους κατά κεφαλήν καθηγητές εν ενεργεία και ομότιμους!
Όλοι αυτοί οι προαναφερθέντες ψοφάνε για τα περίφημα πέντε λεπτά δημοσιότητος, κατά τα οποία θα μας περιλούσουν με τις περίπλοκες και δαιδαλώδεις αναλύσεις τους τις οποίες κανείς δεν καταλαβαίνει, αμφιβάλλω δε αν και οι ίδιοι κατανοούν τι ακριβώς λένε. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των αναλύσεων είναι ο περίπλοκος και ομιχλώδης λόγος συνήθως σε αγράμματα ελληνικά. Όσο πιο περίπλοκος είναι ο λόγος τόσο πιο βαρύγδουπη και σοβαρή θεωρούν την ανάλυσή τους! Όλοι τους βεβαίως αγνοούν ότι όσο βαθύτερα κατέχεις ένα θέμα τόσο πιο απλά μπορείς να το εξηγήσεις. Η περιπλοκότης και η γενικόλογη ασάφεια είναι βεβαίως δείγματα άγνοιας και σύγχυσης.
Έλα όμως που το τοπίο της ενημέρωσης στην χώρα μας ευνοεί την ύπαρξη τέτοιων αμφιβόλου νοημοσύνης και γνώσεων φαφλατάδων. Και τούτο διότι εκτός από τα 5-6 μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας, υπάρχει και μεγάλος αριθμός μικρότερων και όχι τόσο γνωστών καναλιών τοπικής εμβέλειας. Εκεί είναι κυρίως που γίνεται το πάρτι των περισπούδαστων αυτών αναλυτών.
Φυσικά και οι παρουσιαστές σε αυτά τα κανάλια είναι συχνά κάτι τριτοκλασάτοι του είδους οι οποίοι ελλείψει άλλης δυνατότητος να βγάλουν μεροκάματο, αναγκάζονται να συντονίζουν διάφορα τέτοια πάνελ με καλεσμένους κάποιους ξοφλημένους πολιτικούς ή δήθεν γεωπολιτικούς αναλυτές, οι οποίοι τυγχάνουν απόλυτης αφάνειας και πλήρους ασημαντότητος.
Βλέπετε, για να γίνεις γιατρός, δικηγόρος ή λογιστής πρέπει να διαθέτεις ένα πτυχίο. Αλλά για να αποφασίσεις ότι είσαι δημοσιογράφος (ή και ηθοποιός) δεν χρειάζεται οπωσδήποτε χαρτί. Το αποφασίζεις μόνος σου. Γι’ αυτό έχουμε πήξει στους δημοσιογράφους και ηθοποιούς, η πλειονότης των οποίων κυνηγάει το ευρώ με το ντουφέκι. Όσον αφορά τους περιφερόμενους «ειδικούς» και αναλυτές πιθανόν ορισμένοι απ’ αυτούς και να πληρώνουν για να βγουν στο γυαλί, γιατί είναι γλυκιά η άτιμη η δημοσιότητα. Έτσι έχουμε το απίστευτο φαινόμενο ο βραδινός τηλεοπτικός αέρας να βρίθει εκπομπών όπου γύρω από ένα τραπέζι μαζεύονται ένας τηλεοπτικός δημοσιογράφος- παρουσιαστής ελαφρών βαρών και φυσικά μερικοί από αυτούς τους απίθανους «αναλυτές-σχολιαστές» οι οποίοι μάλιστα δηλώνουν και την κομματική τους ένταξη και οι οποίοι δεν κάνουν ούτε για ξυλοσχίστες. Και έτσι αρχίζει μία συγκεχυμένη και αόριστη παπαρολογία, η οποία από την πόλη έρχεται και στην κορυφή κανέλλα. Και φυσικά υπάρχει και ο απαραίτητος καθηγητής ο οποίος συχνά σε κάνει να διερωτάσαι αν τέτοιοι τύποι διδάσκουν τα παιδιά τότε αυτά καλλίτερα να μείνουν αγράμματα!
Βέβαια αυτού του είδους οι εκπομπές έχουν ένα πλεονέκτημα για τα κανάλια που τις μεταδίδουν. Έχουν μηδαμινό κόστος παραγωγής, συν ότι μπορεί να τσιμπήσουν και καμμιά διαφημισούλα για κηραλοιφές ή κάτι αντίστοιχο. Ακόμα και καμιά παλιά ταινία της συμφοράς αν παίζανε ,όλο και κάποια δικαιώματα θα έπρεπε να πληρώσουν. Ενώ οι δήθεν πολιτικοί αναλυτές και οι πάσης φύσεως καθηγητάδες είναι τσάμπα και παρακαλάνε. Δεν γνωρίζω φυσικά τι τηλεθέαση έχουν τα εν λόγω κανάλια και θα είχε ενδιαφέρον να την μάθουμε. Αλλά φυσικά δεν είναι διατεθειμένα να πληρώσουν μία τέτοια έρευνα διότι φυσικά γνωρίζουν την πραγματικότητα.
Θα διερωτηθεί κανείς όμως γιατί τα βλέπουν έστω και αυτοί οι σχετικά λίγοι που τα βλέπουν. Εδώ τον λόγον έχει η ψυχιατρική και ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν διαφόρων ειδών «βαρεμένοι» ή φανατικοί που χαρακτηρίζονται από διάφορα πολιτικά βίτσια και ψυχώσεις. Αφού το 2% των Ελλήνων ψηφίζει Βαρουφάκη δεν θα βρεθούν μερικοί να δουν αυτές τις ανεκδιήγητες εκπομπές;
Άλλωστε για ορισμένους μπορεί να έχουν και κάποιο πρόσθετο ενδιαφέρον διότι συχνά όταν οι ομιλητές εξαντλήσουν τις βαρυσήμαντες πολιτικές αναλύσεις καταφεύγουν και σε κανένα πολιτικό κουτσομπολιό που φυσικό είναι να συναρπάζει όσους έχουν το σύνδρομο της κλειδαρότρυπας, έστω και αν η κλειδαρότρυπα δεν δείχνει αισθησιακές σκηνές αλλά κουτσομπολιά και παράδοξα
Ευτυχώς στη χώρα μας έχουμε κατακτήσει τη δημοκρατική πολυφωνία και ελευθερία του λόγου, ένα ομολογουμένως πολύ σημαντικό αγαθό, το οποίον πλέον θεωρείται δεδομένο. Μόνο που αυτό το σπουδαίο αγαθό συνοδεύεται και από ένα απίστευτο σκουπιδαριό με σαφείς αρνητικές αισθητικές προεκτάσεις. Δυστυχώς για να μας θυμίζει και ένα από τα ελαττώματα της Δημοκρατίας μας με το οποίον πρέπει να μάθουμε να ζούμε. Και πού ξέρεις; Από το πολύ το Κύριε Ελέησον μπορεί στο τέλος να το συνηθίσουμε και να μας αρέσει κιόλας!
Γιατί όχι;