Τα μέρη που έδωσαν σε εμβληματικά βιβλία τρόμου τα πιο αναγνωρίσιμα σκηνικά τους.
Ο κόμης Δράκουλας βγαίνει από την πόρτα μια δημόσιας βιβλιοθήκης στο Γουίτμπι και κατευθύνεται προς ένα ερειπωμένο αβαείο. Σε μια βίλα στις όχθες της λίμνης της Γενεύης η ιστορία του Φρανκεστάιν συναντά εκείνη του Βαμπίρ, ενώ στα βουνά του Κολοράντο ένα απομονωμένο ξενοδοχείο γεννά την ιδέα της «Λάμψης». Ο τρόμος στη λογοτεχνία συχνά φωλιάζει στον αληθινό κόσμο. Ο Μπραμ Στόκερ και ο Στίβεν Κινγκ άντλησαν έμπνευση από πραγματικές τοποθεσίες, μεταμορφώνοντάς τες σε σκηνικά που έμειναν ανεξίτηλα στη μνήμη των αναγνωστών, ενώ όσα συνέβησαν στη Villa Diodati άλλαξαν την ιστορία της λογοτεχνίας. Σήμερα, είναι δύσκολο να δούμε κάποια μέρη χωρίς να θυμηθούμε όσα διαβάσαμε γι’ αυτά, ακόμη κι αν γνωρίζουμε πως δεν συνέβησαν ποτέ.
Villa Diodati, Γενεύη: εκεί όπου γεννήθηκε ο Φρανκενστάιν
Το 1816 έμεινε στην ιστορία ως «η χρονιά χωρίς καλοκαίρι» καθώς η έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα στην Ινδονησία είχε φέρει ασυνήθιστα ψυχρό και βροχερό καιρό στην Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική. Ο Λόρδος Βύρων είχε νοικιάσει τη Villa Diodati στο Κολωνί, στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, και περνούσε τις μέρες του με τη συντροφιά των φίλων του, της Μαίρη Γκόντγουιν (αργότερα Μαίρη Σέλλεϋ), του Πέρσι Σέλλεϋ, του γιατρού Τζον Ουίλλιαμ Πολιντόρι και της Κλερ Κλαιρμόντ. Η ζοφερή ατμόσφαιρα με τα βαριά σύννεφα και τις νυχτερινές καταιγίδες επηρέασε τα μέλη της παρέας που διαβάζοντας ιστορίες φαντασμάτων συζητούσαν για τη ζωή, τον θάνατο και τα όρια της επιστήμης.
Ο Λόρδος πρότεινε να γράψει ο καθένας μια ιστορία τρόμου και να τη διαβάσει στους υπόλοιπους. Ο Πολιντόρι εμπνεύσθηκε τη νουβέλα «Ο βρικόλακας». Η Μαίρη Γκόντγουιν, μόλις 18 ετών, δυσκολευόταν να σκεφτεί κάτι. Καθώς οι αστραπές έσκιζαν τον ουρανό και η παρέα μιλούσε για τις δυνατότητες του ηλεκτρισμού, η έμπνευση την επισκέφτηκε. Εκείνο το βράδυ η Μαίρη είδε στον ύπνο της έναν χλωμό φοιτητή ανίερων τεχνών να γονατίζει δίπλα στο ον που είχε μόλις συναρμολογήσει από νεκρά μέλη και να του δίνει ζωή. Ήταν το πρώτο κεφάλαιο του διάσημου «Φρανκενστάιν».
Αβαείο του Γουίτμπι, Γιορκσάιρ: ο κόμης Δράκουλας φτάνει στην Αγγλία
Το 1890 ο Ιρλανδός συγγραφέας Μπραμ Στόκερ επισκέφθηκε το Γουίτμπι, μια παραθαλάσσια πόλη στη βόρεια Αγγλία και έμεινε εκεί περίπου μία εβδομάδα αναζητώντας υλικό για το μυθιστόρημα που έγραφε. Στη δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης διάβασε για τον Βλαντ Τέπες ή Δράκουλα, σε ένα βιβλίο που αφορούσε την ιστορία της Βλαχίας. Αυτό το όνομα που θα γινόταν συνώνυμο του βαμπίρ πέρασε σύντομα στις σελίδες του μυθιστορήματός του. Το τοπίο του Γουίτμπι τού έδωσε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες του Δράκουλα: τα ερείπια του αβαείου πάνω από τη θάλασσα, το νεκροταφείο στην ομίχλη, το λιμάνι. Από το ναυάγιο του ρωσικού Dmitry στην περιοχή, πήρε την ιδέα για το Demeter, το πλοίο που μεταφέρει τον Δράκουλα, ο οποίος παίρνοντας τη μορφή ενός τεράστιου μαύρου σκύλου πηδάει από το καράβι και εξαφανίζεται μέσα στην πόλη.
Σήμερα, τα ερείπια του Αβαείου του Γουίτμπι αποτελούν δημοφιλή προορισμό για τους λάτρεις της γκόθικ λογοτεχνίας. Οι επισκέπτες μπορούν να περιηγηθούν στον χώρο και να μάθουν περισσότερα στο Μουσείο του Αβαείου Γουίτμπι. Τις ημέρες πριν το Halloween, το Αβαείο διοργανώνει διαγωνισμό βαμπιρικών κοστουμιών και ένα διασκεδαστικό Great Pumpkin Party.
Μπάνγκορ, Μέιν: η πραγματική πόλη πίσω από το «Αυτό» του Στίβεν Κινγκ
Το «Αυτό» του Στίβεν Κινγκ, που κυκλοφόρησε το 1986, είναι ένα από τα διασημότερα μυθιστορήματα τρόμου. Η δράση τοποθετείται στη φανταστική πόλη Ντέρι, η οποία κρύβει σκοτεινά μυστικά και αποτελεί βασικό στοιχείο της πλοκής. Στους υπονόμους της ζει ένα αρχέγονο τέρας που ξυπνάει κάθε εικοσιοκτώ χρόνια για να τραφεί, παίρνοντας συνήθως τη μορφή ενός τρομακτικού κλόουν, ή του βαθύτερου εφιάλτη κάθε παιδιού. Το Ντέρι του «Αυτό» δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη. Το Μπάνγκορ, όμως, υπάρχει και βρίσκεται στο Μέιν των ΗΠΑ, την πολιτεία όπου μεγάλωσε ο Στίβεν Κινγκ.
Τοποθεσίες της πραγματικής πόλης έχουν αναγνωριστεί ως πρότυπα για σημεία που αναφέρονται στο μυθιστόρημα, όπως η δεξαμενή ομβρίων υδάτων, ενώ η ίδια η πόλη έχει γίνει αντικείμενο λογοτεχνικού προσκυνήματος για τους αναγνώστες του Κινγκ.
Stanley Hotel, Κολοράντο: το ξενοδοχείο που ενέπνευσε τη «Λάμψη»
Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1974 ο Στίβεν Κινγκ και η σύζυγός του Τάμπιθα έφτασαν στο Stanley Hotel, στο Estes Park του Κολοράντο. Το ξενοδοχείο ετοιμαζόταν να κλείσει για τον χειμώνα και οι δυο τους ήταν ουσιαστικά οι μοναδικοί επισκέπτες. Ο Κινγκ περιπλανήθηκε στους έρημους διαδρόμους του και το βράδυ είδε έναν εφιάλτη: ο μικρός γιος του έτρεχε να κρυφτεί κυνηγημένος από μια πυροσβεστική μάνικα. Όταν ξύπνησε, είχε ήδη αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό του η ιστορία που θα γινόταν «Η Λάμψη».
Το Overlook Hotel του βιβλίου δεν είναι ακριβές αντίγραφο του Stanley. Ο Κινγκ πήρε όμως από εκεί την απομόνωση, την αίσθηση του τεράστιου ξενοδοχείου που αδειάζει από ανθρώπους και, κυρίως, την έμπνευση της ιστορίας. Το δωμάτιο 217, στο οποίο διέμενε ο ίδιος ο Κινγκ, παραμένει εξαιρετικά δημοφιλές στους επισκέπτες που επιθυμούν την εμπειρία του «Shining Hotel» και συνήθως γίνεται κράτηση μήνες νωρίτερα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν ακούσει στον τέταρτο όροφο γέλια των παιδιών που τρέχουν στους διαδρόμους και ότι στο δωμάτιο 401 ένα φάντασμα κλέβει τα υπάρχοντα των επισκεπτών.
Μεναμπίλι, Κορνουάλη: Εδώ πλανιέται το φάντασμα της Ρεβέκκα
Στο μυθιστόρημα «Ρεβέκκα» της Δάφνης Ντι Μοριέ, μια νεαρή γυναίκα παντρεύεται το γοητευτικό Μάξιμ ντε Γουίντερ και πηγαίνει να ζήσει στο αρχοντικό του στην Κορνουάλη. Εκεί βρίσκεται κυριαρχεί το φάντασμα της μυστηριώδους πρώτης συζύγου, της Ρεβέκκα. Το Μάντερλεϊ, που δεσπόζει στο μυθιστόρημα, είναι φανταστικό. Η εμμονή όμως της συγγραφέα με το πραγματικό σπίτι ήταν απολύτως υπαρκτή αφού το Μεναμπίλι στην Κορνουάλη, είχε γοητεύσει τη Ντι Μοριέ από τη νεαρή της ηλικία. Την ενδιέφερε ιδιαίτερα η ιστορία ενός σκελετού που ανακαλύφθηκε σε ένα δωμάτιό του.
Το σπίτι αυτό στο οποίο έζησε για μεγάλο μέρος της ζωής της υπήρξε η βασική έμπνευση για το Μάντερλεϊ του μυθιστορήματος. Όταν τελείωσε η μίσθωση και έπρεπε να φύγει, η συγγραφέας έγραψε στο ημερολόγιό της: «Υπάρχει ένα φυτό, ο μανδραγόρας, που αιμορραγεί και ουρλιάζει όταν το τραβάς, και έτσι ένιωσα κι εγώ φεύγοντας από το Μεναμπίλι».
Εισαγωγική φωτογραφία: Αβαείο του Γουίτμπι, Getty Images/Ideal Image