Ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ «Anthea Sylbert: My Life in 3 Acts», Σάκης Λάλας, μιλά για την πρωτοπόρο σχεδιάστρια που υπέγραψε τα κοστούμια σε θρυλικές ταινίες όπως «Το μωρό της Ρόζμαρι», «Chinatown» και «Shampoo».
Η ζωή της ξεδιπλώθηκε σε τρεις πράξεις: σχεδιάστρια κοστουμιών, ισχυρό στέλεχος σε κορυφαία στούντιο και παραγωγός. Η Ελληνίδα Άνθεα (Γιαννακούρου) Σίλμπερτ γεννήθηκε στο Μπρούκλιν, σπούδασε Ιστορία της Τέχνης από το Κολέγιο Μπάρναρντ, αλλά εγκατέλειψε τις μεταπτυχιακές τις σπουδές για να ασχοληθεί με την ενδυματολογία. Χάρη στο δυναμισμό της, το ταλέντο της και την ειλικρίνεια που τη διέκρινε κατάφερε να αναδειχθεί και να επιβληθεί σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον.
Δεν είναι τυχαίο, ότι η Αμερικανίδα ενδυματολόγος, συγγραφέας και καθηγήτρια Ντέμπορα Ναντούλμαν Λάντις έλεγε ότι ήταν μία γυναίκα με ύψος μόλις 1,50, αλλά μόλις έμπαινε σε ένα χώρο, έφτανε τα 2,5 μέτρα. Υπήρξε δύο φορές υποψήφια για Όσκαρ Ενδυματολογίας για την ταινία «Τζούλια» του Φρεντ Τσίνεμαν και την ταινία «Chinatown» του Ρομάν Πολάνσκι. Σε αυτή την «αναμέτρηση», μάλιστα, έχασε το βραβείο από μία άλλη Ελληνίδα ενδυματολόγο, την Θεώνη Βαχλιώτη-Όλντριτζ, η οποία απέσπασε το χρυσό αγαλματίδιο για την ταινία «Ο υπέροχος Γκάτσμπυ». Βραβεύθηκε για το σύνολο του έργου της από την Ένωση Σχεδιαστών Κοστουμιών, αλλά στα τέλη του 1970 άφησε πίσω της τη δημιουργία κοστουμιών για την παραγωγή στη Warner Bros και τη United Artists, ενώ αργότερα μαζί με την Γκόλντι Χον ίδρυσαν την ανεξάρτητη εταιρία παραγωγής Hawn/Sylbert Film Productions.
Το 1985 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ρίτσαρντ Ρομάνους και το 2000 αποφάσισαν να μετακομίσουν στη Σκιάθο όπου λίγα χρόνια αργότερα τους απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου δημότη. Λίγους μήνες αφότου απεβίωσε ο Ρομάνους, τον ακολούθησε το 2024, σε ηλικία 84 ετών, εκείνη. Τώρα, το ντοκιμαντέρ «Anthea Sylbert: My Life in 3 Acts», από τον φωτογράφο Σάκη Λάλα και τη σεναριογράφο Βαλεντίνα Ντε Τζόρτζι, αφηγείται τη ζωή της σπουδαίας ενδυματολόγου και θα προβληθεί στην ελληνική τηλεόραση.
-Γιατί επιλέξατε να αφηγηθείτε τη ζωή της Άνθεα Σίλμπερτ σε τρεις πράξεις; Τι σας ώθησε να δημιουργήσετε το ντοκιμαντέρ; Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο δραματουργικό μοντέλο που σας ενέπνευσε; Η αφορμή για αυτό το ντοκιμαντέρ δόθηκε όταν εργαζόμουν σε ένα προηγούμενο πρότζεκτ, τη σειρά ντοκιμαντέρ «Meet the Hollywood Costume Designers». Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στο Λος Άντζελες, μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα της ενδυματολογίας του Χόλιγουντ μιλούσαν μπροστά στην κάμερά μας για τη θρυλική Άνθεα Σίλμπερτ. Τότε έμαθα πως το πλήρες όνομά της ήταν Άνθεα Σίλμπερτ Γιαννακούρος και ότι είχε ελληνικές ρίζες. Ξεκίνησα να ερευνώ τη ζωή και την πορεία της, όμως, παρά την εκτεταμένη αναζήτηση στις ΗΠΑ, δεν κατάφερα να τη βρω. Τελικά, την ανακάλυψα χάρη σε ένα βιβλίο που είχε γράψει ο σύζυγός της, ο ηθοποιός Ρίτσαρντ Ρομάνουs, γνωστός από το Mean Streets και τη σειρά The Sopranos. Το βιβλίο του, με τίτλο «Act III», αφηγούνταν τη ζωή τους ως ζευγάρι στο Χόλιγουντ και τη μετέπειτα εγκατάστασή τους στη Σκιάθο. Έτσι ταξίδεψα στο νησί για να τη συναντήσω. Το πρώτο εκείνο ταξίδι ήταν καθοριστικό, γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να κερδίσω την εμπιστοσύνη της. Από τη στιγμή που τη γνώρισα, γεννήθηκε μέσα μου η έντονη επιθυμία να αφιερώσω ένα ντοκιμαντέρ στη συναρπαστική ζωή και καριέρα της και έτσι επέστρεψα μετέπειτα για τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ.
Η αφήγηση του ντοκιμαντέρ αναπτύσσεται σε τρεις πράξεις. Η πρώτη επικεντρώνεται στην είσοδό της στον χώρο του costume design και στην καθιέρωσή της στο Χόλιγουντ, με κορυφαία στιγμή τα κοστούμια που σχεδίασε για την ταινία «Το μωρό της Ρόζμαρι» του Ρομάν Πολάνσκι, και ακολουθεί δεύτερη συνεργασία τους στην ταινία «Chinatown», η οποία της χάρισε και την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ Κοστουμιών. Στη δεύτερη πράξη παρακολουθούμε τη μετάβασή της από μια λαμπρή καριέρα στην ενδυματολογία σε κορυφαίες διοικητικές θέσεις στο Χόλιγουντ σαν Studio Executive, αρχικά στη Warner Bros και στη συνέχεια στην United Artists. Στην τρίτη πράξη, το ταξίδι ολοκληρώνεται με τη δημιουργική της συνεργασία με την στενή της φίλη, την ηθοποιό Γκόλντι Χον, και την ίδρυση της εταιρείας παραγωγής Hawn/Sylbert Film Productions και την μετεγκατάσταση της από το Χόλιγουντ στην Σκιάθο.
-Υπήρξε κάποια αποκάλυψη κατά τη διάρκεια της έρευνας ή των συνεντεύξεων που άλλαξε ριζικά την κατεύθυνση του ντοκιμαντέρ; Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις που κάναμε κατά τη διάρκεια της έρευνάς μας ήρθε μετά τα γυρίσματα στη Σκιάθο, όταν ταξιδέψαμε στο Λος Άντζελες. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να συναντήσουμε ανθρώπους που γνώριζαν προσωπικά την Άνθεα και είχαν συνεργαστεί στενά μαζί της. Ανάμεσά τους ήταν η ηθοποιός Γκόλντι Χον, στο σπίτι της οποίας πραγματοποιήσαμε συνέντευξη, αλλά και η υποψήφια για Όσκαρ ενδυματολόγος Ντέμπορα Ναντούλμαν Λάντις, σύζυγος του θρυλικού σκηνοθέτη Τζον Λάντις. Η Ντέμπορα μάς υποδέχθηκε στο γραφείο της στο UCLA, όπου διδάσκει ως Distinguished Professor και διευθύνει το David C. Copley Center for the Study of Costume Design. Τόσο η Γκόλντι Χον όσο και η Λάντις μάς περιέγραψαν μια πλευρά της Άνθεα που δεν ήταν ευρέως γνωστή. Μας εξήγησαν ότι σπουδαίοι σκηνοθέτες, όπως ο Ρομάν Πολάνσκι και ο Μάικ Νίκολς, αλλά και κορυφαίοι ηθοποιοί όπως ο Τζακ Νίκολσον και ο Γουόρεν Μπίτι δεν ζητούσαν τη γνώμη της μόνο για τα κοστούμια. Συζητούσαν μαζί της ζητήματα που αφορούσαν συνολικά στην ταινία, την ανάπτυξη των χαρακτήρων, ακόμη και αποφάσεις που σχετίζονταν με την ίδια την παραγωγή. Την αντιμετώπιζαν ως μια ισότιμη δημιουργική συνεργάτιδα, της οποίας η κρίση, η διορατικότητα και η αντίληψη ξεπερνούσαν κατά πολύ τα όρια της ειδικότητάς της. Αυτή η διαπίστωση με βοήθησε να κατανοήσω γιατί η μετάβασή της από την ενδυματολογία σε υψηλόβαθμες διοικητικές θέσεις στα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο και αργότερα στην παραγωγή φαντάζει σήμερα απολύτως φυσική. Όλο αυτό δεν άλλαξε ριζικά την κατεύθυνση του ντοκιμαντέρ μας, αλλά σίγουρα μας οδήγησε στο να αφιερώσουμε σημαντικό μέρος της αφήγησης σε αυτή την εξίσου καθοριστική πτυχή της προσωπικότητάς της. Άλλωστε, υπήρξε μία από τις ελάχιστες γυναίκες της εποχής της που κατάφεραν να αναλάβουν τόσο υψηλές διοικητικές θέσεις στο Χόλιγουντ.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία ιστορία που ακούσαμε για τη σχέση της με τον Μάικ Νίκολς. Την εποχή που εκείνος εργαζόταν πάνω σε μια φιλόδοξη και ιδιαίτερα δαπανηρή παραγωγή, άρχισε να αμφιβάλλει για το αποτέλεσμα που έβλεπε να διαμορφώνεται. Παρότι η Άνθεα ήταν τότε ενδυματολόγος, τη θεωρούσε έναν από τους ελάχιστους ανθρώπους των οποίων τη γνώμη εμπιστευόταν απόλυτα. Την κάλεσε λοιπόν να δει το υλικό και να του πει ειλικρινά τι πίστευε. Η Άνθεα, πιστή στον χαρακτήρα της, δεν δίστασε να του απαντήσει ότι η ταινία δεν λειτουργούσε και ότι θα έπρεπε να σταματήσει την παραγωγή. Όταν εκείνος αντέτεινε ότι είχαν ήδη δαπανηθεί εκατομμύρια δολάρια, η απάντησή της ήταν ακόμη πιο αποστομωτική: «Αν δεν θέλεις να χάσεις και τα υπόλοιπα εκατομμύρια που θα χρειαστούν για να την ολοκληρώσεις, καλύτερα να σταματήσεις τώρα». Και έτσι έγινε, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να σταματήσει την παραγωγή με αποτέλεσμα τα στούντιο να γίνουν έξω φρενών. Ανεξάρτητα από το πόσο θρυλική έχει γίνει αυτή η ιστορία με τα χρόνια, αποτυπώνει κάτι που όλοι οι συνομιλητές μας επαναλάμβαναν για την Άνθεα: είχε τη σπάνια ικανότητα να λέει την αλήθεια όπως ακριβώς τη σκεφτόταν, χωρίς φόβο και χωρίς συμβιβασμούς. Και αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο σπάνια χαρακτηριστικά που μπορεί να συναντήσει κανείς στο Χόλιγουντ.
-Η Άνθεα Σίλμπερτ είναι γνωστή κυρίως μέσα στον κινηματογραφικό χώρο. Πώς ισορροπήσατε ανάμεσα στο να απευθυνθείτε σε σινεφίλ και σε ένα ευρύτερο κοινό; Ένας ακόμη λόγος που με έκανε να πιστέψω ότι αυτό το ντοκιμαντέρ δεν απευθύνεται μόνο στους σινεφίλ ή στους ανθρώπους του κινηματογράφου, αλλά και στο ευρύτερο κοινό, είναι η ίδια η προσωπικότητα της Άνθεα. Παρότι πρόκειται για μια γυναίκα που διέγραψε μια εξαιρετική πορεία στο Χόλιγουντ, αυτό που τελικά σε κερδίζει δεν είναι μόνο τα επαγγελματικά της επιτεύγματα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ισορροπούσε όλες τις πτυχές της ζωής της. Ήταν μια δυναμική, ανεξάρτητη και ασυμβίβαστη επαγγελματίας που δεν φοβόταν να εκφράσει τη γνώμη της και να διεκδικήσει τη θέση της σε έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο. Την ίδια στιγμή όμως υπήρξε μια αφοσιωμένη σύζυγος και μια στοργική μητέρα για τον θετό της γιο, τον Ρόμπερτ Ρομάνους, γιο του Ρίτσαρντ Ρομάνους. Ο ίδιος μάς μίλησε με μεγάλη συγκίνηση για το πόσο ξεχωριστός άνθρωπος ήταν η Άνθεα και για το γεγονός πως ό,τι έκανε στη ζωή της το έκανε με το ίδιο πάθος, την ίδια αφοσίωση και το ίδιο προσωπικό στυλ.
Είτε σχεδίαζε τα κοστούμια μιας μεγάλης σταρ του Χόλιγουντ, είτε διοικούσε ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά στούντιο της εποχής, είτε ετοίμαζε μια ομελέτα ή μια σαλάτα στο σπίτι, είτε βοηθούσε τον Ρόμπερτ με τα σχολικά του μαθήματα, αντιμετώπιζε τα πάντα με την ίδια ένταση, δημιουργικότητα και αγάπη. Αυτή η συνέπεια χαρακτήρα είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία της. Γι’ αυτό πιστεύω ότι η ιστορία της ξεπερνά τα όρια μιας κινηματογραφικής βιογραφίας. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που έζησε τη ζωή της με πάθος, τόλμη και αυθεντικότητα. Και είμαι βέβαιος ότι, όπως ενέπνευσε εμένα κατά τη διάρκεια αυτής της διαδρομής, έτσι θα αγγίξει και τις καρδιές των θεατών και θα εμπνεύσει ένα πολύ ευρύτερο κοινό, ανεξάρτητα από το αν γνωρίζει ή όχι την ιστορία του Χόλιγουντ.
-Ποια στιγμή του φιλμ θεωρείτε ότι αποτυπώνει καλύτερα τον πραγματικό χαρακτήρα της, πέρα από τον μύθο και τη δημόσια εικόνα της; Προς το τέλος του ντοκιμαντέρ υπάρχει μια στιγμή που θεωρώ ιδιαίτερα συγκινητική. Βλέπουμε την Άνθεα να δίνει συνέντευξη μαζί με τον σύζυγό της, Ρίτσαρντ Ρομάνους. Ο τρόπος με τον οποίο του κρατά το χέρι, η τρυφερότητα με την οποία τον κοιτάζει και η ανάγκη της να τον έχει διαρκώς δίπλα της, ακόμη και ύστερα από τόσες δεκαετίες κοινής ζωής, αποκαλύπτουν μια διαφορετική πλευρά του χαρακτήρα της. Πίσω από τη δυναμική επαγγελματία, τη γυναίκα που διέπρεψε στο Χόλιγουντ και κατέκτησε θέσεις εξουσίας σε έναν δύσκολο χώρο, υπάρχει ένας άνθρωπος βαθιά αφοσιωμένος στην αγάπη της ζωής του.
Νιώθω ιδιαίτερα τυχερός γιατί ήμασταν από τους πρώτους που τους ανακαλύψαμε εκεί, στη Σκιάθο, και τελικά οι μοναδικοί που κατέγραψαν τη μαρτυρία και την κοινή ιστορία αυτού του ξεχωριστού ζευγαριού. Με έναν τρόπο, το ντοκιμαντέρ δεν καταγράφει μόνο τη ζωή της Άνθεα Σίλμπερτ, καταγράφει και μια σπουδαία ιστορία αγάπης. Και ίσως αυτό είναι το πιο απρόσμενο στοιχείο της ταινίας. Πέρα από τη λάμψη του Χόλιγουντ, τις επιτυχίες, τα στούντιο, τα Όσκαρ και τη δημοσιότητα, στο επίκεντρο βρίσκεται μια βαθιά ανθρώπινη σχέση που άντεξε στον χρόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο η Γκόλντι Χον όσο και η Ντέμπορα Ναντούλμαν Λάντις αναγνωρίζουν αμέσως αυτή τη διάσταση της ιστορίας. Ίσως γιατί και οι ίδιες έχουν χτίσει μακροχρόνιες σχέσεις ζωής με τους συντρόφους τους -η Χον με τον Κερτ Ράσελ και η Λάντις με τον Τζον Λάντις. Νομίζω ότι αυτό είναι το κοινό νήμα που συνδέει και τα τρία αυτά ζευγάρια. Πέρα από τις καριέρες, τις διακρίσεις και την αναγνώριση, υπάρχει κάτι βαθύτερο που διακρίνουν και εκτιμούν η μία στην άλλη: η δύναμη της αγάπης, της αφοσίωσης και της συντροφικότητας. Και τελικά, αυτή είναι ίσως η πιο όμορφη ιστορία που αφηγείται το ντοκιμαντέρ.
-Αν έπρεπε να αφαιρέσετε το 80% του υλικού και να κρατήσετε μόνο μία σκηνή, ποια θα ήταν και γιατί; Μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές του ντοκιμαντέρ, που αποτυπώνει τόσο τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα της Άνθεα όσο και την εξαιρετική της αντίληψη γύρω από την αφήγηση μέσω του κοστουμιού, είναι η ιστορία που μας διηγείται για τα γυρίσματα της ταινίας «Shampoo» και το περίφημο μαύρο φόρεμα που σχεδίασε για την Τζούλι Κρίστι. Η Κρίστι δεν ήταν αρχικά ευχαριστημένη με το φόρεμα. Θεωρούσε ότι ήταν υπερβολικά κλειστό μπροστά, καθώς κάλυπτε σχεδόν ολόκληρο τον λαιμό της, και ζήτησε να γίνει πιο ανοιχτό. Ακόμη και ο σκηνοθέτης της ταινίας, Χαλ Άσμπι, προσπάθησε να πείσει την Άνθεα να το τροποποιήσει. Όμως, όταν αφηγούνταν το περιστατικό μπροστά στην κάμερα μου, με την ίδια ένταση θυμάται να τους απαντά ότι «αυτό το φόρεμα, είναι αυτό το φόρεμα». Το είχε σχεδιάσει ακριβώς έτσι για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: να φαίνεται αυστηρό και συντηρητικό όταν το βλέπει κανείς από μπροστά, αλλά να αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική εικόνα όταν η ηθοποιός γυρίζει την πλάτη της. Αν ήθελαν κάτι διαφορετικό, θα έπρεπε να σχεδιαστεί ένα εντελώς διαφορετικό κοστούμι. Το συγκεκριμένο δεν επρόκειτο να αλλάξει.
Στη συνέχεια η Άνθεα μάς περιγράφει πώς η συζήτηση έφτασε στον στενό της φίλο, τον Γουόρεν Μπίτι, ο οποίος ήταν όχι μόνο ο πρωταγωνιστής αλλά και ο παραγωγός της ταινίας. Εκείνος ζήτησε απλώς να δει την Κρίστι με το φόρεμα στο πλατό πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση. Όταν η ηθοποιός εμφανίστηκε μπροστά του, περιτριγυρισμένη από συνεργάτες και τεχνικούς, το φόρεμα έδειχνε σχετικά αυστηρό και διακριτικό. Όμως τη στιγμή που γύρισε την πλάτη της, αποκαλύφθηκε το πραγματικό του εφέ: η πλάτη ήταν εντυπωσιακά ανοιχτή, δημιουργώντας μια αναπάντεχη και εξαιρετικά δυνατή εικόνα. Όπως μας αφηγείται η Άνθεα, εκείνη τη στιγμή όλοι κατάλαβαν ακριβώς τι είχε στο μυαλό της όταν το σχεδίαζε. Η δύναμη του κοστουμιού βρισκόταν ακριβώς σε αυτή την αντίθεση ανάμεσα σε αυτό που έβλεπες αρχικά και σε αυτό που αποκαλυπτόταν αμέσως μετά. Ο Μπίτι κατάλαβε αμέσως το αποτέλεσμα και η συζήτηση έληξε εκεί. Δεν χρειαζόταν να σχεδιαστεί άλλο φόρεμα. Η Κρίστι θα φορούσε αυτό που είχε δημιουργήσει η Άνθεα. Είναι μια ιστορία που δείχνει όχι μόνο το πόσο πεισματάρα και ασυμβίβαστη μπορούσε να γίνει όταν πίστευε σε μια δημιουργική επιλογή, αλλά και το πόσο συχνά η επιμονή της δικαιωνόταν. Για την Άνθεα, το κοστούμι δεν ήταν ποτέ απλώς ένα όμορφο ρούχο· ήταν ένα εργαλείο αφήγησης, ένας τρόπος να αποκαλύψει στοιχεία του χαρακτήρα και να υπηρετήσει την ίδια την ιστορία της ταινίας.
-Μετά την ολοκλήρωση του έργου, ποια είναι η ιδέα ή το συναίσθημα που θα θέλατε να νιώσει ο θεατής; Θυμάμαι πολύ έντονα την τελευταία ημέρα των γυρισμάτων μας στη Σκιάθο. Όταν επιβιβαστήκαμε στο πλοίο και το νησί άρχισε σιγά-σιγά να απομακρύνεται στον ορίζοντα, έβγαλα σχεδόν αυθόρμητα την κάμερα μου και κατέγραψα εκείνη τη μελαγχολική εικόνα της αναχώρησης. Δεν ήταν μια προγραμματισμένη λήψη, ήταν περισσότερο ένα συναίσθημα που ήθελα να κρατήσω. Εκείνη τη στιγμή είχα μια πολύ έντονη αίσθηση ότι ίσως αυτή να ήταν η τελευταία φορά που βλέπαμε την Άνθεα και τον Ρίτσαρντ. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω λογικά, αλλά το ένιωθα βαθιά μέσα μου. Ίσως επειδή και οι δύο είχαν ήδη ζήσει μια τόσο γεμάτη και ολοκληρωμένη ζωή, ίσως επειδή υπήρχε κάτι στον τρόπο που μας αποχαιρέτησαν που έμοιαζε με κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου. Στη συνέχεια ταξιδέψαμε στο Λος Άντζελες για να ολοκληρώσουμε τα γυρίσματα και την έρευνα του ντοκιμαντέρ. Λίγους μόλις μήνες αργότερα μάθαμε ότι ο Ρίτσαρντ Ρομάνους είχε φύγει από τη ζωή. Και μετά από λίγο καιρό τον ακολούθησε και η Άνθεα. Όταν ανατρέχω σήμερα σε εκείνες τις εικόνες του πλοίου που απομακρύνεται από τη Σκιάθο, αισθάνομαι ότι αποκτούν μια εντελώς διαφορετική βαρύτητα. Σαν να αποτυπώνουν όχι μόνο το τέλος ενός ταξιδιού, αλλά και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.
Πιστεύω ότι ο θεατής θα νιώσει όλα αυτά τα συναισθήματα μέσα από την ταινία. Υπάρχει μεγάλη χαρά, γιατί πρόκειται για μια ζωή γεμάτη δημιουργία, επιτυχίες, αγάπη και πάθος. Υπάρχει όμως και μια γλυκιά, ανθρώπινη μελαγχολία, καθώς η αφήγηση πλησιάζει στο τέλος της. Όχι μια θλίψη που σε βαραίνει, αλλά μια συγκίνηση που σε κάνει να αναλογιστείς τι σημαίνει να ζεις πραγματικά, να αγαπάς βαθιά και να αφήνεις πίσω σου ένα ουσιαστικό αποτύπωμα. Και ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο στοιχείο της ιστορίας της Άνθεα. Όταν τελειώνει η ταινία, δεν αισθάνεσαι ότι γνώρισες απλώς μια σημαντική προσωπικότητα του Χόλιγουντ. Αισθάνεσαι ότι γνώρισες έναν σπουδαίο άνθρωπο. Και είμαι βέβαιος ότι αυτή η αίσθηση θα κάνει πολλούς θεατές να θελήσουν να ανακαλύψουν περισσότερα για τη ζωή της, το έργο της και τους ανθρώπους που αγάπησε.
-Με την Βαλεντίνα Ντε Τζόρτζι έχετε χτίσει μαζί όχι μόνο μια εταιρία παραγωγής, αλλά και μια κοινή καλλιτεχνική και προσωπική πορεία. Υπήρξε κάποια στιγμή στο «Anthea Sylbert: My Life in 3 Acts» όπου η σχέση σας λειτούργησε ως δημιουργικό πλεονέκτημα ή αντίθετα ως πρόκληση; Πώς ξεχωρίζετε τον σύντροφο από τον συνεργάτη όταν πρέπει να πάρετε δύσκολες καλλιτεχνικές αποφάσεις; Με την Βαλεντίνα είμαστε μαζί εδώ και 20 χρόνια, οπότε είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι μέσα σε αυτό το διάστημα έχουμε περάσει από πολλές «φουρτούνες» και κύματα, τόσο στη ζωή όσο και στη δουλειά. Με τα χρόνια έχουμε βρει τον δικό μας τρόπο να συνεργαζόμαστε, πέρα από τη σχέση μας, ειδικά όταν πρόκειται για επαγγελματικά πρότζεκτ. Είναι σημαντικό σε αυτή τη δουλειά να είναι ξεκάθαροι οι ρόλοι του καθενός και να υπάρχει εμπιστοσύνη ως προς τις ευθύνες. Στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, η ιδέα ήταν δική μου και κάτι για το οποίο πάλεψα πολύ για να το ολοκληρώσω. Η Βαλεντίνα με στήριξε ουσιαστικά σε όλα τα στάδια: από την έρευνα και το σενάριο που δουλέψαμε μαζί, μέχρι και κάθε συνέντευξη και κρίσιμη στιγμή της παραγωγής.
Εγώ είχα τον ρόλο του σκηνοθέτη και ενός από τους παραγωγούς, ενώ συνεργαστήκαμε και με δύο ακόμη παραγωγούς που βρήκα στο Λος Άντζελες και οι οποίοι πίστεψαν από την αρχή στην ιστορία αυτή. Στην πραγματικότητα, όλη η ομάδα λειτούργησε με έναν κοινό στόχο: να φέρουμε αυτό το πρότζεκτ εις πέρας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είμαι πολύ χαρούμενος που από το Σάββατο 13 Ιουνίου 2026 στης 21:00 το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί στην Cosmote TV στην Ελλάδα και την Κύπρο, και εύχομαι σύντομα να κλείσουμε και το επόμενο deal μας για την αμερικανική αγορά, με το οποίο ήδη βρισκόμαστε σε συζητήσεις με διανομείς που έχουν δείξει έντονο ενδιαφέρον.
*Το ντοκιμαντέρ «Anthea Sylbert: My Life in 3 Acts» κάνει πρεμιέρα στην Cosmote Tv το Σάββατο 13 Ιουνίου 2026 στις 21:00.
Φωτογραφίες: The Dark Candy/ Personal Archive of Anthea Sylbert
Εξωτερική φωτογραφία : Sakis Lalas / The Dark Candy