Το Harry’s Bar γεννήθηκε το 1931 από τον Giuseppe Cipriani και εξελίχθηκε από ένα μικρό βενετσιάνικο στέκι σε διεθνές σημείο αναφοράς, προσελκύοντας καλλιτέχνες και προσωπικότητες του παγκόσμιου jet set.
Σε μια πόλη που μοιάζει χτισμένη για να αιχμαλωτίζει τους μύθους, ο μύθος του Harry’s Bar δημιουργήθηκε μάλλον απροσδόκητα. Όχι από κάποιον αριστοκράτη ή bon viveur, αλλά από έναν άνθρωπο που, όπως έλεγε ο ίδιος, υπήρξε απλώς «ένας ανήσυχος σερβιτόρος με καλή μνήμη». Ο Cipriani εργαζόταν το 1928 ως σερβιτόρος και μπάρμαν σε διάφορα ξενοδοχεία, πριν μετακινηθεί στο Hotel Europa της Βενετίας, όπου σύντομα του ανατέθηκε η διαχείριση του μπαρ.
Μια τυχαία συνάντηση που άλλαξε την ιστορία
Η αρχική χρηματοδότηση προήλθε από έναν Αμερικανό πελάτη, τον Harry Pickering, μετά από μια σχετικά περίεργη σκηνή: ο Pickering φέρεται, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Cipriani στην αυτοβιογραφία του «Harry’s Bar: The Life and Times of the Legendary Venice Landmark», να είχε μείνει χωρίς χρήματα επειδή η οικογένειά του τον είχε κόψει οικονομικά. Ο Cipriani του δάνεισε 10.000 λιρέτες. Ο Pickering επέστρεψε μήνες αργότερα, ξεμέθυστος, πλούσιος και ευγνώμων, όχι μόνο ξεπληρώνοντας το ποσό, αλλά δίνοντάς του επιπλέον 30.000 λιρέτες με την προτροπή να ανοίξει το δικό του μπαρ. Έτσι γεννήθηκε, το 1931, το Harry’s Bar, δίπλα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου Hotel Europa, λίγα βήματα από το Grand Canal.
Το μπαρ προσέλκυσε από νωρίς συγγραφείς, ποιητές, αριστοκράτες, καλλιτέχνες και ανήσυχα πνεύματα. Ο Ernest Hemingway ήταν από τους πιο σταθερούς θαμώνες. Προτιμούσε πάντα ένα τραπέζι κοντά στην κουζίνα, όχι τόσο για την ησυχία του, αλλά για τη «ροή της ζωής», όπως έλεγε. Οι μαρτυρίες που διασώζονται από την οικογένεια Cipriani αναφέρουν ότι ο Hemingway άφηνε εξαιρετικά γενναιόδωρα φιλοδωρήματα και συχνά σημείωνε ιδέες πάνω σε χαρτοπετσέτες του μαγαζιού, κάποιες από τις οποίες φυλάσσονται ακόμη στο οικογενειακό αρχείο.
Ο Orson Welles, που είχε αδυναμία στα πλούσια γεύματα, παρήγγειλε συχνά δύο πρώτα και δύο δεύτερα πιάτα «για να καταλάβει καλύτερα το μενού», και όταν του απαγορεύθηκε να καπνίσει μέσα στο μαγαζί, απάντησε: «Τότε απαγορεύστε μου και να αναπνέω, είναι η ίδια εξάρτηση». Ο Truman Capote χρησιμοποιούσε το Harry’s Bar σχεδόν ως άτυπο γραφείο όταν διέμενε στη Βενετία. Στα τραπέζια του κάθισαν η Peggy Guggenheim, η δούκισσα του Windsor, ο Charlie Chaplin, ο Tennessee Williams, η Maria Callas, αργότερα ο Woody Allen και πολλοί ακόμη που δεν χρειάζονταν ποτέ επίσημη πρόσκληση για να βρουν μια θέση στη μικρή αίθουσα.
Bellini και Carpaccio: οι πιο διάσημες υπογραφές του Harry’s Bar
Την ίδια εποχή γεννήθηκαν και οι δύο ίσως πιο διάσημες δημιουργίες του Harry’s Bar: το Bellini και το Carpaccio. Το Bellini δημιουργήθηκε το 1948, όταν στα χέρια του Giuseppe Cipriani έπεσε μια παρτίδα από εξαιρετικά, λευκά ροδάκινα. Η ιδέα να αναμείξει τον πουρέ ροδάκινου με το prosecco έδωσε ένα κοκτέιλ με χρώμα που θύμιζε τον απαλό, ροζ τόνο των τοιχογραφιών του Ιταλού ζωγράφου Giovanni Bellini, από τον οποίο πήρε το όνομά του. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1950, δημιουργήθηκε το Carpaccio. Μια κόμισσα, που ήταν πελάτισσα του μαγαζιού, είχε ιατρική σύσταση να αποφεύγει το μαγειρεμένο κρέας. Ο Cipriani έκοψε ωμό μοσχάρι σε λεπτές φέτες, πρόσθεσε μια απαλή σως και το πιάτο, με τα χρώματά του να θυμίζουν τους καμβάδες του ζωγράφου Vittore Carpaccio, από τον οποίο εμπνεύστηκε και πάλι χαρίζοντας στο πιάτο το όνομά του.
Η διεθνής φήμη του Harry’s Bar δεν οφείλεται σε κάποια οργανωμένη στρατηγική marketing. Ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, όταν Αμερικανοί δημοσιογράφοι και συγγραφείς των δεκαετιών του ’50 και του ’60 άρχισαν να γράφουν για το μέρος αυτό ως «το μοναδικό σημείο στη Βενετία όπου αισθάνεσαι αβίαστα σαν στο σπίτι σου». Το μυθιστόρημα του Hemingway Across the River and Into the Trees ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον θρύλο. Ο Hemingway έγραφε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βενετία, το μυθιστόρημα “Across the River and Into the Trees” στο οποίο αναφέρει πολλές φορές το Harry’s Bar. Όταν είπαν στον Cipriani ότι ο Hemingway προώθησε το μπαρ δωρεάν, εκείνος φαίνεται να απάντησε: «Εγώ και το μπαρ μου τον προωθήσαμε. Άλλωστε του έδωσαν το βραβείο Νόμπελ αργότερα, όχι πριν».
Η επέκταση του ονόματος σταδιακά σε άλλες πόλεις έγινε υπό την καθοδήγηση του γιου του, Arrigo Cipriani, ο οποίος βρήκε τον τρόπο να μετατρέψει την αυθεντικότητα του μικρού μαγαζιού σε διεθνές σύμβολο φιλοξενίας, χωρίς να χάσει τη χαρακτηριστική του απλότητα. Ο Arrigo, γνωστός για τον αιχμηρό του λόγο και τη φιλοσοφία του γύρω από τη σωστή εξυπηρέτηση, έχει περιγράψει το μυστικό του Harry’s Bar ως κάτι απλό: «Η φιλοξενία δεν είναι θέαμα. Είναι μια σιωπηλή πράξη φροντίδας». Αυτή η αρχή φαίνεται να επιβίωσε από γενιά σε γενιά.
Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά, η αισθητική του Harry’s Bar παραμένει αναλλοίωτη, με τα λευκά, λινά τραπεζομάντηλα και τις vintage καρέκλες. Ο επισκέπτης αισθάνεται σαν να βρίσκεται σε μια ιδιωτική λέσχη, με παραδοσιακό σέρβις και διαχρονική κομψότητα. Κάποια μέρη δεν χρειάζονται μάρκετινγκ για να γίνουν θρύλοι. Αρκεί μια ιστορία που ξεκινά από μια πράξη ευγνωμοσύνης, λίγα ροδάκινα, μια κόμισσα με ιδιαίτερες προτιμήσεις, λίγη φαντασία και μια πόλη που βρίσκει πάντα τον τρόπο να γράφει ιστορίες πάνω στο νερό.
www.cipriani.com/harrys-bar