Όσοι έχουν παίξει ή παρακολουθήσει μπάσκετ, η έκφραση «καλάθι και φάουλ» είναι μαγική, αφού δίνει το δικαίωμα -στον παίκτη που το κέρδισε- για μία συμπληρωματική βολή. Αρκεί, βέβαια, να είναι η ομάδα σου η επιτιθέμενη και όχι εκείνη που αμύνεται…
Αν θέλουμε να κάνουμε μια αντιστοίχιση με την κοινωνία, τους πολίτες και τον αέναο αγώνα με την ακρίβεια, γίνεται άμεσα προφανές πως οι αμυνόμενοι εμείς είμαστε, ενώ η κυβέρνηση προσπαθεί να σκοράρει, εσχάτως, στο «καλάθι του νοικοκυριού». Το οποίο, αρχικά, ήταν «καλάθι της νοικοκυράς» και επειδή απέπνεε άκρατο σεξισμό, είπαν στο υπουργείο Ανάπτυξης να το αποσύρουν στον πάγκο και να κάνουν νέα μετεγγραφή στο ρόστερ της ομάδας τους. Εν προκειμένω, είχαν δίκιο, τέτοια στερεότυπα και τέτοια κλισέ, καλό είναι να τα αποφεύγουμε ως κοινωνία και ως επικρατούσα αντίληψη.
Δεν θεωρώ πως χρήζει εξήγησης το εν λόγω καλάθι, όλοι γνωρίζετε ποια προϊόντα θα περιλαμβάνει, πολύ χοντρικά, και περιμένετε να τα δείτε στα ράφια των σούπερ μάρκετ, συνοδευόμενα από την ειδική σήμανση. Εντύπωση προκαλεί, πάντως, το γεγονός πως από αυτή τη λίστα απουσιάζουν κάποια, τα οποία έχουν προκαλέσει τη δυσαρέσκεια των καταναλωτών. Γιατί, λοιπόν, να μην υπάρχουν στην αρίθμηση -μαζί με τα υπόλοιπα- όσπρια, αλεύρι, βούτυρο, μοσχάρι, νωπά φρούτα, λαχανικά, δημητριακά, βρεφικές κρέμες, μπαχαρικά; Δεν αποτελούν βασικά είδη διατροφής ή προϊόντα τα οποία χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση και τα χρειαζόμαστε;
Η ερώτηση είναι ρητορική – η απάντησή της συμπεριλαμβάνει δύο διαφορετικά σκέλη. Η μία είναι ο «ανταγωνισμός» και η άλλη είναι η «προτίμηση των καταναλωτών». Για παράδειγμα, τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά, που δεν παίζουν στο «παιχνίδι», όπως λένε από τη Γενική Γραμματεία Εμπορίου και Προστασίας του Καταναλωτή, οι καταναλωτές μπορούν να τα προμηθευθούν φθηνότερα στις λαϊκές αγορές. Αντίστοιχα, ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τα μη συσκευασμένα κρέατα, καθώς θα ήταν αθέμιτο ως προς τα κρεοπωλεία – ας μην ξεχνάμε το κομμάτι του ανταγωνισμού. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα όσπρια ή το αλεύρι, τα οποία πωλούνται και σε άλλα καταστήματα – πέρα από τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ.
Ναι, εντάξει, αλλά γιατί έγινε η συγκεκριμένη επιλογή στα μακαρόνια, όπου στο «καλάθι» θα υπάρχει μόνο το Νο6, σε ένα προϊόν με τεράστια γκάμα και παραλλαγές; Σύμφωνα πάντα με επίσημες απαντήσεις, τα μακαρόνια Νο6 είναι ο κωδικός που, όπως λένε, πουλάει περισσότερο, έχει τη μεγαλύτερη ζήτηση και, ταυτόχρονα, υπάρχει σε όλον τον ανταγωνισμό – δεν ήθελαν να βάλουν στη λίστα κάποιο προϊόν που θα υπήρχε σε 2-3 παρεμφερή καταστήματα.
Όσο κοιτάς τη λίστα, είναι πιθανό να διαφωνήσεις με πολλά προϊόντα, ενώ σίγουρα θα ήθελες να έχεις τη δυνατότητα να προσθέσεις κι άλλα, κατά το δοκούν, τη δική σου τέρψη, τις δικές σου ανάγκες, βρε αδερφέ. Προσωπικά, θα έβαζα τον εσπρέσο, για να βγει κάποια ή κάποιος άλλη/άλλος και να πει πως θα ήθελε να περιλαμβάνονται, π.χ., οι ταμπλέτες για πλυντήριο πιάτων.
Είναι γεγονός πως αυτή συζήτηση είναι ατέρμονη και, βασικά, θεωρητική. Στην πράξη θα φανεί πώς θα λειτουργήσει το «καλάθι του νοικοκυριού» και το κατά πόσο αυτά τα προϊόντα θα υπάρχουν στα ράφια για όλους, πάντα, ή εάν θα εξαντλούνται εν ριπή οφθαλμού. Στην καθημερινότητά σου θα δεις εάν θα πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ για να πάρεις -ξέρω ‘γω- ρύζι μακρύκοκκο, που είναι πρώτο στη λίστα αυτού του «καλαθιού», θα έχουν πάρει μέχρι και το καρτελάκι με την τιμή από το ράφι και θα καταλήγεις να πάρεις μπασμάτι, στο οποίο δεν υπάρχει δέσμευση συγκρατημένης τιμής και θα το πληρώνεις λες και θα το βράσεις με φύλλα χρυσού.
Επίσης, για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις, αυτό το μέτρο που θα εφαρμοστεί για τα νοικοκυριά κρίνεται, σε γενικές γραμμές, ως κάτι που μπορεί να δώσει μια μικρή βοήθεια στους πολίτες. Θεωρείται δεδομένο πως δεν μπορεί να νικήσει το τέρας του πληθωρισμού, το οποίο θα συνεχίσει να τρώει ό,τι έχουμε στις τσέπες μας για πολύ καιρό ακόμη.
Έτσι, εάν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να κάνει παρεμβάσεις στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται οι τιμές στις πρώτες ύλες, αλλά και στις τιμές που (δεν) φτάνει να πληρώσει ο καταναλωτής, τότε θα πρέπει να συνεχίσει το ματς με επιδόματα -μήπως καταφέρει να ενισχύσει τα εισοδήματα των κατοίκων της Ελλάδας- να βρει τρόπους να αυξήσει τους μισθούς και να μειώσει τους δυσβάστακτους φόρους.
Είναι δεδομένο πως δεν υπάρχει άπλετος δημοσιονομικός χώρος για κάτι τέτοιο, αλλά ο καλός κόουτς σε έναν αγώνα μπάσκετ, όπως έλεγα στην αρχή του κειμένου μου, θα πρέπει να εφεύρει έναν τρόπο για να μπορέσει να έχει την κατοχή της μπάλας (λέγε με «συνθήκες διαβίωσης») να κάνει την τελική επίθεση και να βάλει τρίποντο, ενώ λήγει ο αγώνας και κινδυνεύουμε με παράταση – της ανέχειας, εν προκειμένω.
Προς το παρόν, πάντως, ας πάρουμε ένα τάιμ άουτ και ας δούμε το πώς θα εξελιχθεί η όλη κατάσταση. Και είναι από αυτές τις στιγμές που δεν αλλάζεις κανάλι στην τηλεόραση για να μη χάσεις την εκπνοή του ματς, ενώ δεν πας ούτε μέχρι την κουζίνα για να πιεις νερό. Επειδή ανοίγοντας το ψυγείο ίσως δεις ότι όντως χρειάζεσαι το «καλάθι του νοικοκυριού», μπας και γεμίσει λίγο, όπως συμβαίνει σε πολλά νοικοκυριά στην Ελλάδα.
Κι αυτό, από μόνο του, αποτελεί ένα κοινωνικό φάουλ…