Η Άννα Γουίντουρ είχε αφιερώσει χρόνια σε μια αθόρυβη, υπομονετική αποστολή, την πλήρη αποκατάσταση του Τζον Γκαλιάνο. Η καριέρα του Βρετανού σχεδιαστή κατέρρευσε το 2011, όταν ένα βίντεο όπου υπό την επήρεια αλκοόλ εκτόξευε αντισημιτικές ύβρεις του κόστισε τη θέση του στον οίκο Dior, την αποπομπή του από τη βιομηχανία και μια ποινική καταδίκη στη Γαλλία.
Για τη Γουίντουρ, το πλήρωμα του χρόνου είχε πλέον φτάσει. Το σχέδιο περιλάμβανε μια έκθεση-σταθμό στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Met) της Νέας Υόρκης για το 2027 και ένα υπερπολυτελές Met Gala προς τιμήν του.
Η παρέμβαση Mενίν και η απειλή των 3 εκατομμυρίων
Τότε όμως παρενέβη η Τζούλι Μενίν.
Η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Νέας Υόρκης —και κόρη επιζώσας του Ολοκαυτώματος— επικοινώνησε απευθείας με την ισχυρή άνδρα της Vogue. «Σε μια εποχή αυξανόμενου αντισημιτισμού, αυτό στέλνει το λάθος μήνυμα και δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο», της διαμήνυσε. Όταν η Γουίντουρ υποστήριξε ότι η έκθεση θα τοποθετούσε τις δηλώσεις του Γκαλιάνο στο κατάλληλο ιστορικό πλαίσιο, η Μενίν ήταν ανένδοτη: «Οι άνθρωποι μπορούν να μετανοήσουν, αλλά δεν πρέπει να τιμώνται».
Η απειλή της για περικοπή της δημοτικής χρηματοδότησης ύψους 3 εκατομμυρίων δολαρίων προς το μουσείο, σε συνδυασμό με την ανοιχτή επιστολή που δημοσίευσε, πυροδότησε ντόμινο εξελίξεων.
Το τελεσίγραφο των μεγάλων δωρητών
Το πλήγμα έγινε ακαριαίο όταν μεγάλοι δωρητές απείλησαν με αποσυρμό. Ο Άρνε Γκλίμτσερ, ιδρυτής της περίφημης Pace Gallery, δήλωσε ανοιχτά πως θα αφαιρούσε από τη διαθήκη του τη δωρεά 50 σπάνιων έργων τέχνης (ανάμεσα στους οποίους πίνακες των Ρόθκο και Ντυμπουφέ) αν το Met προχωρούσε με την τιμητική εκδήλωση.
Η οριστική ακύρωση και το αιώνιο δίλημμα
Η πίεση υπήρξε καταλυτική. Τη Δευτέρα, το Met ανακοίνωσε την οριστική ακύρωση της έκθεσης, με τον ίδιο τον Γκαλιάνο να δηλώνει πως «η ουσιαστική εξιλέωση δεν επιτυγχάνεται μέσω μιας έκθεσης, αλλά μέσω διαρκούς προσωπικής ευθύνης».
Η Γουίντουρ χαρακτήρισε «θαρραλέα» την υπαναχώρηση του σχεδιαστή, ενώ το διοικητικό συμβούλιο του μουσείου παραδέχτηκε εκ των υστέρων ότι ο χειρισμός της υπόθεσης ήταν εσφαλμένος.
Η ακύρωση αφήνει πίσω της το αιώνιο δίλημμα: Μπορεί η δημιουργική ιδιοφυΐα να διαχωριστεί από τον άνθρωπο; Στην περίπτωση του Γκαλιάνο, η βιομηχανία της μόδας αναγκάστηκε να παραδεχτεί πως η συγχώρεση δεν συνεπάγεται απαραίτητα και θρίαμβο.
John Galliano: Από την απόλυτη αποθέωση της υψηλής ραπτικής στην πτώση και την εκωφαντική επιστροφή
Πρόκειται για έναν από τους πιο λαμπρούς και αμφιλεγόμενους σχεδιαστές στην ιστορία της μόδας. Γεννήθηκε στο Γιβραλτάρ το 1960 από πατέρα υδραυλικό και μητέρα δασκάλα χορού φλαμένκο, η οποία του εμφύσησε την αγάπη για τα υφάσματα και το θεατρικό στυλ. Η οικογένειά του μετακόμισε στο Νότιο Λονδίνο όταν εκείνος ήταν έξι ετών, ένα περιβάλλον που αρχικά τον δυσκόλεψε, αλλά τελικά πυροδότησε τη δημιουργικότητά του. Σπούδασε σχεδιασμό μόδας στο φημισμένο Central Saint Martins, από όπου αποφοίτησε το 1984 με την εμβληματική συλλογή “Les Incroyables”, εμπνευσμένη από τη Γαλλική Επανάσταση. Η συλλογή αγοράστηκε αμέσως από την μπουτίκ Brown’s, εκτοξεύοντας τη φήμη του ως ενός σπάνιου ταλέντου με δραματική, ιστορική και παραμυθένια αισθητική.
Η απόλυτη καταξίωση ήρθε τη δεκαετία του ’90 στο Παρίσι, όταν το 1995 ανέλαβε τη δημιουργική διεύθυνση του οίκου Givenchy και έναν χρόνο αργότερα του ιστορικού οίκου Christian Dior. Στον Dior, ο Γκαλιάνο μεταμόρφωσε την υψηλή ραπτική σε ένα θεατρικό υπερθέαμα, συνδυάζοντας την απαράμιλλη τεχνική του με εκκεντρικές επιδείξεις, κάνοντας το όνομά του συνώνυμο της πολυτέλειας και της υπερβολής. Ωστόσο, η εξουθενωτική πίεση της βιομηχανίας και οι προσωπικοί του εθισμοί οδήγησαν στην κατάρρευση το 2011.
Μετά από μια περίοδο αποτοξίνωσης, δημόσιας αυτοκριτικής και απομόνωσης, ο Γκαλιάνο πραγματοποίησε μια από τις πιο εντυπωσιακές επιστροφές στα χρονικά της μόδας. Το 2014 ανέλαβε τα ηνία του οίκου Maison Margiela, όπου διοχέτευσε τη δημιουργικότητά του σε ένα πιο εννοιολογικό και αβανγκάρντ πλαίσιο, αποδεικνύοντας ότι η ιδιοφυΐα του παραμένει αξεπέραστη. Η πορεία του, γεμάτη από την απόλυτη αποθέωση, τη δημόσια πτώση και την τελική λύτρωση, παραμένει μια από τις πιο συναρπαστικές και διδακτικές ιστορίες της σύγχρονης ποπ κουλτούρας.
Διαβάστε ακόμη
Συντάξεις: H Eυρώπη αυξάνει τα όρια, η Ελλάδα αντέχει… μέχρι νεωτέρας