Υπάρχουν μέρη στη Μύκονο που δεν χρειάζονται συστάσεις. Υπάρχουν όμως και εκείνα που, όσο αναγνωρίσιμα κι αν είναι, εξακολουθούν να επιφυλάσσουν μικρές, σχεδόν αθόρυβες, εκπλήξεις.
Βρίσκεται σε ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα σημεία του νησιού -από εκείνα από τα οποία θα περάσεις σίγουρα, ακόμη κι αν δεν το έχεις προγραμματίσει. Κι όμως, μέσα στη συνεχή κίνηση, στα βλέμματα και στον θόρυβο που μοιάζει συχνά πιο ξένος παρά οικείος προς τον τόπο, μια λεπτομέρεια τραβά την προσοχή: η πόρτα που βλέπει στο κεντρικό σοκάκι παραμένει κλειστή.
Eκεί όπου αρχίζει το Αιγαίο
Η είσοδος γίνεται από την πλαϊνή πόρτα, σαν μια διακριτική χειρονομία αποστασιοποίησης από τη φασαρία γύρω από το σημείο. Τη διασχίζεις σχεδόν σαν να αφήνεις πίσω σου όλο αυτό το πολύβουο σκηνικό -και μέσα σε λίγα βήματα ο χώρος ανοίγει ξαφνικά μπροστά σου. Το πέτρινο δάπεδο συνεχίζει προς τα έξω και μια ακόμη πόρτα σε οδηγεί προς το νερό με κάποια λίγα τραπέζια σχεδόν να το ακουμπούν. Είναι μια εικόνα που δύσκολα ξεχνάς. Η θάλασσα δεν λειτουργεί ως φόντο, καθώς είναι μέρος της εμπειρίας. Το ίδιο και οι ανεμόμυλοι που υψώνονται στην άλλη πλευρά, τα ξύλινα μπαλκόνια της Μικρής Βενετίας που βάφονται χρυσαφένια καθώς πέφτει ο ήλιος, τα ιστιοπλοϊκά που λικνίζονται αργά στον ορίζοντα. Από το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ, η θέα αλλάζει διαρκώς, σαν μια ζωντανή σκηνή που δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το σχεδόν διακοσίων ετών κτίριο κουβαλά τη δική του ιστορία. Για χρόνια εδώ στεγάστηκε ένα κομμάτι του θρυλικού Caprice, ενός χώρου που ταυτίστηκε όσο λίγοι με την κοσμοπολίτικη Μύκονο των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Εδώ δόθηκαν αμέτρητα καλοκαιρινά ραντεβού, εδώ ξεκίνησαν φιλίες, έρωτες και ιστορίες που ακόμη διηγούνται όσοι γνώρισαν το νησί πριν αποκτήσει τη σημερινή του λάμψη.
Η μνήμη παραμένει διάχυτη στους τοίχους του κτιρίου, χωρίς όμως να βαραίνει τον χώρο. Το Cocco δεν προσπαθεί να αναβιώσει το Caprice ούτε να αντιγράψει μια άλλη εποχή. Αντίθετα, χτίζει τη δική του ταυτότητα, πατώντας πάνω στην ίδια αίσθηση φιλοξενίας που έκανε πάντοτε αυτό το σημείο της Μικρής Βενετίας ξεχωριστό. Το Cocco Mykonos, από το 2022 αποτελεί μέρος της οικογένειας του ιστορικού Belvedere Mykonos, μεταφέροντας έξω από τα όρια του ξενοδοχείου τη φιλοσοφία που χαρακτηρίζει εδώ και δεκαετίες το Belvedere. Διακριτική πολυτέλεια, ανεπιτήδευτη κομψότητα και εμπειρίες που δεν στηρίζονται στην υπερβολή αλλά στην ποιότητα.
Στην κουζίνα του Cocco
Η ίδια λογική αποτυπώνεται και στην κουζίνα. Το Cocco δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με περίπλοκες τεχνικές. Προτιμά να επενδύσει στις πρώτες ύλες, στη σωστή εκτέλεση και στη χαρά του να μοιράζεσαι το φαγητό. Το μενού ισορροπεί ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία, δύο κουζίνες που συναντιούνται φυσικά στη Μεσόγειο. Χειροποίητες πάστες, πίτσες από ξυλόφουρνο, εκλεκτά κρέατα και ψάρια, δροσερά antipasti και πιάτα που ζητούν να μπουν στο κέντρο του τραπεζιού συνθέτουν μια γαστρονομική πρόταση που αποφεύγει τις υπερβολές.
Η μεγάλη διαφοροποίηση της φετινής χρονιάς είναι η ακόμη πιο έντονη παρουσία της Ελλάδας στο τραπέζι. Το νέο “From the Aegean” μενού αποτελεί έναν μικρό φόρο τιμής στις γεύσεις του Αιγαίου. Λευκή ταραμοσαλάτα με ζεστή λαγάνα, μαριναρισμένος γαύρος, carpaccio από ψάρι ημέρας, κόκκινη μεσογειακή γαρίδα, αυθεντική ελληνική σαλάτα, παραδοσιακή χορτόπιτα και φιλέτο ελληνικού λαβρακιού φέρνουν στο προσκήνιο την απλότητα της ελληνικής κουζίνας μέσα από προσεγμένες πρώτες ύλες και καθαρές γεύσεις.
Την ίδια στιγμή, η ιταλική ψυχή του Cocco παραμένει αναλλοίωτη. Burrata με ντομάτες εποχής, linguine με κόκκινη γαρίδα, rigatoni carbonara, paccheri Belvedere, ριζότο με άγρια μανιτάρια και φρέσκια τρούφα, αλλά και πίτσες με ζύμη μακράς ωρίμανσης συνθέτουν μια κουζίνα που δεν εγκλωβίζεται σε ταμπέλες.
Η μαγεία του drinking στη Μικρή Βενετία
Καθώς το φως χαμηλώνει, το κρασί και τα cocktails παίρνουν τη θέση τους στα χαρακτηριστικά γαλάζια bistro τραπέζια στην βεράντα του Cocco. Από εδώ, η ζωή της Μικρής Βενετίας περνά μπροστά σου σαν μια ζωντανή παράσταση. Τα γέλια από τα σοκάκια, οι άνθρωποι που σταματούν για μια φωτογραφία, τα σκάφη που επιστρέφουν στο λιμάνι και ο ήλιος που βυθίζεται αργά πίσω από τη Δήλο συνθέτουν μια εικόνα δυνατή, ελληνική. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι ότι έχει περάσει η ώρα χωρίς να το καταλάβεις.
Ίσως γιατί στο Cocco δεν υπάρχει βιασύνη. Υπάρχει μόνο ο φυσικός ρυθμός ενός καλοκαιρινού βραδιού στη Μύκονο. Σε έναν από τους πιο διάσημους προορισμούς της Μεσογείου, το Cocco Mykonos καταφέρνει να δημιουργήσει κάτι που δεν φωτογραφίζεται εύκολα. Μια παντοτική καρτποσταλική ανάμνηση.
*Cocoo Mykonos, Λάμπρου Κατσώνη 1, Μικρή Βενετία, Μύκονος
www.coccomykonos.com