Ο ήλιος δύει στην Πάλπιτε, μια μικρή πόλη στην άκρη του απέραντου βάλτου της Ζαπάτα, αλλά η δραστηριότητα που γεμίζει ξαφνικά τους δρόμους δεν είναι αυτή που θα περίμενε κανείς. Δεν είναι τα διάσημα κόκκινα καβούρια της ξηράς που κάποτε προσέλκυαν στρατιές οικοτουριστών, αλλά οι ίδιοι οι κάτοικοι που ξεχύνονται από τα σπίτια τους αναζητώντας απεγνωσμένα σήμα κινητού τηλεφώνου. Τα φώτα τρεμοπαίζουν και σβήνουν ξανά, καθώς ο ενεργειακός αποκλεισμός των ΗΠΑ έχει βυθίσει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού σε μια μόνιμη κατάσταση συσκότισης.
Η Μανουέλα Αρένσιμπια Μπάεζ, ιδιοκτήτρια ενός άδειου πλέον ενοικιαζόμενου σπιτιού στην παραθαλάσσια Πλάγια Λάργκα, θρηνεί για το μέλλον του τόπου της. Αναρωτιέται ποιος τουρίστας θα επέλεγε αυτές τις συνθήκες, την ώρα που οι κρατήσεις ακυρώνονται η μία μετά την άλλη. Ακόμη και οι ταξιδιώτες που βρίσκονται ήδη στην Κούβα αδυνατούν να φτάσουν νότια, καθώς οι οδηγοί ταξί δεν διαθέτουν πλέον τη βενζίνη που απαιτείται για το δίωρο ταξίδι από την Αβάνα. Τα επίσημα στοιχεία επιβεβαιώνουν την καταστροφή: οι διεθνείς αφίξεις μειώθηκαν κατά 56% σε σχέση με πέρυσι, τα ξενοδοχεία παραμένουν κλειστά και τα τουριστικά αξιοθέατα έχουν ερημώσει, σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters.
Αν και η Κούβα παλεύει επί δεκαετίες με τις ελλείψεις λόγω της κρατικής οικονομίας και του εμπάργκο, οι κάτοικοι της Ζαπάτα δηλώνουν πως αυτή η κρίση είναι πρωτοφανής. Η κατάσταση περιγράφεται ως χειρότερη ακόμη και από την εποχή της πανδημίας. Με διακοπές ρεύματος που αγγίζουν τις 22 ώρες την ημέρα, οι άνθρωποι δίνουν μάχη με τον χρόνο για να μαγειρέψουν πριν σαπίσουν τα τρόφιμα στα ψυγεία τους ή για να επικοινωνήσουν με συγγενείς στο Μαϊάμι κατά τη διάρκεια των ελάχιστων ωρών φωτός.
Η έλλειψη νερού και η κατάρρευση των ιατρικών υπηρεσιών λόγω της απουσίας επικοινωνιών συνθέτουν ένα σκηνικό απόγνωσης. Το εμπάργκο καυσίμων που επιβλήθηκε επί εποχής Τραμπ συνέπεσε με την περίοδο αιχμής, δίνοντας το τελειωτικό χτύπημα σε μια βιομηχανία που αντιπροσωπεύει το 10% των εσόδων της χώρας σε ξένο νόμισμα. Από την Αβάνα μέχρι το Βαραντέρο, οι αεροπορικές εταιρείες μειώνουν τις πτήσεις και οι παραδοσιακοί ξενώνες που κάποτε φιλοξενούσαν παρατηρητές πουλιών από όλο τον κόσμο, σήμερα μένουν απελπιστικά άδειοι.
Η περιοχή του βάλτου Ζαπάτα, ένας παρθένος παράδεισος ενταγμένος σε εθνικό πάρκο, θυμίζει πλέον πόλη-φάντασμα. Οι λακκούβες βαθαίνουν στον μοναδικό δρόμο πρόσβασης και η διαδρομή προς την Πλάγια Χιρόν μοιάζει εγκαταλελειμμένη, κατοικημένη μόνο από αδέσποτα ζώα και ελάχιστους ντόπιους με ποδήλατα ή άλογα. Ακόμη και η Κούεβα ντε λος Πέσες, η περίφημη σπηλιά με τα τροπικά ψάρια, παραμένει κλειδωμένη εδώ και δύο μήνες.
Για τους ανθρώπους της περιοχής, ο τουρισμός δεν ήταν απλώς μια επιχείρηση, αλλά η μοναδική διέξοδος επιβίωσης. Χωρίς αυτόν, οι πωλητές αναμνηστικών ζουν με ελάχιστα πέσος την ημέρα, νιώθοντας πως έχουν φτάσει πια στον πάτο. Ακόμη και εκείνοι οι λίγοι που είχαν την οικονομική δυνατότητα να επενδύσουν σε ηλιακούς συλλέκτες, βλέπουν την προσπάθειά τους να πηγαίνει χαμένη. Ο τουρίστας δεν έρχεται στην Κούβα μόνο για ένα κρεβάτι, αλλά για την εμπειρία της κατάδυσης και της φύσης, εμπειρίες που πλέον έχουν καταστεί ανέφικτες λόγω των ελλείψεων σε καύσιμα και μεταφορικά μέσα.
Μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο, ελάχιστοι τολμηροί ταξιδιώτες επιμένουν να επισκέπτονται το νησί. Η Μπλερ Άντριους, μια Αμερικανίδα τουρίστρια που επιστρέφει επανειλημμένα στον Κόλπο των Χοίρων, δηλώνει πως η έλλειψη ρεύματος είναι το τελευταίο που την απασχολεί. Επιστρέφει για τους ανθρώπους και την κουλτούρα της Κούβας, εκφράζοντας τη βαθιά της θλίψη για τη δοκιμασία που περνά ένας από τους πιο φιλόξενους λαούς του κόσμου.
Διαβάστε ακόμη
Επίσκεψη Μακρόν στην Αθήνα: Η συμμαχία της Μεσογείου περνά στην επόμενη φάση
Λονδίνο-Νέα Υόρκη σε 5 ώρες: Αυτό είναι το νέο ταχύτερο jet στον κόσμο
Τεχνητή νοημοσύνη: Επένδυση 5,5 δισ. από τεχνολογικό κολοσσό στη Σιγκαπούρη και μάχη για την Ασία
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα