Εξελίχθηκε σε πίστες όπως η Πράσινη Κόλαση του Nürburgring, είναι αποκλειστικά πράσινη και η οδήγησή της μια κόλαση υπό κάθε έννοια, κυριολεκτική και μεταφορική.
Ο ευγενέστατος Γερμανός κάτι μου έλεγε να υπογράψω αλλά δεν τον άκουγα. Κοιτούσα εκείνο το πράσινο θηρίο, που στεκόταν στον δρόμο σαν να ήθελε να τον ποδοπατήσει. Εκείνη τη στιγμή, θα υπέγραφα ακόμα και τον εκούσιο εγκλεισμό μου σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Κάτι που πιθανόν να έστεκε αφού ταυτόχρονα σκεφτόμουν συνεχώς τη… Θεία Κωμωδία.
Το μυαλό μπορεί να κάνει άσχετους συνειρμούς, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, μήπως υπήρχε κάποια συνάφεια; Σε αυτό το εμβληματικό έργο του Μεσαίωνα ο Δάντης (ας πούμε εγώ…) και ο Βιργίλιος (ας πούμε ο Τριτάρης…) επισκέπτονται την Κόλαση, το Καθαρτήριο και τέλος τον Παράδεισο. Με τα πόδια. Εμείς ήμασταν έτοιμοι για μια αντίστοιχη επίσκεψη με αυτή την απίθανη κάψουλα, αυτή την επική πράσινη σφήνα που νομίζεις ότι μπορεί να διαπεράσει τον γνωστό κόσμο.
Εγωισμός. Η GTR είναι μια επίδειξη εγωισμού της Mercedes-AMG. Ενα «δείτε τι μπορούμε να κάνουμε»
Η AMG GTR. Μια τευτονική ερμηνεία της Jaguar E-Type, ένα «μεσαίο δάχτυλο» στην κορεκτίλα της αυτοκινητοβιομηχανίας. Αλλά η GTR φτάνει το concept στα άκρα. Και διά αυτής της οδού, το δικαιώνει ακόμα περισσότερο. Η GTR βρυχάται προτού ακόμα πάρει μπροστά.
Σχεδόν διστάζαμε να μπούμε στο εσωτερικό και να ξεκινήσουμε. Το σκεπτικό μας ήταν απλό: από τη Στουτγκάρδη θα κάναμε περίπου 300 km στον αυτοκινητόδρομο μέχρι την καρδιά των γερμανικών Αλπεων, στο Garmisch-Partenkirchen, και από εκεί σε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες διαδρομές που διασχίζουν τα σύνορα μεταξύ Γερμανίας και Αυστρίας, ανάμεσα σε πυκνά ελατοδάση, αλπικά λιβάδια, ένα αδιάκοπο υψομετρικό roller coaster που (πιστεύαμε ότι) θα έφερνε την AMG GTR αν όχι στα όριά της, τουλάχιστον σε κάποια μορφή πίεσης. Μέσα σε εκείνα τα πυκνόφυτα φαράγγια θα αντηχούσε ο βρυχηθμός του πιο ωμού κινητήρα παραγωγής, αυτού του επικού διτούρμπινου V8 που για την περίπτωση αποδίδει 585 PS αλλά με τέτοια εξοντωτική μανία που θυμίζει τυφώνα κατηγορίας 5. Kαι ήταν όντως, ένα ταξίδι μέσα από το καθαρτήριο μιας αυτοκίνησης που χάνεται, αλλά που ακόμα μπορεί να δώσει στον κόσμο μοντέλα όπως αυτό, αυτοκίνητα που σε «αναγκάζουν» να διαπράξεις και τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα με την ελπίδα ότι ίσως έτσι βρεις -έστω πρόσκαιρα- τον οδηγικό Παράδεισο.
Εγωισμός. Η GTR είναι μια επίδειξη εγωισμού της Mercedes-AMG. Ένα «δείτε τι μπορούμε να κάνουμε». Και δεν μιλώ τόσο για την εμφάνιση αλλά περισσότερο για το τι κρύβεται κάτω από το παρουσιαστικό. Η GTR είναι (έπρεπε να είναι) διαφορετική περίπτωση. Ένα αυτοκίνητο που εκτός από τον τεχνολογικό εγωισμό της Mercedes-AMG να υπηρετεί και τον εγωισμό του οδηγού που στ’ αλήθεια θέλει να οδηγήσει στο όριο. Eλαφριά υλικά στην ανάρτηση και τη μετάδοση, αύξηση των μετατροχίων, ενεργά αεροδυναμικά βοηθήματα, μια θηριώδης πίσω αεροτομή, διπλοί διαχύτες, ημισλίκ λάστιχα, τετραδιεύθυνση, μπλοκέ διαφορικό, tractioncontrol εννέα θέσεων, ενεργή coil-over ανάρτηση, σύστημα διεύθυνσης μεταβλητού βήματος, 7τάχυτο AMG SPEEDSHIFT κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, κεραμικά φρένα και βέβαια αυτός ο front-mid V8 με αυξημένη πίεση στις τουρμπίνες (στα 1,35 bar), πιο άγρια χαρτογράφηση και επαναρύθμιση της σχέσης συμπίεσης για να αποδίδει εκτός από 585 PS και 71,3 kgm ροπής από τις 1.900-5.500 rpm. Τελικά υπάρχουν φορές που ο εγωισμός φέρνει αποτελέσματα…
Φθόνος. Είναι αδύνατον να μη νιώσεις έστω και ψήγματα φθόνου για όσους την έχουν. Μιλάμε για ένα από τα πιο ξεχωριστά σχέδια σπορ αυτοκινήτου της τελευταίας 15ετίας τουλάχιστον. Το θεόμακρο καπό καταλήγει στην υπό αρνητική κλίση τεράστια μάσκα με τις 15 κάθετες γρίλιες AMG Panamericana που μοιάζει με «μύτη καρχαρία». Τα μετατρόχια έχουν αυξηθεί και τα ήδη πρησμένα φτερά έχουν ανοίξει ακόμα περισσότερο για να φιλοξενήσουν τις ειδικά φτιαγμένες ζάντες από σφυρήλατο αλουμίνιο. Η θηριώδης πίσω αεροτομή και τα λογότυπα συμπληρώνουν αυτά που μπορείς να δεις με μια πρώτη ματιά. Διότι υπάρχουν και όλες αυτές οι βελτιώσεις στην αεροδυναμική προκειμένου να αυξηθεί η αρνητική άντωση και η ροή φρέσκου αέρα στον κινητήρα και τα φρένα και να βελτιωθεί η οπισθέλκουσα. Κι αν για κάποιον λόγο θέλεις να αγιάσεις και δεν φθονείς με τίποτα, ο διάβολος μπορεί να πάρει και τη μορφή του εσωτερικού. Εκεί, μόλις γλιστρήσεις μέσα στο χειροκίνητα ρυθμιζόμενο μπάκετ που θα σε αγκαλιάσει αμέσως στοργικά, μόλις περάσεις την κίτρινη ζώνη ασφαλείας, μόλις ρίξεις μια ματιά πίσω σου και δεις την ανθρακονημάτινη μπάρα (η οποία αυξάνει τη στρεπτική ακαμψία κατά 7,5%), γύρω σου και δεις την απ’ άκρου εις άκρον επένδυση από αλκαντάρα και κυρίως μπροστά σου αντικρίζοντας κάτι που μοιάζει πολύ με πιλοτήριο πολεμικού αεροσκάφους, τι στο καλό ένα μικρό τσίμπημα φθόνου θα το νιώσεις. Βάζεις στοίχημα; Ξέρω τι λέω.
Οργή. Μα ο ήχος βέβαια. Η ρυθμική μανία του, σαν κάτι κομμάτια των Rage against the machine, αν και εδώ μάλλον ισχύει το rage of the machine
Πατάς βαθιά το γκάζι. Ο κινητήρας σαν να μισανοίγει τα βλέφαρα. Τα κλαπέτα της εξάτμισης σαν να τανύζονται λίγο. Το μουγκρητό αρχίζει να έρχεται σαν το τρένο που ακούς από μακριά. Περνάω στο Sport+. Σκεφτείτε μια κατολίσθηση, μια χιονοστιβάδα που σχεδόν εκτοπίζει τον αέρα από την καμπίνα. Πάω στο Race. Εκεί πια ξυπνάνε αρχέγονα ένστικτα επιβίωσης. Μια αγέλη βρυχηθμών σε περικυκλώνει. Σε αποστομώνει αυτός ο ήχος. Θέλεις να σταματήσει και είσαι ένα πάτημα κουμπιού μακριά, αλλά σχεδόν φοβάσαι να το κάνεις. Ναι, η οργή αποκτά μορφή. Και σε παρασέρνει σαν το απολωλός πρόβατο να αποζητάς λίγη περισσότερη. Παντού. Στο απομακρυσμένο χωριουδάκι πάνω στις Αλπεις, περνώντας δίπλα από εκείνα τα εξοχικά κέντρα όπου αναψοκοκκινισμένοι Γερμανοί πίνουν τα apfelsaft τους, διασχίζοντας δάση όπου τα πουλάκια κελαηδούν και τα σκιουράκια ροκανίζουν. Πατάς το γκάζι και όλοι οι προαναφερόμενοι θέλουν τη μαμά τους. Ημαρτον…
Οκνηρία. Ξέρετε πώς τιμωρούνταν οι οκνηροί σύμφωνα με τον Δάντη; Τρέχοντας ασταμάτητα. Και βάζω στοίχημα ότι η AMG GTR είναι ένα μεταμοντέρνο όργανο τιμωρίας για τους τεμπέληδες. Ο ίδιος ο χαρακτήρας του δεν θα σε αφήσει να γίνεις οκνηρός. Στο πρόγραμμα Sport ή Sport+ ο ήχος που περιέγραφα πιο πάνω συνοδεύεται και από αδυσώπητο έργο. Από αμείλικτη επιτάχυνση. Από τα 140 στα 250 km/h μέχρι να πεις AMG. Από τα 250 στα 300 plus (318 km/h είναι η τελική) μέχρι να πεις GTR. Αλλά είναι και η φύση της επιτάχυνσης. Χωρίς δισταγμούς και κομπιάσματα, σαν ποτάμι φουσκωμένο. Το 7άρι διπλοσύμπλεκτο κιβώτιο περνάει από τη μία σχέση στην άλλη χωρίς να αφήνει ούτε millisecond να πάει χαμένο. Είναι όμως και η σιγουριά με την οποία σε μπολιάζει να τρέξεις. Περνάς από καμπές με 200άρες και βάλε και δεν κουνιέται ούτε ένας τόσο δα μυς της. Στρίβει όπως έρχεται και μπορεί και να σε ειρωνεύεται κιόλας επειδή πέρασες κάπως αργά. Η αεροδυναμική δουλειά που έχει γίνει ειδικά με το downforce είναι εξαιρετική. Από τις σταθερές αεροτομές γύρω γύρω μέχρι τα ενεργά ανθρακονημάτινα flaps που βρίσκονται στο πάτωμα, κάτω από τον κινητήρα και μετά τα 80 km/h χαμηλώνουν αυτόματα κατά 40 mm, δημιουργώντας φαινόμενο Venturi που «ρουφάει» το αυτοκίνητο προς τα κάτω και στα 240 km/h μειώνει την ανύψωση του μπροστινού άξονα κατά 40 kg περίπου. Τρέξε, AMG GTR, τρέξε!
Φιλαργυρία. Με σχεδόν €260.000, που κοστίζει η GTR, αυτόν που την αγοράζει δεν τον λες και φιλάργυρο. Ή μήπως τον λες αν δεν βάλει κάρμπον κεραμικά φρένα που τη σταματάνε (μόλις ζεσταθούν λίγο) σαν να έπεσε σε τοίχο; Ή μήπως τον λες αν σκεφτεί το κόστος να λιώνει ελαστικά στις πίστες και δεν τη βάλει ποτέ στο φυσικό της περιβάλλον; H GTR νομίζω ότι απωθείται από τους φιλάργυρους, μεταφορικά μιλώντας. Σε αισθήματα και επιλογές. Θα ήταν κρίμα κάποιος να την αγοράσει και να την έχει να κάθεται σε ένα γκαράζ προσδοκώντας (δικαίως πάντως) ότι όταν ο εξηλεκτρισμός επικρατήσει θα μετατραπεί σε future classic. Προτιμά τα μεγάλα ταξίδια, τα γυρολόγια ή τις διαδρομές σε δρόμους σαν αυτούς που την στρίβουμε εμείς αυτή τη στιγμή. Σε πάσα, αλλεπάλληλα στροφιλίκια και απαιτητικές αναβάσεις.
Λαιμαργία. Καίει τα άντερά της. Αλλά αυτό το περιμέναμε. Οσο πιο πολύ πιέζεις το γκάζι, όσο περνάς από την άγρια χαρτογράφηση στην ακόμα πιο άγρια, ο V8 αδειάζει ο 60άρι ρεζερβουάρ για πλάκα. Εμείς είδαμε ανώτερο κοντά στα 19 lt/100 km. Υποθέτω ότι στην πίστα θα ανεβαίνει και πάνω από τα 20. Αλλά για να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, όταν στον αυτοκινητόδρομο πας με τα όρια βλέπεις και κάτω από 10 lt/100 km. Και βέβαια είναι αναπόφευκτο ότι μετά από λίγα χιλιόμετρα μαζί της θα γίνεις και εσύ λαίμαργος για περισσότερη ταχύτητα και λίγη περισσότερη οδηγική απόλαυση. Γεγονός που αναπόφευκτα θα σε οδηγήσει στο 7ο αμάρτημα…
Λαγνεία. Καλά τώρα. Αν κάποιος που οδηγήσει την AMG GTR δεν την αναζητήσει ας μην περιμένει στο χολ. Να μπει κατευθείαν στον Παράδεισο. Κάθεσαι στο χαμηλό μπάκετ κάθισμα. Το θεόρατο πράσινο καπό οριοθετεί το πλαίσιο. Η θέση είναι χαμηλή, πολεμική. Το τιμόνι, κάπως άνευρο στην αρχή, ξυπνάει και γίνεται κοφτερό όσο ανεβαίνει η ταχύτητα και σε τροφοδοτεί με μπόλικη πληροφορία. Η τετραδιεύθυνση στην αρχή σε μπερδεύει λίγο αλλά όσο εξοικειώνεσαι τόσο μαθαίνεις να την εκμεταλλεύεσαι. Η ανάρτηση με τα διπλά ψαλίδια και τα ενεργά αμορτισέρ μοιάζει να γαντζώνει εξαρχής τα λάστιχα την άσφαλτο. Δεν χρειάζεται να πας στο Race. Γίνεται υπερβολικά κούτσουρο με μια υποψία μετατόπισης όταν βρεις λακκούβα μέσα στην στροφή. Το Sport, ειδικά σε τέτοιες διαδρομές, είναι πιο ενδεδειγμένο. Βάζεις το κιβώτιο στο manual και αρχίζεις να ανεβάζεις ρυθμό. Στην αρχή η GTR φαίνεται κάπως αδρανής, αλλά μόλις σοβαρευτείς και πιέσεις η λαγνεία έρχεται αναπόφευκτα. Το turn-in είναι ακαριαίο και η μηχανική πρόσφυση, πλευρική και ελκτική έχει απύθμενο βάθος. Η αναλογικότητα αυτού του αυτοκινήτου είναι συγκινητική, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πόσα ηλεκτρονικά κουβαλάει επάνω του. Αλλά το κυριότερο είναι ότι η GTR είναι ένα αυτοκίνητο που σε φτάνει στο όριο των οδηγικών σου ικανοτήτων, σε βοηθάει υπό συνθήκες να τις ξεπεράσεις και να βελτιωθείς αλλά δεν συγχωρεί την ανοησία να νομίζεις ότι το έχεις χωρίς να το έχεις εξερευνήσει σε βάθος. Αυτή είναι όμως η λαγνεία του συγκεκριμένου αυτοκινήτου. Θέλει να έχεις ικανότητες, αντοχή, επιμονή, θάρρος αλλά να μην είσαι βίαιος και άγαρμπος. Θέλει να περάσεις ώρες μαζί του για το μάθεις και να σε μάθει. Είναι μια μηχανή αδρεναλίνης και αποπλάνησης, από αυτές που θα μείνουν στην ιστορία της αυτοκίνησης. Από αυτά τα λίγα που θα με έκαναν να ξεστομίσω εκείνη την αφόρητη κοινοτοπία «ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει».
TECH
Κινητήρας: 3.982 cc, V8, 2 turbo,
Αμεσος Ψεκασμός 585 PS @ 6.250rpm,
71,3 kgm@ 1.900-5.500 rpm
Κιβώτιο: Αυτόματο διπλού συμπλέκτη
7 σχέσεων
Μετάδοση: Στους πίσω τροχούς
Ανάρτηση: Διπλά ψαλίδια, Coilover (E/Π)
0-100 km/h: 3,6’’
Τελική ταχύτητα: 318 km/h
Μέση κατανάλωση:14,6 lt/100 km
CO2: 289 g/km
Διαστάσεις (Μ/Π/Y): 4.551/2.007/1.284 mm
Μεταξόνιο: 2.630 mm
Χώρος αποσκευών: 285-350 lt
Βάρος: 1.555 kg
Τιμή: 258.183 ευρώ