Οι χαμηλές προσδοκίες από τις ελληνοτουρκικές συναντήσεις κορυφής, δεν είναι απαραίτητα κακές, εφόσον με αυτές επιτυγχάνεται κλίμα ήρεμων νερών στο Αιγαίο και υπάρχει ανοικτός δίαυλος επικοινωνίας και συνεννόησης σε υψηλότατο επίπεδο. Κι είναι επίσης επωφελείς οι εμπορικές, πολιτιστικές συμφωνίες και κυρίως η συνεργασία στην αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών προς Ελλάδα μέσω της γείτονος.
Όμως το ανησυχητικό είναι οι χαμηλές προσδοκίες και το μικρό καλάθι, στα πολλά εσωτερικά μέτωπα που μας αφορούν όλους.
Αν αναλογιστεί κανείς ποια είναι αυτά που μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας από την ακρίβεια, τη μείωση της αγοραστικής δύναμης, τα συνεχώς αποδυναμούμενα εισοδήματά μας, μέχρι τις μεταρρυθμίσεις και τον εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών που προσφέρει το κράτος και τη διαπίστωση πως οι προσδοκίες για βελτίωση, της πλειονότητας των πολιτών είναι πολύ χαμηλές, τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα για την κυβέρνηση.
Αυτές λοιπόν οι χαμηλές προσδοκίες, παρά τις όποιες φιλότιμες προσπάθειες, κινήσεις και μέτρα που κατά καιρούς ανακοινώνονται, είναι ο μεγάλος κίνδυνος, καθώς κλείνει ο κύκλος της κυβερνητικής θητείας. Και τόσο η κοινή πολιτική λογική όσο και η ιστορία, δείχνουν πως τον τελευταίο χρόνο πριν τις εκλογές, όλες οι κυβερνήσεις λειτουργούν διεκπεραιωτικά και μετρούν διπλά και τρίδιπλα το πολιτικό κόστος που μπορεί να δημιουργήσουν οι όποιες αποφάσεις τους. Δεν θέλουν να ανοίγουν νέα μέτωπα με κοινωνικές ομάδες, δεν θέλουν να δυσαρεστούν κόσμο με μεταρρυθμίσεις που ξεβολεύουν κάποιους και προτιμούν την παραχολογία, ενίοτε και πέραν των αντοχών της οικονομίας.
Άλλος ένας μύθος που ενώ στην πράξη έχει αποδειχθεί πως ακόμα κι αν μοιράζει με ελικόπτερο λεφτά μια κυβέρνηση, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως αυτό θα μεταφραστεί σε ψήφους στην κάλπη, εν τούτοις σχεδόν κανένας δεν αποφεύγει τον πειρασμό.
Θεωρητικά η κυβέρνηση έχει μπροστά της περισσότερο από έναν χρόνο. Δεν είναι πολύς αλλά ούτε και λίγος για να κάνει υπερβάσεις, τομές και να παρουσιάσει ρεαλιστικές λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας. Κάποιοι λένε πως ό,τι είναι να κάνει πρέπει να το κάνει μέχρι τον Σεπτέμβριο γιατί μετά σε όλα τα υπουργεία θα ρίξουν τα μολύβια και η μοναδική έγνοια θα είναι η επανεκλογή των υπουργών και των υφυπουργών. Κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος, κάποια στιγμή να το δούμε ως χώρα και να επανεξετάσουμε τον διπλό ρόλο του βουλευτή και υπουργού. Αλλά αυτό προφανώς δεν είναι της παρούσης και πολύ αμφιβάλλω αν ποτέ ωριμάσουμε ως πολιτικό σύστημα, για να προχωρήσουμε σε μια τόσο βαθιά τομή που θα αποκλείει από υπουργοποίηση τους βουλευτές.
Όμως χαμηλές προσδοκίες δεν υπάρχουν μόνο από την κυβέρνηση. Το ίδιο χαμηλές είναι και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης είτε αυτά είναι εντός της παρούσας Βουλής είτε είναι υπό δημιουργία. Χαμηλές πτήσεις για όλα, δείχνουν οι δημοσκοπήσεις επί του παρόντος και κανένα δεν συγκεντρώνει υψηλή αποδοχή ώστε να αποτελεί την εναλλακτική λύση. Κανένα δεν έχει αέρα στα πανιά του και δεν δημιουργεί ελπίδες και όραμα πως υπάρχει καλύτερη λύση και καλύτερες προοπτικές για το σύνολο της κοινωνίας. Κανένα δεν πείθει πως έχει προτάσεις που θα καλυτερεύσουν την καθημερινότητα μας την οποία χρεώνουμε στην κυβέρνηση( ακρίβεια, μισθοί, συντάξεις, κυκλοφοριακό, ασφάλεια, δημόσια υγεία, παιδεία κ.λπ.).
Το χειρότερο δε, είναι οι χαμηλές προσδοκίες πως οι εκλογές του ‘27 θα μπορέσουν να αναδείξουν μια κυβέρνηση με πρόγραμμα που θα μπορεί να πάει τη χώρα πιο μπροστά από εκεί που θα την αφήσει η παρούσα. Γιατί δυστυχώς, τα συνθήματα που απευθύνονται στο θυμικό του πολίτη, στο συναίσθημα και στην κούραση να βλέπει τα ίδια πρόσωπα, όταν δεν συνοδεύονται από ρεαλισμό, έχουν κοντή ημερομηνία λήξης. Η πολιτική τακτική να τον ρίξουμε με κάθε τρόπο και μετά βλέπουμε, αφού η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, να με συγχωράτε, δεν είναι σε καμιά περίπτωση αυτό που έχει ανάγκη η χώρα και θα το νοιώσουν πολύ περισσότερο οι πολίτες που δηλώνουν σήμερα , πως δεν τα βγάζουν πέρα!