Μακριά από τα πολυσύχναστα μουσεία και τους γνωστούς προορισμούς, αυτά τα έργα προσφέρουν στον επισκέπτη την ευκαιρία να βρεθεί μπροστά σε μια εγκατάσταση που ελάχιστοι άνθρωποι έχουν δει από κοντά.

Πόσο μακριά θα ταξιδεύατε για να δείτε ένα έργο τέχνης; Μέχρι μια έρημο στη μέση του πουθενά; Σε ένα απομονωμένο δάσος; Ή μήπως μέχρι την Ανταρκτική; Για ορισμένα έργα land art, η διαδρομή δεν είναι απλώς ο τρόπος για να φτάσει κανείς στον προορισμό. Είναι μέρος της ίδιας της εμπειρίας. Το καλλιτεχνικό ρεύμα της land art άρχισε να αναπτύσσεται τη δεκαετία του 1960, απομακρύνοντας την τέχνη από τους κλειστούς χώρους των μουσείων και των γκαλερί και τοποθετώντας την μέσα στο ίδιο το τοπίο. Η φύση γίνεται καμβάς, υλικό, σκηνικό αλλά και αναπόσπαστο κομμάτι του έργου. Κάπως έτσι, η επίσκεψη μοιάζει περισσότερο με προσκύνημα παρά με μια συνηθισμένη στάση σε ένα μουσείο.

Μερικές φορές χρειάζεται να διασχίσετε απέραντες εκτάσεις, να ταξιδέψετε σε μια απομακρυσμένη περιοχή ή να βρεθείτε σε ένα σημείο όπου σχεδόν δεν υπάρχει ίχνος πολιτισμού. Και όταν τελικά φτάσετε, το έργο δεν υπάρχει απλώς μπροστά σας: βρίσκεται σε διάλογο με το φυσικό περιβάλλον γύρω του. Από γιγάντιες εγκαταστάσεις σε απομονωμένα τοπία μέχρι έργα που γεννιούνται, αλλάζουν και τελικά χάνονται μέσα στη φύση, αυτά είναι μερικά από τα πιο απομακρυσμένα έργα τέχνης στον κόσμο.

6 έργα τέχνης στα πιο απομονωμένα σημεία του πλανήτη
Courtesy Triple Aught Foundation. Image © Ben Blackwell

City – Νεβάδα
Το City του Michael Heizer, μιας από τις σημαντικότερες μορφές της land art, είναι ένα έργο τόσο φιλόδοξο που χρειάστηκε περίπου μισό αιώνα για να ολοκληρωθεί. Βαθιά στην έρημο της Νεβάδα, τεράστιες κατασκευές από χώμα, άμμο και πέτρα απλώνονται σε μια έκταση περίπου 1,6 χιλιομέτρου, δημιουργώντας ένα παράξενο υβρίδιο αρχαίου μνημείου, πόλης και φουτουριστικού τοπίου. Ο Heizer άρχισε τις εργασίες το 1972 και το έργο ολοκληρώθηκε επίσημα το 2022. Η απομονωμένη του θέση αποτελεί μέρος της εμπειρίας, αλλά η πρόσβαση παραμένει αυστηρά περιορισμένη: μόλις έξι επισκέπτες επιτρέπονται κάθε ημέρα, ενώ η φωτογράφιση απαγορεύεται.

6 έργα τέχνης στα πιο απομονωμένα σημεία του πλανήτη
Getty Images/Ideal Image

Tunnel of Light – Ιαπωνία
Στην επαρχία Niigata, ένα παλιό τούνελ μήκους περίπου 800 μέτρων μεταμορφώθηκε από τον Κινέζο αρχιτέκτονα Ma Yansong, σε μια ιδιαίτερη διαδρομή μέσα στη γη. Στο εσωτερικό του, το σκοτάδι και η αίσθηση του κλειστού χώρου δίνουν σταδιακά τη θέση τους στο φως και στο τοπίο. Το Tunnel of Light καταλήγει σε έναν χώρο με ανοξείδωτες επιφάνειες και νερό, όπου το άνοιγμα προς τα έξω πλαισιώνει το φυσικό τοπίο σαν μια τεράστια εικόνα. Η αντανάκλαση στο νερό και οι επιφάνειες γύρω της ενισχύουν την αίσθηση ότι το βουνό, ο ουρανός και το τούνελ αποτελούν μέρος της ίδιας σύνθεσης. Το έργο βρίσκεται στο Echigo-Tsumari Art Field, μια περιοχή όπου η σύγχρονη τέχνη έχει συνδεθεί με την αναζωογόνηση της υπαίθρου και την ανάδειξη του τοπίου.

6 έργα τέχνης στα πιο απομονωμένα σημεία του πλανήτη
@khaoyai_art_forest/Instagram

Khao Yai Fog Forest – Ταϊλάνδη
Η Γιαπωνέζα εικαστικός Fujiko Nakaya χρησιμοποιεί ένα άπιαστο υλικό για να δημιουργήσει τα περίφημα Fog Sculptures: την ομίχλη. Η Nakaya δημιούργησε το πρώτο της έργο το 1970 και έκτοτε έχει κάνει την τεχνητή ομίχλη βασικό μέσο της καλλιτεχνικής της πρακτικής. Στο Khao Yai Art Forest στην Ταϊλάνδη, έχει σχεδιάσει ένα σύστημα υψηλής πίεσης που δημιουργεί δισεκατομμύρια μικροσκοπικά σταγονίδια νερού, τα οποία απλώνονται ανάμεσα στα δέντρα και μεταμορφώνουν διαρκώς το φυσικό περιβάλλον. Σε αντίθεση με τις περισσότερες μεγάλης κλίμακας εγκαταστάσεις land art, το Khao Yai Fog Forest δεν αφήνει πίσω του μια σταθερή μορφή. Είναι προσωρινό, ευμετάβλητο και απρόβλεπτο, καθώς η θερμοκρασία, η υγρασία και ο άνεμος επηρεάζουν διαρκώς την πυκνότητα και την κίνησή του. Ο επισκέπτης βρίσκεται έτσι μέσα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σκηνικό, όπου το οικείο δάσος χάνεται και επανεμφανίζεται μπροστά στα μάτια του, δημιουργώντας μια μοναδική αίσθηση.

6 έργα τέχνης στα πιο απομονωμένα σημεία του πλανήτη
www.andrewrogers.org/

Bunjil – Αυστραλία
Στο You Yangs Regional Park, έξω από τη Μελβούρνη, ο Andrew Rogers, γλύπτης και land artist, δημιούργησε το 2006 ένα εντυπωσιακό γεώγλυφο αφιερωμένο στον Bunjil, τον δημιουργό θεό της παράδοσης των Wadawurrung. Κομμάτια γρανίτη απλώνονται στο έδαφος και σχηματίζουν έναν τεράστιο αετό, με άνοιγμα φτερών περίπου 100 μέτρων. Από το έδαφος είναι σχεδόν αδύνατο να συλλάβει κανείς το πραγματικό του μέγεθος. Χρειάζεται να το δει κανείς από ψηλά για να αποκαλυφθεί ολόκληρη η μορφή του και τότε η εικόνα είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Ο αετός μοιάζει να έχει καθίσει πάνω στο αυστραλιανό τοπίο, τόσο μεγάλος ώστε το ίδιο το έργο μοιάζει να αποτελεί μέρος της γεωγραφίας του.

6 έργα τέχνης στα πιο απομονωμένα σημεία του πλανήτη
www.wikimedia.org

Ash Dome – Ουαλία
Το Ash Dome του David Nash γνωστού για τα έργα του που βρίσκονται σε διάλογο με τη φύση και το τοπίο, είναι ένα έργο που χρειάστηκε δεκαετίες για να πάρει τη μορφή που είχε φανταστεί ο καλλιτέχνης. Το 1977 φύτεψε 22 δενδρύλλια φράξου και άρχισε να τα κλαδεύει και να τα καθοδηγεί, με στόχο να δημιουργήσει έναν ζωντανό θόλο. Τα δέντρα μεγάλωναν αργά, χρόνο με τον χρόνο, και μαζί τους διαμορφωνόταν σταδιακά και το έργο. Η τοποθεσία παραμένει μυστική, ώστε να προστατευθεί το έργο, όμως η φύση έφερε τη δική της εξέλιξη στην ιστορία. Τα δέντρα προσβλήθηκαν από ασθένεια και άρχισαν να πεθαίνουν, αλλά ο Nash δεν επιχείρησε να ανατρέψει αυτή την πορεία. Αντίθετα, τη συμπεριέλαβε στην ίδια την ιδέα του έργου, φυτεύοντας μια νέα σειρά από βελανιδιές που θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν στον χρόνο.

6 έργα τέχνης στα πιο απομονωμένα σημεία του πλανήτη
© Estate of Walter De Maria. Photo: John Cliett

The Lightning Field – Νέο Μεξικό
Σε αυτό το σημείο της αμερικανικής ηπείρου, η απομόνωση δεν είναι απλώς χαρακτηριστικό του προορισμού, αλλά μέρος της ιδέας του έργου. Το The Lightning Field του Walter De Maria, ενός από τους σημαντικότερους land artists στον κόσμο, αποτελείται από 400 μεταλλικούς στύλους, τοποθετημένους σε ένα τεράστιο πλέγμα σε μια απομακρυσμένη έκταση του Νέου Μεξικού. Η πρόσβαση είναι σκόπιμα περιορισμένη: μόλις έξι επισκέπτες μπορούν να βρίσκονται εκεί κάθε φορά, ενώ το ακριβές σημείο της εγκατάστασης δεν δημοσιοποιείται. Οι επισκέπτες μεταφέρονται στην εγκατάσταση και παραμένουν εκεί περίπου 20 ώρες. Αυτές οι ώρες έχουν σημασία. Καθώς το φως αλλάζει, οι 400 στύλοι μεταμορφώνουν διαρκώς την εικόνα του τοπίου, αντανακλώντας τον ήλιο μέσα στην ημέρα και παίρνοντας διαφορετική όψη όσο πλησιάζει το ηλιοβασίλεμα και πέφτει το λυκόφως.

Εισαγωγική φωτογραφία: Tunnel of Light, Getty Images/Ideal Image