Η βρετανική παμπ έχει αλλάξει. Παραμένει το μέρος για μια σωστή μπύρα, μόνο που πλέον μπορεί να σερβίρει μερικά από τα καλύτερα πιάτα της πόλης.
Το Λονδίνο δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις ως γαστρονομικός προορισμός. Στην έκδοση του 2026 του οδηγού Michelin, 84 εστιατόρια της πόλης διαθέτουν τουλάχιστον ένα αστέρι. Υπάρχει όμως μια άλλη πλευρά της λονδρέζικης γαστρονομίας, λιγότερο επίσημη και ίσως περισσότερο συνδεδεμένη με τον τρόπο που ζει πραγματικά η πόλη: η σύγχρονη βρετανική παμπ. Το Devonshire, το Pelican και το Hero δείχνουν επίσης κάτι ακόμη: η παμπ έχει επιστρέψει στο κέντρο της κοινωνικής ζωής μιας νεότερης γενιάς Λονδρέζων. Είναι εστιατόριο, στέκι, σημείο συνάντησης και σε ορισμένες περιπτώσεις, ένας χώρος όπου το design, η τέχνη και η γαστρονομία συναντιούνται χωρίς να χρειάζεται να γίνουν υπερβολικά επίσημα.
Ο όρος Gastropub εμφανίστηκε στο Λονδίνο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για να περιγράψει κάτι που σήμερα θεωρούμε σχεδόν αυτονόητο: μια κανονική παμπ που αντιμετωπίζει το φαγητό με τη σοβαρότητα ενός καλού εστιατορίου. Τρεις δεκαετίες αργότερα, η ιδέα έχει ωριμάσει. Κρατούν την μπάρα, τα ξύλινα τραπέζια, την Guinness, τον θόρυβο και την αίσθηση της γειτονιάς, αλλά επενδύουν σε εξαιρετικές πρώτες ύλες, εποχικότητα και πολύ καλούς σεφ. Κάπως έτσι, η παμπ έχει γίνει ξανά ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη για να φάει κανείς στο Λονδίνο. Ακολουθούν οι διευθύνσεις που αξίζουν.
The Devonshire, Soho
Στην καρδιά του Soho, το The Devonshire, που στεγάζεται σε ένα ιστορικό κτίριο του 1793, είναι ίσως η πιο πολυσυζητημένη παμπ του Λονδίνου αυτή τη στιγμή: γεμάτη, θορυβώδης και με την αίσθηση ότι όλοι θέλουν να βρίσκονται εκεί την ίδια ώρα. Άνοιξε το 2023 από τους Oisín Rogers, Charlie Carroll και Ashley Palmer-Watts και το 2026 βρέθηκε στην κορυφή των Top 50 Gastropubs της Βρετανίας. Στο ισόγειο κυριαρχούν η μπάρα και η Guinness, ενώ επάνω βρίσκεται η τραπεζαρία και η κουζίνα με τη μεγάλη ξυλόσομπα. Σκωτσέζικο μοσχάρι, ψάρια και θαλασσινά, αστακός και χτένια ψήνονται στη φωτιά, ενώ οι πίτες και τα κλασικά βρετανικά επιδόρπια συμπληρώνουν την εικόνα. Είναι το μέρος όπου μπορείς να ξεκινήσεις με μια pint όρθιος στην μπάρα και να καταλήξεις σε ένα από τα πιο περιζήτητα τραπέζια της πόλης.
The Harwood Arms, Fulham
Το The Harwood Arms αποτελεί εδώ και χρόνια σημείο αναφοράς για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η κουζίνα μιας παμπ και εξακολουθεί να διατηρεί αστέρι Michelin. Ο χώρος παραμένει ζεστός και ανεπιτήδευτος, με ξύλο, δερμάτινα καθίσματα και περισσότερο χαρακτήρα γειτονικής παμπ παρά επίσημου εστιατορίου. Η κουζίνα έχει στενή σχέση με τη βρετανική ύπαιθρο, το κυνήγι και την εποχικότητα, με ελάφι, πάπια, μοσχάρι και βρετανικά λαχανικά να εμφανίζονται ανάλογα με την εποχή. Το Scotch egg με κρέας ελαφιού έχει γίνει ένα από τα χαρακτηριστικά πιάτα του. Πίσω από το εγχείρημα βρίσκεται, μεταξύ άλλων, ο Brett Graham του The Ledbury, κάτι που εξηγεί τη γαστρονομική ακρίβεια, χωρίς να αλλάζει τον χαλαρό χαρακτήρα του χώρου.
The Camberwell Arms, Camberwell
Το The Camberwell Arms είναι από εκείνες τις παμπ που αξίζουν τη διαδρομή προς το νότιο Λονδίνο, μόνο και μόνο για ένα μεγάλο κυριακάτικο γεύμα. Ο χώρος κρατά τον χαρακτήρα μιας παλιάς παμπ της γειτονιάς, αλλά η κουζίνα λειτουργεί με τη σοβαρότητα ενός πολύ καλού εστιατορίου. Το μενού αλλάζει συχνά, ακολουθώντας τις εποχές, με ψάρια, κρέατα και μεγάλα πιάτα σχεδιασμένα για να μοιράζονται στο τραπέζι. Τις Κυριακές, τα ψητά και τα πλούσια συνοδευτικά βρίσκονται στο επίκεντρο. Είναι περισσότερο προορισμός για τέσσερις φίλους, μερικά μπουκάλια κρασί και ένα αργό μεσημέρι παρά για ένα γρήγορο γεύμα πριν από την επόμενη στάση.
The Kerfield Arms, Camberwell
Το The Kerfield Arms είναι ένα από τα νεότερα ονόματα της λίστας και απέκτησε το πρώτο του αστέρι Michelin το 2026. Παρ’ όλα αυτά, η ατμόσφαιρα παραμένει εκείνη μιας προσεγμένης παμπ της γειτονιάς, με ξύλο, ζεστό φωτισμό και χαλαρό σέρβις. Στην κουζίνα, οι Jake Siddle και Michael Clift δουλεύουν με εποχικές πρώτες ύλες και σύγχρονη βρετανική μαγειρική, χωρίς να φορτώνουν τα πιάτα με περιττές τεχνικές. Το ενδιαφέρον βρίσκεται ακριβώς στην αντίθεση: μπορείς να περάσεις για ένα χαλαρό ποτό στην μπάρα και λίγα μέτρα πιο πέρα να φας από μία κουζίνα που μόλις βραβεύτηκε από τη Michelin.
The Bull & Last, Highgate
Δίπλα στο Hampstead Heath, το The Bull & Last είναι σχεδόν η ιδανική κατάληξη μιας μεγάλης βόλτας στο βόρειο Λονδίνο. Πρόκειται για ιστορική παμπ με ξύλινα τραπέζια, ζεστό φωτισμό και αρκετά ρουστίκ χαρακτήρα ώστε να αισθάνεται κανείς ότι έχει απομακρυνθεί πολύ περισσότερο από λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο. Η κουζίνα κινείται γύρω από τη βρετανική παράδοση, με κρέατα, ψάρια, πίτες και γενναιόδωρες σάλτσες, ενώ το κυριακάτικο ψητό είναι ένας από τους βασικούς λόγους για να την επισκεφθεί κανείς. Διαθέτει ακόμη και δωμάτια στον επάνω όροφο, επαναφέροντας κατά κάποιον τρόπο την παλιά έννοια του αγγλικού πανδοχείου.
The Blue Posts, Soho
Το The Blue Posts κρύβει πολύ περισσότερα απ’ όσα προδίδει η μικρή γεωργιανή πρόσοψή του στη Rupert Street. Στο ισόγειο βρίσκεται μια ζωντανή παμπ του Soho, με μπίρες, μηλίτες και κόσμο που συχνά καταλήγει στον δρόμο. Επάνω βρίσκεται το μικρό wine bar The Mulwray, ενώ στο υπόγειο κρύβεται το Evelyn’s Table, ένα εστιατόριο μόλις 12 θέσεων με αστέρι Michelin. Αυτή η πολυμορφία είναι και το δυνατό σημείο του. Μία διεύθυνση, τρεις διαφορετικές εκδοχές του Soho.
The Hero, Maida Vale
Το The Hero στεγάζεται σε μια pub του 19ου αιώνα και αντιπροσωπεύει πολύ καλά τη νεότερη γενιά των λονδρέζικων παμπ: όμορφη χωρίς να μοιάζει υπερβολικά σχεδιασμένη και σοβαρή με το φαγητό χωρίς να χάνει τη χαλαρότητά της. Στο ισόγειο βρίσκεται η κλασική μπάρα, ενώ στον επάνω όροφο η ατμόσφαιρα γίνεται περισσότερο εστιατορική. Η κουζίνα επιστρέφει σε γνώριμα βρετανικά πιάτα, με καλές πρώτες ύλες και καθαρές γεύσεις, ενώ η πίτα με τυρί και κρεμμύδι έχει εξελιχθεί σε ένα από τα χαρακτηριστικά του πιάτα. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή της παραδοσιακής pub που δεν αισθάνεται την ανάγκη να το διαφημίζει σε κάθε λεπτομέρεια.
The Audley Public House, Mayfair
Στη γωνία των Mount Street και South Audley Street, το The Audley Public House είναι η κλασική λονδρέζικη παμπ περασμένη μέσα από το φίλτρο του Mayfair και της σύγχρονης τέχνης. Πίσω της βρίσκεται η Artfarm, η εταιρεία φιλοξενίας των ιδρυτών της Hauser & Wirth, ενώ το εσωτερικό αποκαταστάθηκε από το παρισινό γραφείο Laplace. Πάνω από την μπάρα δεσπόζει έργο της Phyllida Barlow, ενώ υπάρχουν επίσης έργα των Martin Creed, Rodney Graham και Don McCullin. Παρά το καλλιτεχνικό υπόβαθρο, παραμένει μία πραγματική παμπ: σκούρο ξύλο, πολυσύχναστη μπάρα, βαρελίσιες μπίρες και βρετανικά πιάτα, από Scotch egg μέχρι λουκάνικα και πίτες. Και αν θέλεις κάτι πιο επίσημο, στον επάνω όροφο βρίσκεται το Mount St. Restaurant.
The Pelican, Notting Hill
Το The Pelican έχει γίνει ένα από τα πιο κοσμικά στέκια του Notting Hill, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί πειστικά ως παμπ της γειτονιάς. Μπροστά, η μπάρα δεν δέχεται κρατήσεις και τα Σαββατοκύριακα γεμίζει γρήγορα, ενώ πίσω βρίσκεται η πιο ήσυχη τραπεζαρία, με λευκές πετσέτες και προσεγμένο σέρβις. Η κουζίνα στηρίζεται σε βρετανικές, εποχικές πρώτες ύλες και συνεργασίες με παραγωγούς, με το μενού να αλλάζει από στρείδια και σκουμπρί μέχρι onglet, ψάρια και λαχανικά από το Bruern Farms. Το ιδιαίτερο εδώ είναι η ατμόσφαιρα: ένα μέρος όπου μπορείς να κλείσεις τραπέζι για σοβαρό φαγητό, αλλά συχνά η πιο ενδιαφέρουσα θέση παραμένει όρθιος στην μπάρα, με μια pint στο χέρι.
Εξωτερική φωτογραφία: @ theaudleypublichouse.com