Πάνω από έναν αιώνα μετά το άνοιγμά του, το La Mamounia παραμένει ο ζωντανός θρύλος του Μαρακές, με μια γοητεία που περνά από γενιά σε γενιά.
Υπάρχει ένα παράπονο που συνοδεύει τις διαμονές στο θρυλικό ξενοδοχείο La Mamounia. Έρχεσαι στο Μαρακές και τελικά δυσκολεύεσαι να βγεις από το ξενοδοχείο. Έχεις σημειώσει μουσεία, διευθύνσεις στη μεδίνα, κήπους και εστιατόρια, αλλά το πρωινό παρατείνεται, η πισίνα σε κρατά λίγο περισσότερο, ένας περίπατος γίνεται αφορμή για τσάι. Κοιτάζεις την ώρα και αναρωτιέσαι πότε πέρασε η ημέρα. Το La Mamounia έχει έναν τρόπο να σε κερδίζει που δύσκολα περιγράφεται με τους όρους μιας ξενοδοχειακής κριτικής. Η ομορφιά του είναι εμφανής, η ιστορία του μεγάλη, οι προσδοκίες που δημιουργεί το όνομά του υψηλές. Ωστόσο, αυτό που τελικά σε αγγίζει βρίσκεται στις στιγμές που σταματάς να τα σκέφτεσαι όλα αυτά. Όταν χαλαρώνεις στο κάθισμά σου, αναγνωρίζεις τη διαδρομή προς τον κήπο και αισθάνεσαι την άνεση και τη ζεστασιά ενός αγαπημένου σπιτιού διακοπών.
Εδώ οι αναμνήσεις κληρονομούνται
Η πιο χαρακτηριστική εικόνα των θαμώνων του ξενοδοχείου είναι οι οικογένειες και οι μεγάλες παρέες των φίλων. Παππούδες, γονείς, εγγόνια μαζί, φίλοι από παιδιά και τώρα μεγάλοι, όλοι με εκείνη την εξοικείωση που αποκτούν οι άνθρωποι όταν επιστρέφουν κάπου για χρόνια. Επισκέπτες που γνώρισαν το La Mamounia παιδιά και συνεχίζουν να έρχονται με τα δικά τους παιδιά. Σύμφωνα με το ξενοδοχείο, περίπου το 30% της πελατείας του επιστρέφει, ορισμένοι εδώ και γενιές. Πολλοί Γάλλοι, Αμερικανοί, ταξιδιώτες από διαφορετικές χώρες, με μια αβίαστη κομψότητα. Άνθρωποι που φαίνονταν να γνωρίζουν ακριβώς τι αγαπούν εδώ. Το τραπέζι τους, την ώρα της πισίνας, το απογευματινό τους ραντεβού. Μέσα σε ένα ξενοδοχείο με τόση δημόσια ιστορία, αυτές οι ιδιωτικές συνήθειες έχουν τη δική τους βαρύτητα.
Η ιστορία του La Mamounia άρχισε, άλλωστε, από έναν τόπο φτιαγμένο για να περνούν οι άνθρωποι όμορφα. Τον 18ο αιώνα, ο σουλτάνος Sidi Mohammed Ben Abdallah χάρισε στον γιο του, πρίγκιπα Mamoun, ένα κτήμα όπου εκείνος διοργάνωνε τις περίφημες «nzaha», τις υπαίθριες γιορτές της μαροκινής παράδοσης. Από αυτόν προέρχεται το όνομα του ξενοδοχείου, που άνοιξε το 1923, σε σχέδια των Henri Prost και Antoine Marchisio. Η μαυριτανική αρχιτεκτονική συνάντησε την Art Deco και το Μαρακές απέκτησε μια διεύθυνση που θα γινόταν μέρος της ταυτότητάς του. Ο Winston Churchill επέστρεφε για το φως και τη ζωγραφική. Ο Alfred Hitchcock γύρισε εδώ σκηνές από τον «Άνθρωπο που γνώριζε πολλά». Ο Charlie Chaplin, ο Yves Saint Laurent, κινηματογραφιστές, μουσικοί και πολιτικές προσωπικότητες πρόσθεσαν τις δικές τους σελίδες στο βιβλίο επισκεπτών. Το La Mamounia έγινε η grande dame του Μαρακές, με μια φήμη που ξεπέρασε προ πολλού τα όρια του Μαρόκου.
Ο πολυέλαιος που δεσπόζει στο λόμπι, έργο των Patrick Jouin και Sanjit Manku, σχεδιάστηκε σαν δύο βερβερικά περιδέραια που αιωρούνται στον χώρο. Είναι τεράστιος, αλλά έχει μια σχεδόν απίθανη ελαφρότητα, αλλάζοντας φως και χρώμα, σαν ένα πολύτιμο κολιέ που φωτίζεται διαφορετικά με κάθε κίνηση εκείνης που το φορά. Η ανακαίνιση της εκατονταετηρίδας έδωσε νέα ζωή στην υποδοχή, στις διακριτικές γωνιές με τα αναπαυτικά καθιστικά, στο Salon d’Honneur και στο Bar Majorelle. Είχαν προηγηθεί η μεγάλη μεταμόρφωση του Jacques Garcia, με την επαναλειτουργία του 2009, και οι παρεμβάσεις των Jouin και Manku το 2020. Το La Mamounia έχει εξελιχθεί πολλές φορές μέσα στον αιώνα.
Η εκλεπτυσμένη αφθονία πίσω από τις πόρτες
Στα δωμάτια και στις σουίτες του La Mamounia, η μαροκινή διακοσμητική παράδοση αποκαλύπτει την ακρίβεια που κρύβεται πίσω από την πληθωρικότητά της. Τα χειροποίητα πλακάκια zellige σχηματίζουν περίτεχνες γεωμετρίες, το σκαλισμένο ξύλο δίνει βάθος στους χώρους, τα ανάγλυφα διακοσμητικά στοιχεία και το μάρμαρο συνυπάρχουν με πλούσια υφάσματα και βαθιές αποχρώσεις. Το ξενοδοχείο διαθέτει 135 δωμάτια, 65 σουίτες και έξι ξεχωριστές Suites d’Exception, καθώς και τρία ιδιωτικά riads. Οι κατηγορίες διαμονής συνδέονται με διαφορετικές όψεις του Μαρακές. Την περιοχή Hivernage, τον μιναρέ της Κουτούμπια, το πάρκο και τους κήπους Agdal. Η επιλογή της θέας γίνεται μέρος της εμπειρίας. Από τη μία, η πόλη και το αναγνωρίσιμο περίγραμμά της. Από την άλλη, το πράσινο που απλώνεται μπροστά από το ξενοδοχείο και προσφέρει μια αίσθηση εξοχικής κατοικίας μέσα στο Μαρακές.
Οι έξι Suites d’Exception έχουν δική τους ταυτότητα: Koutoubia, Baldaquin, Majorelle, Churchill, Marqueterie και Al Mamoun. Η Majorelle, με δύο υπνοδωμάτια σε 114 τ.μ., κοιτάζει προς τους κήπους, την πισίνα και τον Άτλαντα. Το χαρακτηριστικό μπλε του ζωγράφου εμφανίζεται στη διακόσμηση μαζί με πορτοκαλί πινελιές και τις αντανακλάσεις των zellige. Για μεγαλύτερη ιδιωτικότητα, τα τρία riads οργανώνονται γύρω από εσωτερικό αίθριο και διαθέτουν τρία υπνοδωμάτια, δική τους θερμαινόμενη πισίνα, βεράντα και υπηρεσία μπάτλερ όλο το εικοσιτετράωρο.
Ο κήπος ορίζει την ώρα
Οι κήποι είναι από μόνοι τους ένας λόγος να έρθεις. Οκτώ εκτάρια με αιωνόβιες ελιές, φοίνικες, εσπεριδοειδή, τριανταφυλλιές και μονοπάτια που αλλάζουν τον ρυθμό του βήματός σου. Η ιστορία τους προηγείται του ξενοδοχείου και η παρουσία τους εξακολουθεί να το καθορίζει. Η Κουτούμπια σε επαναφέρει στο Μαρακές ενώ η μεδίνα και η Τζεμάα ελ Φνα βρίσκονται σε μικρή απόσταση.
Το πρωινό στο La Mamounia θέλει χρόνο και λίγη περιέργεια. Στο Pavillon de la Piscine, με το μπλε κεραμικό σιντριβάνι και τους φοίνικες ολόγυρα, τα γαλλικά viennoiseries συνυπάρχουν με τις γεύσεις μιας μαροκινής κουζίνας που αξίζει να γνωρίσεις από νωρίς το πρωί. Οι λεπτές, με στρώσεις r’ghaif και οι σπογγώδεις baghrir, με τις αμέτρητες μικρές τρύπες που κρατούν το λιωμένο βούτυρο και το μέλι, σε βάζουν στον πειρασμό να αφήσεις για λίγο στην άκρη τις συνηθισμένες επιλογές σου. Ακολουθεί ένα ταζίν με αυγά ορτυκιού και αποξηραμένο βοδινό, μια κουταλιά σπιτικής μαρμελάδας, άλλο ένα φλιτζάνι τσάι. Το μεσημέρι εμφανίζονται ψητά ψάρια, κρέατα και πουλερικά, σαλάτες και πιο απλές απολαύσεις, όπως fish and chips ή τραγανό κοτόπουλο. Έπειτα βρίσκεις μια θέση στην πισίνα ή στις ελαφρώς υπερυψωμένες τέντες που μεσολαβούν μέχρι το ιταλικό εστιατόριο. Μέσα στους κήπους υπάρχει αίθουσα παιχνιδιών με φλίπερ, μπιλιάρδα και jukebox, εμπνευσμένη από τα αμερικανικά diners. Υπάρχει και κινηματογράφος, με εβδομαδιαίες προβολές και σνακ σχεδιασμένα από τον Herm
Το τσάι έχει την υπογραφή του Pierre Hermé
Το απόγευμα ανήκει εύκολα στο τσάι. Στο Salon de Thé par Pierre Hermé, με τα βαθιά μπλε καθίσματα και το μαρμάρινο σιντριβάνι κάτω από τον μεγάλο σύγχρονο πολυέλαιο, η στάση αυτή γίνεται μικρό γεγονός. Στον κατάλογο υπάρχουν Earl Grey, Darjeeling Castleton, αρωματικά τσάγια Ispahan και, φυσικά, τσάι με δυόσμο. Δίπλα του μπορεί να βρεθεί ένα Ispahan, με κρέμα από ροδοπέταλα, σμέουρα και λίτσι, ή το 2000 Feuilles, με καραμελωμένη σφολιάτα και πραλίνα φουντουκιού. Η Corne de gazelle Mamounia συνδέεται ακόμη πιο στενά με τον τόπο. Πάστα αμυγδάλου αρωματισμένη με ανθόνερο, κομπόστα πορτοκαλιού από τους κήπους και τραγανό στοιχείο από καβουρδισμένα αμύγδαλα του Άτλαντα.
Τρία τραπέζια για τρεις διαφορετικές βραδιές
Στο Le Marocain, ένα riad τριών επιπέδων μέσα στο πάρκο, ο Rachid Agouray δουλεύει πάνω στη γαστρονομική γεωγραφία της χώρας του. Στο μενού συναντάς παστίγια της Φεζ με περιστέρι και καβουρδισμένα αμύγδαλα, κοτόπουλο από τη R’hamna σε ταζίν με ελιές και λεμόνι κονφί, αλλά και κουσκούς πέντε δημητριακών με βοδινό, κολοκύθα και ρεβίθια.
Στο L’Asiatique του Jean-Georges Vongerichten, οι γραμμές της επίπλωσης και οι μπλε indigo τόνοι δημιουργούν πιο οικεία ατμόσφαιρα. Ο κατάλογος ταξιδεύει από τα dim sum στα ιαπωνικά ωμά ψάρια και στις γεύσεις της Νοτιοανατολικής Ασίας. Gyoza με wagyu, ζωμό βοδινού, σουσάμι και λάδι τσίλι με σκόρδο και dumplings γαρίδας με μαύρο πιπέρι.
Το L’Italien του Simone Zanoni φέρνει μια διαφορετική διάθεση. Μια φωτεινή τρατορία, με απαλούς πράσινους τόνους, τζαμαρίες προς τον κήπο και ανοιχτή κουζίνα. Τα spaghetti «Mamounia» συνδυάζουν τρεις ντομάτες και βασιλικό, τα agnolotti del plin γεμίζονται με σιγομαγειρεμένο μοσχάρι και μανιτάρια, ενώ το ριζότο παντρεύει παλαιωμένη παρμεζάνα, scamorza και ψητή κολοκύθα. Υπάρχουν και πίτσες από τον ξυλόφουρνο.
Η νύχτα ανάμεσα στον Majorelle και στον Churchill
Η βραδιά μπορεί να συνεχιστεί στο Bar Majorelle, με την υπέροχη τοιχογραφία, ή στο Churchill, έναν πιο κλειστό, οικείο χώρο από καπνισμένη δρυ και μαύρο μάρμαρο. Οι αναλογίες του θυμίζουν βαγόνι Pullman, μια αναφορά στη σιδηροδρομική καταγωγή του ξενοδοχείου. Κάτω από τον κήπο, η Œnothèque κρύβει ένα τραπέζι για δώδεκα ανάμεσα σε περισσότερες από 2.000 σπάνιες φιάλες κρασιού. Μέσα σε αυτή τη μικρή κοινωνία υπάρχουν, φυσικά, τα καταστήματα. Αντίκες, ποιοτική μαροκινή χειροτεχνία και μόδα πλαισιώνουν την boutique Mamounia και εκείνη του Pierre Hermé. Στην πρώτη, μπορείς να βρεις τσαγιέρες και δίσκους, λευκά είδη, δερμάτινα αξεσουάρ της Barbara Rihl, κασμιρένιες εσάρπες και μικρά αντικείμενα στο χαρακτηριστικό πορτοκαλί του ξενοδοχείου. Το άρωμα με νότες χουρμά που δημιούργησε η Fragonard κυκλοφορεί σε κεριά, θυμιάματα, αρωματικά χώρου και σαπούνια.
Η ησυχία έχει τη δική της αρχιτεκτονική
Στο spa του La Mamounia, το βλέμμα ακολουθεί τις καμάρες μέχρι το νερό. Το φως αντανακλάται στα ψηφιδωτά, οι κίονες πλαισιώνουν τη θερμαινόμενη εσωτερική πισίνα και η μαροκινή διακοσμητική τέχνη αποκτά μια πιο ήσυχη, σχεδόν ιδιωτική έκφραση. Είναι ένας χώρος που θέλεις να χαρείς αργά, αφήνοντας χρόνο ανάμεσα στη βουτιά, στη θεραπεία και στην ανάπαυση. Στα 2.500 τετραγωνικά μέτρα του, δύο παραδοσιακά χαμάμ και ένα ιδιωτικό διατηρούν κεντρική θέση στην εμπειρία περιποίησης. Η ζέστη, το νερό και η φροντίδα του σώματος σε φέρνουν κοντά σε μια συνήθεια βαθιά ριζωμένη στη ζωή του Μαρόκου. Δέκα καμπίνες θεραπειών, χώροι χαλάρωσης και ένα ιδιωτικό spa προσφέρουν διαφορετικούς βαθμούς απομόνωσης
Φεύγοντας, σκέφτεσαι ήδη την επιστροφή
Η διαμονή στο La Mamounia, όσο κλισέ και αν ακούγεται, είναι μια μοναδική εμπειρία. Ξεχνάς γρήγορα ότι βρίσκεσαι σε ένα από τα διασημότερα πολυτελή ξενοδοχεία του κόσμου. Συνηθίζεις την ομορφιά γύρω σου, αναγνωρίζεις πρόσωπα, αποκτάς προτιμήσεις. Αισθάνεσαι φιλοξενούμενος ενός σπιτιού που έχει τον δικό του χαρακτήρα. Τα τρία Κλειδιά Michelin και οι νέες πρωτιές στα Readers’ Choice Awards του Condé Nast Traveler επιβεβαιώνουν τη θέση του στη διεθνή φιλοξενία. Ίσως η πιο πειστική εικόνα της επιτυχίας του παραμένει εκείνη των οικογενειών που επιστρέφουν. Γιατί ένα ξενοδοχείο χρειάζεται κάτι πολύ βαθύτερο από όμορφα δωμάτια για να κατακτήσει μια θέση στη ζωή των ανθρώπων. Και το La Mamounia έχει αυτή τη σπάνια δύναμη. Κάτι από αερικό, που μένει μαζί σου ακόμη κι όταν έχεις φύγει.
Φωτογραφίες: Courtesy of La Mamounia
mamounia.com