Είναι τελικά ο πάγος στο κρασί μια καταστροφική συνήθεια;
Το παγκόσμιο πρωτάθλημα οινοχοΐας μπορεί να χαρακτηριστεί ως η Ολυμπιάδα των sommelier, με τους κορυφαίους του επαγγέλματος, και συνήθως υπεύθυνους για κάβες εκατομμυρίων euro και λίστες κρασιών των καλύτερων εστιατoρίων του κόσμου, να μάχονται για την ύψιστη διάκριση μετά από προετοιμασία χρόνων. Εκτός των φοβερών γευσιγνωστικών και (οινικών) εγκυκλοπαιδικών γνώσεων καλούνται να ανταπεξέλθουν σε μια σειρά πρακτικών δοκιμασιών που αφορούν την ταχύτητα και την ακρίβεια του σερβιρίσματος αλλά και την διαχείριση διαφόρων καταστάσεων μπροστά σε εικονικά τραπέζια που κάθονται συγκεκριμένοι για την περίσταση κριτές.
Αυτές οι καταστάσεις δεν είναι σενάρια βγαλμένα από κάποια διεστραμμένα μυαλά που έχουν βάλει σκοπό να ταπεινώσουν τους συμμετέχοντες, αλλά πραγματικές καταστάσεις που μπορούν να λάβουν χώρα σε οποιοδήποτε χώρο σερβίρει κρασί. Μάλιστα η επιλογή τους από τον διοργανωτή λαμβάνει ιδιαίτερα υπόψιν οινικές τάσεις της εποχής, σύγχρονο εξοπλισμό και οινοχοϊκές πρακτικές αλλά και συνηθισμένα «προβλήματα» που καλείται να διαχειριστεί ο άνθρωπος που προτείνει και σερβίρει το κρασί.
Ο τελικός του παγκοσμίου της Αμβέρσας έφερε στο ποτήρι μιας κυρίας ένα γλυκό κρασί από την περίφημη περιοχή του Sauternes αλλά και στα αυτιά των 3 φιναλίστ την απαίτηση για προσθήκη πάγου. Και μια τέτοια δοκιμασία δεν επιλέχθηκε τυχαία, αφού το κρασί on the rocks είναι μια αυξανόμενη μόδα ιδιαίτερα στις χώρες και περιοχές με ζεστό κλίμα. Μια απαίτηση που οδηγεί τις τρίχες των ανθρώπων που αγαπούν το εκλεκτό κρασί να σηκωθούν, τα αυτιά να κοκκινίσουν από οργή και την δηκτικότητα να φτάσει έως το τελευταίο χιλιοστό των χειλιών έτοιμη να εκτοξευτεί προς κάθε αμαρτωλό!
Κανείς τους -από όποια πλευρά και αν υπηρετεί το κρασί- δεν θα ανεχόταν να βλέπει τον κόπο παθιασμένων καλλιεργητών και περφεξιονιστών παραγωγών να διαλύεται (κυριολεκτικά) σαν παγόβουνο της Ανταρτικής εν μέσω κλιματικής αλλαγής. Πριν όμως κάψουμε όλους τους αμαρτωλούς στην fine wine πυρά, ας δούμε τα παρακάτω:
Γιατί κάποιος να θέλει πάγο στο ποτήρι του
Ο πρώτος και προφανέστερος λόγος είναι το κρύωμα του κρασιού αλλά και η παραμονή του σε μια ευχάριστη θερμοκρασία κατανάλωσης για περισσότερο χρόνο. Όσο αφορά στο πρώτο, η αλήθεια είναι ότι το συντριπτικό ποσοστό των κρασιών έρχεται στο τραπέζι πιο ζεστό από ότι θα έπρεπε· και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από ένα ελαφρύ λευκό ή ροζέ κρασί που έχει φθάσει στην θερμοκρασία των 20-25 βαθμών. Φυσικά και θα ήταν προτιμότερο το κρασί να έρθει παγωμένο, όμως αυτή (δυστυχώς) δεν είναι πολλές φορές η περίπτωση.
Ακόμα όμως και αν το κρασί έρθει κρύο, δεν είναι διόλου σίγουρο ότι θα παραμείνει κρύο μέχρι να τελειώσει το ποτήρι. Πολλοί άνθρωποι πίνουν αργά, περνάνε ωραία με την παρέα τους, πίνουν λίγο και γενικά το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν στην (σπάνια ίσως) έξοδο τους είναι να αγχώνονται για τον ρυθμό που θα πιούνε ένα κρασί προκειμένου να μην χάσουν και την τελευταία οργανοληπτική αρετή του.
Από την άλλη πλευρά η συμπύκνωση -που για όλους εμάς τους ορκισμένους οινόφιλους αποτελεί την ύψιστη αρετή ενός κρασιού- για κάποιους καταναλωτές ταυτίζεται με το βάρος. Πολλές φορές έχω προσφέρει φιάλες από χαμηλές στρεμματικές αποδόσεις ή παλαιά αμπέλια σε φίλους θεωρώντας ότι θα τους ευχαριστήσω, για να εισπράξω την αίσθηση ότι τα εν λόγω κρασιά τους πέφτουν πολύ «βαριά». Και εδώ το λιώσιμο των πάγων στο ποτήρι, που θα οδηγήσει στην αραίωσή τους, θα γίνει πιο ευπρόσδεκτο από αυτό στους πόλους. Ο πάγος μπορεί να αποδειχθεί για κάποιους επιθυμητός και στην περίπτωση των γλυκών κρασιών. Κάποια από αυτά, ιδιαίτερα αν προέρχονται από λιαστά σταφύλια, μπορεί να μετρούν ακόμα και 300gr/lt σακχάρων, με αποτέλεσμα μια εντυπωσιακά δυνατή και επίμονη, πλην λιγωτική γεύση, που έρχεται να μετριάσει η αραίωση διαμέσου του λιωσίματος.
Τέλος δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε την ικανότητα του πάγου να φτιάχνει την διάθεση όταν βρεθεί σε ένα ποτό. Μόνο και μόνο ο ήχος του πάγου σε ένα ποτήρι μπορεί να ανεβάσει τα vibes και το κέφι, κάτι που για τους περισσότερους ανθρώπους είναι το ζητούμενο όταν πίνουν ένα κρασί. Ξέρω πολλοί από εσάς μπορεί να διαφωνείτε, όμως η επιστήμη και το marketing έχουν καταλήξει. Απόδειξη ο αμέτρητος αριθμός των κρασιών -κάποια εξ αυτών πολύτιμα όπως αρκετές σαμπάνιες- που είναι ειδικά οινοποιημένα για να καταναλώνονται με πάγο.
Προσωπικά από την μια μεριά είμαι ένας σκληροπυρηνικός οινόφιλος ενώ από την άλλη δεν υιοθετώ ακριβώς ούτε το «περί ορέξεως…» ούτε φυσικά το «καλό κρασί είναι αυτό που μας αρέσει». Όμως θα προτιμούσα ένα λευκό με πάγο από ένα ζεστό, ενώ παράλληλα μπορώ να δω την οπτική των ice lovers έστω και αν θα μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιήσει επιχειρήματα του τύπου «ας φρόντιζες να το παγώσεις», «ας επέλεγες μια λιγότερο συμπυκνωμένη ετικέτα» ή «γιατί δεν προτίμησες ένα πιο …άγλυκο γλυκό». Και οι κορυφαίοι οινοχόοι φαίνεται ότι σκέφτονται περίπου το ίδιο, αφού αντιμετωπίζουν επιθυμίες σαν αυτή που αναφέρθηκε στην αρχή του άρθρου με σωστό αριθμό κύβων, παγάκια που λειώνουν πολύ αργά ή ακόμα και άτηκτες μεταλλικές εκδοχές!
Συνεπώς αντί να εκνευρίζεστε με τους ανθρώπους που βάζουν πάγο στο κρασί τους, κατανοήστε την επιθυμία τους και απολαύστε το κελάρυσμα των κύβων που χτυπούν στα κρυστάλλινα ποτήρια τους.
Eισαγωγική φωτογραφία: Getty Images/Ideal Image