Από τα θεαματικά άλματα παρκούρ νεαρών σε γέφυρες και τοίχους, σε ασκήσεις ισορροπίας και ενδυνάμωσης για ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας.
Ήταν τη δεκαετία του 1990 στη Λις της Εσόν, λιγότερο από μία ώρα από το Παρίσι, όταν ο νεαρός τότε Νταβίντ Μπελ έθετε τις βάσεις για αυτό που σύντομα θα γινόταν ένα παγκόσμιο κίνημα. Ακολουθώντας τις αρχές του πυροσβέστη και διασώστη πατέρα του, Ρεϊμόντ, ο Μπελ προσπάθησε να δώσει απάντηση στο ερώτημα: πώς το σώμα μπορεί να ξεπεράσει τα εμπόδια που συναντά. Με μοναδικό εργαλείο το σώμα του, λοιπόν, και μέσα από ατελείωτη εξάσκηση, άρχισε να αναπτύσσει μια διαφορετική σχέση με το αστικό τοπίο. Σκάλες, τοίχοι, γέφυρες όλα αποτελούσαν αφορμή για «διάλογο».
Πυρήνας της πρακτικής του ήταν ότι η κίνηση είναι φυσιολογική και το σώμα μπορεί, με σεβασμό, συγκέντρωση και πειθαρχία να προσαρμοστεί στο περιβάλλον. Έτσι, διαμορφώθηκε το παρκούρ που για πολλούς είναι ένα σύνολο παράτολμων, θεαματικών αλμάτων, αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι πιο ουσιαστικό. Πρόκειται για την ικανότητα σώματος και μυαλού να ξεπερνούν τις προκλήσεις. Η ιδέα του ενέπνευσε τις επόμενες γενιές των λεγόμενων «traceurs» και ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.
Από τη Γαλλία στη Σιγκαπούρη
Ανάμεσα στις δεκάδες διαφορετικές χώρες, έφτασε και στη Σιγκαπούρη. Η μόνη διαφορά εδώ είναι ότι το παρκούρ δεν απευθύνεται μόνο σε νεαρούς, αλλά και σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που θέλουν να παραμείνουν δραστήριοι, να αυξήσουν την αυτοπεποίθησή τους και να μάθουν πώς να αποφεύγουν τραυματισμούς από πτώσεις. Με λίγα λόγια, να είναι ανεξάρτητοι. Σε μια χώρα όπου περισσότεροι από ένας στους πέντε πολίτες είναι άνω των 65 ετών, η Σιγκαπούρη προσπαθεί να βρει τρόπους ώστε οι άνθρωποι καθώς μεγαλώνουν να είναι ενεργοί. Τη λύση επιχειρεί να δώσει ο 33χρονος Ταν Σι Μπουν, ιδρυτής και προπονητής του Movement Singapore. Με σπουδές Πληροφορικής και Τεχνών, ο Ταν ανακάλυψε το παρκούρ μέσα από την ομάδα του Μπελ, τη λεγόμενη Γιαμακάσι, όταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της, ο Λοράν Πιεμοντέζι, είχε προσκληθεί στη Σχολή Τεχνών Λασάλ της Σιγκαπούρης, όπου φοιτούσε ο Μπουν, για να μιλήσει για την ιδέα πίσω από το κίνημα. Η αίσθηση ελευθερίας και δύναμης που ένιωσε τον ώθησε να ασχοληθεί αποκλειστικά με το παρκούρ και να λάβει τον τίτλο του προπονητή από την Ακαδημία ADD της Σιγκαπούρης στα τέλη του 2015.
Η συνάντηση που αποτέλεσε έμπνευση για το Movement Singapore
Δύο χρόνια αργότερα, γνώρισε μια 64χρονη γυναίκα, η οποία θέλησε να μάθει παρκούρ ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρει καλύτερη ισορροπία, αφού οι πτώσεις ήταν συχνές και για να μετακινηθεί χρησιμοποιούσε βοήθημα βάδισης. Σύμφωνα με τον Ταν, μέσα σε μόλις δύο μήνες προπόνησης η γυναίκα σταμάτησε να χρησιμοποιεί το βοήθημα και άρχισε να περπατά χωρίς αυτό. Αυτή η συνάντηση στάθηκε αφορμή για να εστιάσει στους ηλικιωμένους. Το Movement Singapore γεννήθηκε το 2022 με στόχο την πρόληψη των πτώσεων σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, καθώς και τη βελτίωση της κίνησης. Όπως εξηγεί ο Ταν, πολλοί ηλικιωμένοι δε θέλουν να τους θεωρούν ή να τους αντιμετωπίζουν ως αδύναμους. Ενισχύοντας την αυτοπεποίθησή τους, αποδεικνύουν στον εαυτό τους και στους άλλους ότι είναι ικανοί να κινηθούν χωρίς προβλήματα και κυρίως χωρίς βοήθεια.
Σκαρφαλώνουν, πηδούν, τρέχουν σε ανοιχτούς χώρους όπως πάρκα και παιδικές χαρές και μαθαίνουν να αντιλαμβάνονται το περιβάλλον, να προβλέπουν τις δυσκολίες, αλλά και να τις αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά και κυρίως δίχως τραυματισμούς. Ο Ταν υποστηρίζει ότι ένα σώμα που δεν κινείται, παύει να λειτουργεί. Οι μαθητές του μαθαίνουν να χρησιμοποιούν το σώμα τους για να φτάσουν από ένα σημείο σε ένα άλλο, με τον πιο ασφαλή και γρήγορο τρόπο. Με αυτόν τον τρόπο χτίζουν μυϊκή δύναμη, αλλά και μυαλό συνεχίζοντας να ζουν υπερνικώντας τους φόβους τους. Οι περισσότεροι από τους μαθητές του αναφέρουν ότι έχουν ανακαλύψει ικανότητες που δεν είχαν φανταστεί πριν ξεκινήσουν την προπόνηση και πλέον με αισιοδοξία κοιτούν το μέλλον. Ταυτόχρονα, ξαναβρίσκουν το παιδί που κρύβουν μέσα τους.
Μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση
Η 63χρονη Αιρίν, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Ταν, αναφέρει ότι έπειτα από χρόνια προπόνησης νιώθει μεγαλύτερη σιγουριά, απέκτησε νέες δεξιότητες, αισθάνεται πιο δυνατή και πλέον δεν την τρομάζουν οι κατηφόρες και οι ανώμαλες επιφάνειες όταν κάνει πεζοπορία στα βουνά. Την ίδια στιγμή, η 66χρονη Γινγκ Γινγκ δηλώνει ότι έχει περισσότερη ενέργεια και λιγότερους πόνους στις αρθρώσεις. Μάλιστα, παρότι στο παρελθόν δυσκολευόταν να κατέβει τις σκάλες, τώρα πια δεν έχει ενοχλήσεις στα γόνατα και κατεβαίνει πολύ πιο γρήγορα.
Σήμερα, ο Ταν διδάσκει σε 35 μαθητές ηλικίας έως 75 ετών, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι γυναίκες, ενώ σε διάστημα τεσσάρων ετών έχει σημειωθεί μόνο ένας τραυματισμός, με τον μαθητή να επιστρέφει στο μάθημα μετά την ανάρρωσή του. Το παρκούρ, φυσικά, δεν μπορεί από μόνο του να απαντήσει στις προκλήσεις ενός πληθυσμού που γερνά. Μπορεί όμως να αποτελέσει ένα ακόμη εργαλείο ώστε οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας να παραμένουν δυνατοί, δραστήριοι και, κυρίως, ανεξάρτητοι.
Εξωτερική φωτογραφία: 123RF