Ένα παλάτι του 12ου αιώνα, τρεις αδελφές και μια απόχρωση του ροζ συνθέτουν μία ξεχωριστή ιστορία ιταλικής φιλοξενίας.
Το Palazzo Avino φαίνεται πριν ακόμη διακρίνει κανείς τις λεπτομέρειές του. Μια ροζ πρόσοψη πάνω από τον Κόλπο του Σαλέρνο, ομπρέλες στην ίδια χρωματική παλέτα, βεράντες που μοιάζουν να μην μεσολαβεί τίποτα ανάμεσα σε αυτές και τη θάλασσα. Βρίσκεται στο Ραβέλο, 350 μέτρα πάνω από την ακτή Αμάλφι, αρκετά ψηλά ώστε ο ορίζοντας να αποτελεί σταθερό μέρος της αρχιτεκτονικής του. Το διεθνές κοινό το γνωρίζει ως Pink Palace. Το ροζ εδώ υπήρχε πολύ πριν από το Instagram και, με τα χρόνια, έγινε η «συντομογραφία» του ξενοδοχείου. Εμφανίζεται στα υφάσματα, στις ομπρέλες, στα αντικείμενα, στις συσκευασίες, ακόμη και στο αυτοκίνητο που κυκλοφορεί στους δρόμους της Ακτής Αμάλφι τη φετινή σεζόν.
Πίσω από αυτή την εξαιρετικά αναγνωρίσιμη εικόνα βρίσκεται η οικογένεια Avino. Ο Giuseppe Avino απέκτησε το εγκαταλειμμένο Palazzo Sasso στα μέσα της δεκαετίας του 1990, το αποκατέστησε και το άνοιξε ξανά ως ξενοδοχείο τον Ιούλιο του 1997. Οι τρεις κόρες του, Mariella, Attilia και Mariavittoria, μεγάλωσαν μέσα στο palazzo. Για εκείνες, το ξενοδοχείο υπήρξε ταυτόχρονα σπίτι, παιχνίδι και το πρώτο άτυπο σχολείο φιλοξενίας. Η Mariella, μετά τις σπουδές της στη διοίκηση επιχειρήσεων στη Ρώμη, επέστρεψε στο Ραβέλο και ανέλαβε τη διεύθυνση, η Attilia είναι υπεύθυνη για τις πωλήσεις και το marketing, ενώ η νεότερη Mariavittoria ακολούθησε σπουδές ξενοδοχειακής διοίκησης στη Λωζάνη και συμμετείχε από νωρίς στη σύγχρονη επικοινωνία του ξενοδοχείου. Στην πράξη, η δεύτερη γενιά δεν περιορίστηκε στη διατήρηση όσων είχε δημιουργήσει ο πατέρας της. Έδωσε στο Palazzo Avino σαφέστερη προσωπικότητα, με μόδα, σύγχρονη τέχνη, ιταλικό design και μια δόση χιούμορ που απουσιάζει συχνά από τα μεγάλα ιστορικά ξενοδοχεία.
Από το Palazzo Sasso στο Palazzo Avino
Το παλάτι ανάγεται στον 12ο αιώνα και βρίσκεται στην παλιά αριστοκρατική συνοικία του Ραβέλο. Το παρεκκλήσι που έχτισε ο Andrea Sasso το 1756 αποτελεί σήμερα το lobby. Αργότερα μετατράπηκε σε ξενοδοχείο και από το 1928 λειτούργησε ως Hotel Palumbo. Ο Eduardo De Filippo έγραψε σε μία από τις βεράντες του το «Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα», ενώ η Ingrid Bergman και ο Roberto Rossellini συνήθιζαν να δειπνούν εδώ. Έκλεισε το 1978 και άνοιξε ξανά το 1997, μετά την αποκατάσταση του Giuseppe Avino. Το 2013 πήρε το οικογενειακό επώνυμο, μια επιλογή ιδιαίτερης σημασίας για τις τρεις κόρες του, καθώς το όνομα Avino θα παρέμενε πλέον συνδεδεμένο με το παλάτι και τις επόμενες γενιές.
Η νέα εικόνα των δωματίων
Το Palazzo Avino διαθέτει 43 δωμάτια, από τα οποία τα δέκα είναι σουίτες. Η ανανέωσή τους εξελίσσεται σταδιακά, χωρίς γενικευμένες επεμβάσεις που θα εξαφάνιζαν τα διαφορετικά ίχνη της ιστορίας του κτιρίου. Για τέταρτη συνεχή χρονιά, το ξενοδοχείο συνεργάζεται με τον Ναπολιτάνο αρχιτέκτονα Giuliano Andrea dell’Uva, ο οποίος έχει ήδη σχεδιάσει την κουζίνα, την Infinito Suite, πέντε δωμάτια που παρουσιάστηκαν το 2025, τη νέα αυλή του Rossellinis και την Terrazza Mar-A-Vi-Glia. Για τη σεζόν του 2026 ανανεώθηκαν είκοσι δωμάτια, τόσο στην πτέρυγα προς τη θάλασσα όσο και σε εκείνη που βλέπει προς το βουνό. Ο dell’Uva απέφυγε την ομοιομορφία ενός συμβατικού hotel makeover. Κράτησε τις αντίκες και τις ιστορικές αναφορές και πρόσθεσε έπιπλα καθαρών γραμμών, ιταλικά φωτιστικά, χειροποίητα τελειώματα και χρώματα που δείχνουν σαν να έχουν ξεθωριάσει από τον ήλιο.
Οι χαρακτηριστικές ρίγες στους τοίχους επαναλαμβάνονται στα ροζ υφάσματα που δημιούργησε ο ναπολιτάνικος οίκος Livio De Simone σε συνεργασία με την ελβετική Christian Fischbacher. Τα ειδικά σχεδιασμένα χαλιά της cc-tapis προσθέτουν υφή, ενώ τα νέα έπιπλα συνυπάρχουν με παλαιότερα κομμάτια, χωρίς να επιχειρείται η εύκολη αναπαράσταση μιας «ιστορικής» ατμόσφαιρας. Στην κορυφή του κτιρίου βρίσκεται η διώροφη Infinito Suite, μέσα στον παλιό πύργο, με ιδιωτική πισίνα και μεγάλη βεράντα. Η Belvedere Suite είναι τοποθετημένη στους κήπους και διαθέτει jaccuzi, ενώ η Orizzonte καταλαμβάνει την παλιά βιβλιοθήκη, διατηρώντας το τζάκι, τις αντίκες και τέσσερα μπαλκόνια προς τη θάλασσα.
Μια σκάλα ως έργο τέχνης
Η σύγχρονη τέχνη δεν περιορίζεται σε έργα αναρτημένα στους τοίχους. Φέτος ανατέθηκε στο Martino Gamper να αναλάβει τη μεγάλη σκάλα του palazzo, τον κατακόρυφο άξονα που διατρέχει όλους τους ορόφους και φωτίζεται φυσικά από ψηλά. Βαθύ θαλασσινό μπλε, γκριζοκαφέ, ροζ και τιρκουάζ συνδυάζονται σε γεωμετρικά μοτίβα που παραπέμπουν στα χρώματα της ακτής, ορατής από τα παράθυρα του palazzo και αλλάζουν καθώς ανεβαίνει κανείς. Τα παλιά φωτιστικά τοίχου παρέμειναν στη θέση τους και η συνύπαρξή τους με την εγκατάσταση του Gamper δεν κρύβει τη διαφορά των εποχών αλλά τη χρησιμοποιεί. Στη συλλογή του ξενοδοχείου ανήκουν επίσης το «Ulysses» του Joseph Kosuth και η «Venus» του William Kentridge, έργα που επιλέχθηκαν σε συνεργασία με την Galleria Lia Rumma.
Η ίδια διάθεση περνά και στο Pink Closet, την boutique που δημιούργησε η Mariella Avino απέναντι από το ξενοδοχείο. Η αρχική ιδέα γεννήθηκε από τις ερωτήσεις των επισκεπτριών για τα ρούχα και τα αξεσουάρ που φορούσε η ίδια. Το κατάστημα εξελίχθηκε σε μια προσωπική επιλογή από ανεξάρτητους δημιουργούς, ειδικές συλλογές και αντικείμενα που δεν θυμίζουν το προβλέψιμο hotel merchandising. Για το 2026 φιλοξενεί μια capsule συλλογή με το brand My Style Bags, με τσάντες ταξιδιού και αξεσουάρ σε λευκό και ροζ, τα οποία μπορούν να προσωποποιηθούν. Προστίθεται επίσης σειρά επιτραπέζιων αντικειμένων σχεδιασμένων από το ξενοδοχείο. Η πιο εξωστρεφής συνεργασία της σεζόν είναι μια ειδικά διαμορφωμένη Fiat 500 Spiaggina, αποτέλεσμα της δουλειάς του Palazzo Avino με την Garage Italia Customs και τον οίκο υφασμάτων Mariaflora. Πρόκειται ουσιαστικά για τη χρωματική ταυτότητα του ξενοδοχείου πάνω σε τέσσερις τροχούς.
Τέσσερις σεφ στο Rossellinis
Η σημαντικότερη αλλαγή στη γαστρονομία αφορά το Rossellinis. Δίπλα στον resident chef Giovanni Vanacore, με καταγωγή από την Καμπανία και σαφή αναφορά στη ναπολιτάνικη μαγειρική, θα εμφανιστούν διαδοχικά οι Gennaro Esposito, Giuseppe Guida και Bianca Mucciolo. Οι τρεις προσκεκλημένοι σεφ παρουσιάζουν διαφορετικές εκδοχές της ιταλικής τοπικής κουζίνας, βασισμένες σε προϊόντα, συνταγές και τεχνικές από την περιοχή. Στο Chef’s Table, που προορίζεται για τέσσερις συνδαιτυμόνες, το μενού ακολουθεί τους αριθμούς της ναπολιτάνικης tombola. Κάθε αριθμός αντιστοιχεί σε ένα πιάτο, το οποίο σερβίρεται σε κεραμικά σχεδιασμένα ειδικά από τον τεχνίτη Lucio Liguori στο γειτονικό Raito. Το πιο φωτογραφημένο τραπέζι του ξενοδοχείου βρίσκεται, ωστόσο, στην Terrazza Mar-A-Vi-Glia. Εκεί λειτουργεί από τις έξι το απόγευμα το Lobster & Martini Bar, με τοπικό αστακό και έναν κατάλογο με εκατό martinis. Η υπερβολή του αριθμού είναι μέρος της γοητείας του. Από την αυστηρά κλασική εκδοχή έως συνδυασμούς με φρούτα, αρωματικά φυτά και λεμόνια της περιοχής.
Παρότι το ξενοδοχείο βρίσκεται ψηλά στο Ραβέλο, έχει και δική του έξοδο στη θάλασσα. Το ροζ ακολουθεί τους επισκέπτες μέχρι το Clubhouse by the Sea, στη Marmorata, περίπου δεκαπέντε λεπτά από το ξενοδοχείο. Οι ομπρέλες βρίσκονται στις εξέδρες πάνω στα βράχια, με άμεση πρόσβαση στο νερό, μικρή πισίνα και εστιατόριο για το μεσημεριανό. Στο ίδιο το Palazzo υπάρχει θερμαινόμενη πισίνα είκοσι μέτρων στους κήπους, spa και jacuzzi στην οροφή. Στο Palazzo Avino, το ροζ σε κάνει να βλέπεις την πολυτέλεια λίγο πιο χαλαρά. Υπάρχει η θέα, το ιστορικό παλάτι, η φροντίδα στις λεπτομέρειες. Υπάρχει όμως και η ευχαρίστηση μιας οικογένειας που έβαλε εδώ όσα αγαπά, χωρίς να φοβηθεί το χρώμα ή την εκκεντρικότητα.