Η νέα σειρά ντοκιμαντέρ «Platini» του Canal+ ρίχνει φως στην πολυτάραχη, γεμάτη θριάμβους και ανατροπές πορεία του Μισέλ Πλατινί, μίας από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Πρόκειται για έξι επεισόδια τριάντα λεπτών το καθένα, τα οποία είχαν παρουσιαστεί σε πρώτη προβολή την προηγούμενη άνοιξη στο φεστιβάλ Canneseries, παρουσία εφήβων 12 έως 16 ετών που δεν είχαν δει ποτέ τον Γάλλο ποδοσφαιριστή να παίζει, αλλά τον γνώριζαν ως θρύλο. Η παραγωγή, που υπογράφει η εταιρεία Chengyu Prod, φιλοδοξεί να αποτυπώσει αυτό που ο ίδιος ο Πλατινί περιέγραψε, σύμφωνα με το τηλεοπτικό περιοδικό της Figaro, ως μια πραγματική “ποδοσφαιρική εποποιία”.
Ο πρώην αρχηγός της γαλλικής Εθνικής, με 72 συμμετοχές στη δεκαετία του 1980, εξήγησε στο περιοδικό ότι, έπειτα από πάνω από είκοσι χρόνια συνεργασίας με το Canal+, ήταν λογικό να ολοκληρώσει αυτό το ντοκιμαντέρ με το ίδιο κανάλι, αφού είχε αφήσει αναπάντητη μια πρόταση που του είχε γίνει από το Netflix. Όπως ανέφερε στο περιοδικό, βασικός λόγος που αποφάσισε να προχωρήσει στο εγχείρημα ήταν να μπορέσουν τα εγγόνια του να δουν κάποια μέρα αυτή την ιστορία. Η αφήγηση δεν ακολουθεί χρονολογική σειρά, αλλά εναλλάσσεται με αναδρομές σε τόπους, πρόσωπα και γεγονότα-κλειδιά της ζωής του πρωταγωνιστή. Ο σκηνοθέτης τον συνόδευσε και πάλι στα μέρη που σημάδεψαν την πορεία του, από το Joeuf, τη γενέτειρά του, μέχρι το Torino, περνώντας από τη Nancy και τη Saint Etienne, ενώ το υλικό εμπλουτίζεται με προσωπικές οικογενειακές εικόνες από το αρχείο του.
Η παιδική ηλικία στο Joeuf και η οικογενειακή επιρροή
Σύμφωνα με όσα ανέφερε στο περιοδικό της Figaro, ο Πλατινί πέρασε αμέτρητες ώρες ως παιδί χτυπώντας μπάλα στη γωνία του γκαράζ του πατρικού του σπιτιού στο Joeuf, πριν συνεχίσει να ασκείται ανάμεσα στα γνωστά ξύλινα μανεκέν του λασπωμένου γηπέδου προπόνησης της AS Nancy Lorraine. Ο πατέρας του, δάσκαλος μαθηματικών στο επάγγελμα, αφιέρωσε επί σαράντα χρόνια περισσότερο χρόνο στο να προπονεί ερασιτεχνικά ποδόσφαιρο παρά στη διδασκαλία, όπως θυμήθηκε ο ίδιος. Η μητέρα του, ιταλικής καταγωγής και βαθιά θρησκευόμενη, του είχε ενσταλάξει την ιδέα ότι η ζωή στη γη είναι προετοιμασία για κάτι μεγαλύτερο, μια ανατροφή που ο Πλατινί περιέγραψε στο περιοδικό συνοψίζοντας τη νεανική του καθημερινότητα σε τέσσερις λέξεις: ποδόσφαιρο, γήπεδο, σχολείο και εκκλησία.
Η άφιξη στη Γιουβέντους, το πιο συγκινητικό επεισόδιο
Ερωτηθείς ποιο επεισόδιο τον άγγιξε περισσότερο, ο παλαίμαχος άσσος απάντησε ότι πρόκειται αναμφίβολα για το πρώτο, που αφορά την άφιξή του στη Γιουβέντους, σε μια εποχή που οι Γάλλοι ποδοσφαιριστές δεν απολάμβαναν το κύρος που έχουν σήμερα. Θύμισε ότι τότε ίσχυε ο κανόνας των δύο μόνο αλλοδαπών παικτών ανά ομάδα, πριν την αλλαγή που έφερε αργότερα ο κανόνας Bosman, με αποτέλεσμα οποιαδήποτε αποτυχία της ομάδας να αποδίδεται αυτόματα σε εκείνον και στον Πολωνό συμπαίκτη του Boniek, με τον οποίο διατηρεί επαφή μέχρι σήμερα. Τα χρόνια στην ιταλική ομάδα, που περιλαμβάνουν ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1985, δύο πρωταθλήματα Ιταλίας και τρεις τίτλους πρώτου σκόρερ του Calcio, παραμένουν κατά δήλωσή του η κορυφή μιας καριέρας που αποφάσισε ο ίδιος να σταματήσει.
Ο τραυματισμός, το Χέιζελ και η πρόωρη αποχώρηση στα 34
Μιλώντας για την πιο όμορφη εμπειρία της ζωής του, ο Πλατινί δήλωσε στο περιοδικό της Figaro ότι ήταν αναμφισβήτητα εκείνη του παίκτη, αν και σημείωσε πως μετά την τραγωδία του Χέιζελ το 1985 και μέχρι τον Δεκέμβριο του 1986 αγωνιζόταν τραυματισμένος, γεγονός που τον οδήγησε αρχικά στην απόφαση να σταματήσει. Παρότι στη συνέχεια θεραπεύτηκε και επανήλθε σε φόρμα, έκρινε πως δεν είχε πια την ίδια δίψα, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, λέγοντας πως δεν υπήρχε πλέον βενζίνη στη μηχανή κι έτσι αποσύρθηκε νωρίς από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, στα 34 του χρόνια.
Το πιο σημαντικό γκολ: κόντρα στην Ολλανδία
Ανάμεσα στα αμέτρητα γκολ που παρελαύνουν στο ντοκιμαντέρ -όπως εκείνο κόντρα στην Ισπανία στον τελικό του Euro 1984- ο ίδιος ο Πλατινί ξεχώρισε το τέρμα που σημείωσε κόντρα στην Ολλανδία για την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, χαρακτηρίζοντάς το ίσως το πιο σημαντικό γκολ της καριέρας του. Εξήγησε πως η γαλλική ομάδα βρισκόταν τότε σε δύσκολη θέση, με παίκτες 26 και 27 ετών, όπως ο ίδιος, και τον Alain Giresse ήδη στα 30 του, και πως μια αποτυχία πρόκρισης θα σηματοδοτούσε πιθανότατα το τέλος εκείνης της γενιάς και την έναρξη μιας νέας. Ήταν λοιπόν το τέρμα που έσωσε μια ποδοσφαιρική γενιά.
Μετά την ενεργό δράση: πάγκος Εθνικής, Μουντιάλ 1998 και Canal+
Μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, ανέλαβε προπονητής της γαλλικής Εθνικής ομάδας ύστερα από πρόταση της Ομοσπονδίας, μια θέση που δεν ένιωθε ότι ταιριάζει απόλυτα στον χαρακτήρα του, όπως παραδέχθηκε στο περιοδικό της Figaro. Πιο σημαντική εμπειρία στη μετέπειτα επαγγελματική του πορεία στάθηκε, κατά δήλωσή του, η οργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, όπου συνεργάστηκε με έμπειρα στελέχη όπως ο πρώην νομάρχης Jacques Lambert, αποκτώντας εμπειρία τόσο σε θέματα ζωής όσο και πολιτικής διαχείρισης.
Παράλληλα, πέρασε από τα στούντιο του Canal+ ως ένας από τους πρώτους σχολιαστές του καναλιού, δίπλα σε δημοσιογράφους όπως ο Michel Denisot, συμβάλλοντας κατά δική του εκτίμηση στη διαμόρφωση νέων μορφών ανάλυσης και σχολιασμού των αγώνων, όπως οι εκπομπές μετά τα ματς που ο ίδιος υποστηρίζει ότι επινόησε.
Εισαγωγική φωτογραφία: Getty Images/Ideal Image