Μέσα σε ένα μεσαιωνικό σκηνικό, το Ristorante Coro μεταμορφώνει τη γαστρονομική παράδοση της Ούμπρια σε μια σύγχρονη γευστική εμπειρία.
Το intercity από τη Ρώμη χρειάζεται περίπου ενενήντα λεπτά μέχρι τον σταθμό του Ορβιέτο. Από εκεί, η διαδρομή συνεχίζεται ελικοειδής, ανεβαίνοντας ως τα στενά της πόλης, γεμάτα θρύλους και ιστορίες σοκακιών που έχουν δει Πάπες, πολιορκίες και θαύματα. Χτισμένο πάνω σε έναν απόκρημνο, σχεδόν κατακόρυφο βράχο από ηφαιστειακό πέτρωμα, το Ορβιέτο αποτελεί το απόλυτο παράδειγμα μεσαιωνικής καστροπολιτείας. Η θέση του δεν είναι τυχαία: φτιάχτηκε για να είναι απρόσιτο στους εισβολείς, και γι’ αυτό διατηρεί τόσα κτίρια σε εξαιρετική κατάσταση, με την ανηφορική πορεία προς την κορυφή να αποκαλύπτει σταδιακά μια πόλη που μοιάζει να αναδύεται αβίαστα από τον ίδιο της τον βράχο.
Orvieto, το μεσαιωνικό στολίδι της Ούμπρια
Η πόλη βρίσκεται στην επαρχία της Τέρνι, στην Ούμπρια, και αποτελεί υπόδειγμα ιταλικής μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής στην κορυφή ενός δυσπρόσιτου λόφου. Το Παπικό Ανάκτορο θυμίζει ότι εδώ φιλοξενήθηκαν Πάπες, με τον Κλήμη τον 7ο να βρίσκει καταφύγιο κατά τη λεηλασία της Ρώμης το 1527. Στο υψηλότερο σημείο της πόλης ο περίφημος Duomo, ένας από τους ωραιότερους καθεδρικούς ναούς της Ιταλίας, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 1290 δεσπόζει στον ορίζοντα ως σύμβολο πίστης και τέχνης πάνω σε έναν από τους πιο δραματικούς τόπους της Ευρώπης.
Ristorante Coro
Στην καρδιά αυτού του ιστορικού ιστού, στο Palazzo Petrvs, ένα αρχοντικό του 16ου αιώνα που έχει μετατραπεί σε ατμοσφαιρικό ξενοδοχείο φιλοξενείται το εστιατόριο Coro. Το όνομά του, που προκύπτει από τα αρχικά των ιδιοκτητών του Ronald Bukri και Francesco Perali, βρίσκει την απόλυτη κυριολεκτική και φιλοσοφική του υπόσταση στον χώρο που καταλαμβάνει: το παλιό υπερώο της χορωδίας της αποϊερωμένης εκκλησίας του San Giuseppe, ένα κτίσμα του 15ου αιώνα.
Ο διακεκριμένος αρχιτέκτονας Giuliano Andrea Dell’Uva υπέγραψε έναν σχεδιασμό που σεβάστηκε απόλυτα την ιερότητα του κτίσματος, χαρίζοντας στο εστιατόριο το διεθνές αρχιτεκτονικό βραβείο Prix Versailles και μια περίοπτη θέση στον Οδηγό Michelin βραβευμένο με 1 αστέρι. Με μόλις 30 θέσεις διαθέσιμες σε δύο επίπεδα και μια ιδιωτική αίθουσα σκαμμένη μέσα στους θόλους από ηφαιστειακό πέτρωμα, χαρακτηριστικό του κτιρίου, η εμπειρία είναι απόλυτα προσωποποιημένη και μυσταγωγική.
Πίσω από την κουζίνα, ο σεφ Ronald Bukri έχοντας θητεύσει σε σπουδαία γαστρονομικά προσκήνια όπως το Arnolfo, το Sketch του Pierre Gagnaire και η Certosa di Maggiano, συνθέτει μια σύγχρονη μεσογειακή πρόταση με διεθνείς αναφορές που αντλεί τη δύναμή της από τα τοπικά υλικά, την τεχνική αρτιότητα και τις μαγειρικές παραδόσεις της Ούμπρια.
Η γαστρονομική εμπειρία
Έφτασα ακριβώς τη στιγμή που ο ήλιος έδυε, βάφοντας τον βράχο με θερμές χρυσές αποχρώσεις. Η υποδοχή στον προαύλιο χώρο του Gocce bar ήταν η ιδανική εισαγωγή στη βραδιά. Απολαμβάνοντας το δικό τους in-House Negroni, παρασκευασμένο με ένα βερμούτ σε στυλ Orvieto εμπλουτισμένο με τα αρωματικά βότανα της περιοχής, αισθανόσουν αμέσως τη γέφυρα ανάμεσα στη φύση της Ούμπρια και τη δημιουργική κομψότητα του σήμερα. Με την τελευταία γουλιά, η μετάβαση από το ηλιοβασίλεμα προς το εσωτερικό της παλιάς εκκλησίας προδιάγραφε μια εμπειρία που ξεπερνούσε τα όρια ενός απλού δείπνου.
Η φιλοσοφία της κουζίνας συνοψίζεται στο δίπτυχο Μνήμη και Επινόηση, με τις γεύσεις του παρελθόντος να ισορροπούν ανάμεσα στις παραδόσεις του χθες και την μαγειρική τόλμη του σήμερα μέσα από τρία μενού γευσιγνωσίας: το Coro Essential τεσσάρων σταδίων στα 90 ευρώ, το εποχικό Coro Core έξι σταδίων στα 105 ευρώ και το πλήρες Coro Unbound δέκα σταδίων στα 150 ευρώ. Το δείπνο άνοιξε με ένα ευρηματικό καλωσόρισμα που παρέπεμπε στη Θεία Κοινωνία των καθολικών: μια ντελικάτη μπουκιά από καπνιστή πούδρα καλαμποκιού. Ο σεφ Bukri είναι θιασώτης της τελειότητας που εκφράζεται μέσα από την απλότητα και την πεμπτουσία της ιταλικής γαστρονομίας, και αυτό αποτυπώθηκε αμέσως στην γλυκοφάγωτη γαρίδα από τα νερά της Αδριατικής με εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, λεμόνι, μέλι και κάπαρη, αλλά και στο καψαλισμένο στη σχάρα radicchio, μαριναρισμένο σε ξίδι, ζυμωμένο miso ψωμί και καρύδια.
Η pasta in bianco ανέδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο τη δύναμη της απλότητας, αρωματισμένη με ξύσμα λεμονιού, καπνιστή πάπρικα, βούτυρο και παλαιωμένη παρμεζάνα. Ωστόσο, η πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς ήρθε με τα ψητά ζυμαρικά με μύδια, λουσμένα σε ένα βελούδινο zabaglione μυδιών, σκόνη μαύρου λεμονιού και εκχύλισμα φακής. Στη συνέχεια, ο χοιρινός λαιμός, ωριμασμένος παραδοσιακά όπως συνηθίζεται στην Ούμπρια, με χυμό λαχανικών, φασκόμηλο και ζυμωμένο παντζάρι, επιβεβαίωσε τον βαθύ σεβασμό στην εντοπιότητα προτού ένα ανοιχτά γοητευτικό σουφλέ γκρέιπφρουτ με gel εσπεριδοειδών και καπνιστή βανίλια κλείσει γλυκά το δείπνο.
Πέρα όμως από το φαγητό, η βραδιά σφραγίστηκε από τη φιλοξενία του συνιδιοκτήτη Francesco Perali. Ένας αληθινός connoisseur και βαθύς μελετητής του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, ο οποίος με εξέπληξε ευχάριστα απαγγέλλοντας μια ολόκληρη πρόταση που αποδίδεται στον Πλάτωνα σε άπταιστα αρχαία ελληνικά, μια απρόσμενη και συγκινητική πινελιά που ολοκλήρωσε ιδανικά μια αξέχαστη εμπειρία στην καρδιά της Ούμπρια.
*Via dei Gualtieri, 1, Orvieto