Ένα εστιατόριο, οι κατασκευές στον υπαίθριο πλακοστρωμένο χώρο κατά μήκος της όψης του Ωδείου Ηρώδου του Αττικού, το Αρχείο Καβάφη στην Αθήνα και το νέο πωλητήριο της Ακρόπολης.
To Flux office που ίδρυσαν οι Εύη Μανιδάκη και Θανάσης Δεμίρης το 2007, ασχολείται συστηματικά με τη σκηνογραφία θεατρικών παραστάσεων και μουσειακών εκθέσεων. Χαρακτηριστική είναι η δουλειά τους για τα δύο τελευταία συνέδρια Hotel Experience που διοργανώνει η Design Ambassador και η Aris Marinakis Editions αλλά και η έκθεση που οργάνωσε το ΕΜΣΤ για τον μεγάλο Έλληνα καλλιτέχνη Iάννη Ξενάκη. Ξεχωρίσαμε αυτά τα 4 πρόσφατα projects του Flux office παραθέτωντας τις περιγραφές που έκαναν οι ίδιοι.
Ekiben kitchen, Γλυφάδα
H ιαπωνική κουζίνα, η αρχιτεκτονική και ο ήχος συνυφαίνονται σε ένα ενιαίο αφήγημα, όπου κάθε στοιχείο λειτουργεί συμπληρωματικά. Πρόκειται για ένα project της Green Garlic Studio, που αντλεί έμπνευση από την κουλτούρα των bento που συνοδεύουν τους Ιάπωνες στα ταξίδια με τρένο από την εργασία στο σπίτι με comfort φαγητό, αλλά και την ανεπιτήδευτη κοινωνικότητα των izakaya, μεταφρασμένα μέσα από μια σύγχρονη, αστική σύνθεση και ματιά. Το έργο αναπτύσσεται στο ισόγειο, το υπόγειο και το πατάρι ενός υφιστάμενου μοντέρνου κτηρίου στη Γλυφάδα, οργανώνοντας με σαφήνεια διαφορετικές ζώνες εμπειρίας, διατηρώντας ταυτόχρονα μια αίσθηση ροής και συνέχειας μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου.
Καθοριστικό στοιχείο της ταυτότητας αλλά και της χωρικής εμπειρίας αποτελεί η πρόσοψη από υαλότουβλα πίσω από την οποία αναπτύσσεται ο κύριος, εσωτερικός χώρος του εστιατορίου. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, η ημιδιαφανής επιφάνειά της επιτρέπει στο φυσικό φως να διαχέεται απαλά στον χώρο, δημιουργώντας μια αίσθηση ηρεμίας και βάθους. Η πρόσοψη λειτουργεί ταυτόχρονα ως φίλτρο που αποκαλύπτει σκιές, κινήσεις και μεταβολές φωτός χωρίς να εκθέτει πλήρως το εσωτερικό του. Η μετάβαση από το φως της ημέρας στις θερμές, κεχριμπαρένιες και κόκκινες τονικότητες της νύχτας προσδίδει στον χώρο μια σχεδόν κινηματογραφική διάσταση. Τη νύχτα, η σχέση αντιστρέφεται και ο φωτισμός του εσωτερικού μετατρέπει τα υαλότουβλα σε ένα φωτεινό σώμα, ένα αστικό φανάρι που εκπέμπει θερμότητα και αποκαλύπτει σε αποσπάσματα την εσωτερική ζωή του εστιατορίου. Μια παλλόμενη επιδερμίδα που δηλώνει διακριτικά αλλά δυναμικά την παρουσία του Ekiben Kitchen South μέσα στην πόλη.
Φωτογραφίες: Γαβριήλ Παπαδιώτης – GavriiLux
Pavillion Ηρωδείου – Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου
Πρόκειται για μία εγκατάσταση πέντε λυόμενων κατασκευών στον υπαίθριο πλακοστρωμένο χώρο κατά μήκος της όψης του Ωδείου Ηρώδου του Αττικού, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Σκοπός του έργου είναι να φιλοξενεί τις απαιτούμενες λειτουργίες του Φεστιβάλ. Η εγκατάσταση αποτελείται από πέντε αυτόνομες και εφήμερες κατασκευές. Μία κεντρική και τέσσερις που λειτουργούν ως δορυφόροι της πρώτης. Συγκεκριμένα, η κεντρική κατασκευή, αποτελείται από τρεις μονάδες με ανεξάρτητες στέγες, με κλίση προς τον κεντρικό επιμήκη άξονα. Η κατασκευή απαρτίζεται από χώρους υπέργειων βοηθητικών καμαρινιών, γραφείων και αποθηκών, στεγάζοντας παράλληλα τις υπόγειες κλίμακες που οδηγούν στα κεντρικά υπόγεια καμαρίνια. Οι υπόλοιπες τέσσερις κατασκευές συνιστούν το εκδοτήριο των εισιτηρίων, το πωλητήριο – χώρο διάθεσης προγραμμάτων και άλλων επετειακών ειδών του Φεστιβάλ, και δύο κυλικεία.
Τα κυρίαρχα υλικά τους, ορίζουν μια διαλεκτική σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο. Το ξύλο, για τις όψεις και τις εσωτερικές επιφάνειες, η φυσικότητα του οποίου συνομιλεί με την πέτρα και το χρώμα του πειραϊκού ακτίτη, που κυριαρχεί στον υπαίθριο χώρο. Το μέταλλο, που λειτουργεί ως στατικός φορέας των επιμέρους στοιχείων της κατασκευής στην απόχρωση της πέτρας. Το πολυκαρβονικό, για τις κάθετες πτυχώσεις, που επιτρέπει τη διάχυση του φωτός δημιουργώντας ενδιαφέρουσες φωτοσκιάσεις τόσο με το φως της ημέρας όσο και με τον τεχνητό φωτισμό το βράδυ, με αποτέλεσμα να δίνεται η αίσθηση του αέρινου. Ο ρυθμός που μας υπαγορεύθηκε από το ίδιο το μνημείο, ήταν η κεντρική ιδέα της πρότασης. Μέσω της διαμπερότητας καλλιεργείται η επικοινωνία ανάμεσα σε αυτές και τον περιβάλλοντα χώρο ενώ η ελαφρότητα, επιτρέπει την εύκολη συναρμολόγηση και αποσυναρμολόγηση τους.
Φωτογραφίες: Πάνος Κοκκινιάς
Αρχείο Καβάφη, Αθήνα
Στεγασμένο σε ένα διατηρητέο κτίριο της δεκαετίας του 1910, το Αρχείο Καβάφη δημιουργεί έναν χώρο όπου το έργο, η προσωπική ζωή και η μνήμη του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή συναντώνται μέσα από μια σύγχρονη εκθεσιακή εμπειρία. Στις συλλογές του, περιλαμβάνονται 966 βιβλία από την προσωπική του βιβλιοθήκη, καθώς και έγγραφα και έργα τέχνης που συνδέονται με τη ζωή και το έργο του. Η επίσκεψη ξεδιπλώνεται σε τρεις ενότητες: την παρουσίαση των προσωπικών του αντικειμένων, την Αθήνα μέσα από τις εμπειρίες και τα ημερολόγιά του και, τέλος, το Αναγνωστήριο.
Στην είσοδο, τα προσωπικά αντικείμενα του Καβάφη μας εισάγουν στον ιδιωτικό του κόσμο. Αντικείμενα που κάποτε βρίσκονταν στο διαμέρισμά του στην Αλεξάνδρεια επανέρχονται στο προσκήνιο μέσα από μια σειρά εκθεσιακών συνθέσεων, σχεδιασμένων σαν θραύσματα ενός φαντασιακού σπιτιού. Η κουρτίνα, ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της σύνθεσης, παραπέμπει στο σπίτι του ποιητή στην Αλεξάνδρεια, αλλά και στην εσωστρεφή και απομονωμένη πλευρά της προσωπικής του ζωής. Η Αθήνα του Καβάφη αποκαλύπτεται μέσα από τα ημερολόγια και τα τεκμήρια του Αρχείου. Επιλεγμένα έγγραφα, τοποθετημένα σε μεμονωμένα πλαίσια πάνω σε επικλινή ράφια, θυμίζουν σελίδες ενός προσωπικού ημερολογίου και καταγράφουν τη διαδρομή και τις επισκέψεις του στην πόλη. Ο χώρος λειτουργεί ως μια ήπια μετάβαση προς το Αναγνωστήριο. Εκεί, το κοινό και οι ερευνητές συναντούν το Αρχείο μέσα από δύο θεματικές ενότητες έργων της συλλογής του Ιδρύματος Ωνάση.
Φωτογραφίες: Πηνελόπη Γερασίμου, Γαβριήλ Παπαδιώτης
Πωλητήριο Ακρόπολης
Στους πρόποδες της Ακρόπολης, το νέο Πωλητήριο έρχεται να ενταχθεί διακριτικά στο ιστορικό τοπίο, δημιουργώντας παράλληλα έναν νέο δημόσιο χώρο στάσης και συνάντησης. Σχεδιασμένο ως ένα μεγάλο, ελαφρύ στέγαστρο, το πωλητήριο αναπτύσσεται κατά μήκος του ιστορικού μονοπατιού προς την Ακρόπολη, που σχεδιάστηκε τη δεκαετία του 1950 από τον Δημήτρη Πικιώνη, με τον βράχο της Ακρόπολης να αποτελεί διαρκές σημείο αναφοράς.
Η αίσθηση ελαφρότητας και ανοιχτότητας αποτέλεσε βασική αρχή του σχεδιασμού. Λεπτά, ανεξάρτητα υποστυλώματα συνυπάρχουν με ακανόνιστα τοποθετημένους τοίχους, οι οποίοι, πέρα από τη στατική τους λειτουργία, ορίζουν με διακριτικό τρόπο τους χώρους του καταστήματος και του περιβάλλοντος δημόσιου χώρου. Οι συνεχείς οριζόντιες ζώνες υαλοπινάκων στη βάση και στο επάνω μέρος των τοίχων ενισχύουν ακόμη περισσότερο τη διαφάνεια, επιτρέποντας στο βλέμμα να κινείται απρόσκοπτα ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Η υλικότητα αντλείται άμεσα από το τοπίο. Το μάρμαρο του δαπέδου και τα τελειώματα από σκυρόδεμα συνομιλούν με το γειτονικό μονοπάτι του Πικιώνη, τα κεραμικά πάνελ παραπέμπουν στη φυσικότητα του εδάφους, ενώ η πράσινη απόχρωση της επένδυσης ψευδαργύρου στην οροφή αναφέρεται στην πυκνή βλάστηση του περιβάλλοντος.
Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν
www.flux-office.com