Δεν ξέρω αν το μπλακ αουτ στις ραδιοσυχνότητες του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος, μπορούσε δυνητικά να δημιουργήσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα στην ασφάλεια των πτήσεων ή όχι. Άλλωστε το γεγονός πως δεν συνέβη-ευτυχώς- κάτι μη αναστρέψιμο ο καθένας μπορεί τώρα να λέει ό,τι θέλει.
Αυτό όμως που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι αυτά, που περιγράφονται στο πόρισμα του ατυχήματος που προκάλεσε το μπλακ άουτ και αναδεικνύονται για άλλη μια φορά οι παθογένειες του ελληνικού κράτους και των δημοσίων οργανισμών. Ένα πεπαλαιωμένο σύστημα, που έπρεπε να είχε αντικατασταθεί εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ουδείς ασχολήθηκε ή δεν έδωσε τη δέουσα προσοχή. Ο ένας ρίχνει την ευθύνη στον άλλον κατά τα ειοωθότα. Δεν ξέρω αν φταίει η Διοίκηση της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, η προϊσταμένη πολιτική αρχή του Υπουργείου Συγκοινωνιών ή κάποιος άλλος. Σημασία έχει το αποτέλεσμα.
Όπως και στα Τέμπη, έπρεπε να γίνει το τραγικό δυστύχημα, να χαθούν άδικα τόσες ζωές, για να αποκαλυφθούν όλες οι εγκληματικές αδυναμίες και αγκυλώσεις του κράτους. Κυβερνήσεις που έρχονται και παρέρχονται, αλλά πάντα βρίσκουν άλλες προτεραιότητες, που ικανοποιούν χειροπιαστά την κομματική τους πελατεία, ευχόμενοι να μη γίνει η στραβή στη βάρδια τους, όπως έγινε με το Μάτι, τη Μάνδρα και τα Τέμπη.
Κι ακούμε τώρα από τα χείλη αρμόδιου υπουργού, πως θα προχωρήσουν τάχιστα οι διαδικασίες αντικατάστασης του υπάρχοντος συστήματος με ταχείες διαδικασίες και πως, άκουσον – άκουσον, δεν είναι δυνατόν να φτιαχτούν όλα μέσα σε 9 μήνες! Όμως αν δεν απατώμαι η παρούσα κυβέρνηση κρατά τις τύχες της χώρας στα χέρια της, εδώ και 7 χρόνια και δεν υπάρχει πλέον η δικαιολογία της χρεοκοπίας και των μνημονίων και επομένως είναι υπόλογη και βαρύνεται με ευθύνες, για ό,τι κι αν συμβαίνει στον χώρο ευθύνης της.
Η κυβέρνηση θέτει τις προτεραιότητες και τα επείγοντα προβλήματα προς επίλυση. Κατανοούμε την επιμονή της, στην εφαρμογή των προεκλογικών δεσμεύσεων και τις προσπάθειες να ικανοποιήσει όσο μπορεί περισσότερο τις ανάγκες της κοινωνίας και να κλείσει το χάσμα, που είχε δημιουργηθεί στα πέτρινα χρόνια.
Καταλαβαίνουμε επίσης, πως επικοινωνιακά δεν πουλάει και πολύ να εγκαινιάζει ένα νέο σύγχρονο σύστημα ραδιοσυχνοτήτων, όσο η ανακαίνιση ενός νοσοκομείου για παράδειγμα. Πλην όμως αν -χτύπα ξύλο- συμβεί ένα αεροπορικό δυστύχημα, επειδή η κυβερνητική αβελτηρία έκρινε πως δεν είναι επείγον, τότε η κυβέρνηση θα είναι υποχρεωμένη να παραιτηθεί και ουσιαστικά να μηδενισθούν ή να περάσουν στη λήθη, όλα όσα πέτυχε στη μέχρι τώρα θητεία της. Ας αναλογιστούμε πως τρία χρόνια τώρα, η χώρα υποφέρει από την ανοικτή πληγή των Τεμπών και η πολιτική ζωή εμμέσως ή αμέσως κινείται μονοθεματικά γύρω από αυτό το θέμα.
Το πρόβλημα επομένως είναι πολύ σοβαρό και δεν πρέπει να περάσει στο ντούκου ούτε είναι αρκετό ένα «ουφ, ευτυχώς δεν πάθαμε τίποτα»!
Όταν επαίρεται η κυβέρνηση για τα απανωτά ρεκόρ στον τουρισμό και την αύξηση του αεροπορικού έργου, που φέρνει πάνω από 30 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο στη χώρα μας, είναι εντελώς παράλογο να μην κάνει τα στοιχειώδη για την ασφάλεια των πτήσεων εντός του ελληνικού FIR. Όταν η χώρα επενδύει τόσα δισεκατομμύρια στην ασφάλεια της εθνικής κυριαρχίας μέσω του εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν μπορεί να μη βρίσκει μερικά εκατομμύρια για την ασφάλεια των πτήσεων. Όταν με ευκολία δίνονται 30 εκατομμύρια για αποζημίωση των τριφυλλοπαραγωγών και άλλα 100 για αφορολόγητο πετρέλαιο στους αγρότες, δεν μπορεί να μη βρίσκονται χρήματα για τον εκσυγχρονισμό των ραδιοσυχνοτήτων και την ασφάλεια των πτήσεων. Όταν δίνονται εκατοντάδες εκατομμύρια για αντικατάσταση των μέσων μαζικής μεταφοράς με «πράσινα» και οικολογικά οχήματα και τόσα άλλα, είναι προφανές πως το θέμα δεν είναι τα λεφτά, αλλά οι λάθος πολιτικές που ακολουθούνται από κυβερνητικούς αξιωματούχους. Και το να πέσει το κεφάλι μόνο του Διοικητή της ΥΠΑ δεν αρκεί. Γρηγορείτε λοιπόν γιατί δικαιολογίες δεν υπάρχουν πλέον σε τέτοια ζητήματα. Μόνο βαρύτατες ευθύνες.