10 συντάκτες προτείνουν τα βιβλία του καλοκαιριού

Ζητήσαμε από τους συντάκτες του Πρώτου Θέματος να ξεχωρίσουν το ένα βιβλίο που θέλουν να πάρουν μαζί τους στις φετινές διακοπές και να μας εξηγήσουν γιατί. Από κλασικά έργα μέχρι σύγχρονες κυκλοφορίες, αυτές είναι οι αναγνωστικές επιλογές που θα τους κρατήσουν συντροφιά αυτό το καλοκαίρι.

Τίνα Μανδηλαρά, υπεύθυνη Πολιτιστικού, Πρώτο Θέμα
«Σάτρι», του Κόρμακ Μακάρθι, Εκδόσεις Gutenberg
Σε αντίθεση με τον καλοκαιρινό οίστρο και τις αισιόδοξες καλοκαιρινές νότες, για μένα η παρατεταμένη ανάγνωση στην παραλία είναι πάντα συνδεδεμένη με βιβλία κάπως ανάρμοστα για την ξαπλώστρα: πριν από κάποια χρόνια θυμάμαι να διαβάζω κάτω από τον καυτό ήλιο το “Τσέρνομπιλ” της Αλεξίεβιετς (Πατάκης), πέρυσι τη μεγάλη βιογραφία του Νίτσε “Είμαι δυναμίτης” της Σου Πριντό (Πατάκης) και φέτος περιμένω με αγωνία την αναμέτρηση μου με ένα από τα πρώτα συγγραφικά εγχειρήματα του αγαπημένου μου, αλησμόνητου και σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα Κόρμακ Μακάρθι, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg. Δεν είναι τυχαίο ότι το Σάτρι, (μτφ Γιώργος Κυριαζής) θεωρείται το πλέον αυτοβιογραφικό έργο του Μακάρθι -αν και έντονα βιωματικά στοιχεία βρίσκει κανείς σε όλα τα βιβλία του.
Ο συγγραφέας πέρασε αρκετά χρόνια ζώντας σχεδόν ασκητικά στο Τενεσί, απορρίπτοντας κάθε σταθερή επαγγελματική πορεία και αφιερώνοντας τη ζωή του αποκλειστικά στη συγγραφή. Δεν επιδίωκε τη δημοσιότητα, ούτε την οικονομική άνεση. Προτιμούσε να ζει φτωχικά, σχεδόν αόρατος, ακολουθώντας μια μορφή εθελούσιας απομόνωσης που θυμίζει έντονα την υπαρξιακή στάση του ήρωά του. Επίσης, το “Σάτρι” είναι το έργο που όλοι θεωρούν ότι διαμόρφωσε αυτή τη σκοτεινή, εξαίσια παραβολή του “Δρόμου” και τη συντριπτική, σχεδόν αποκαλυψιακή και μεσσιανική βιαιότητα του “Αιματοβαμμένου Μεσηβρινού” καθώς και όλη τη ρεαλιστική, κυνική αλλά άκρως γοητευτική μυθολογία της ιδιαίτερης κοσμολογίας του Μακάρθι που μπορεί να μιλάει για τις ακρότητες της σύγχρονης Αμερικής αλλά με τα υψηλά υλικά της ποίησης και της ποιητικής αλληγορίας του Σαίξπηρ. Και εδώ ακριβώς έγκειται η μαγεία της γλώσσας του Μακάρθι, ο οποίος συνδυάζει μια σχεδόν βιβλική μεγαλοπρέπεια με την αργκό των δρόμων και τις λυρικές περιγραφές της φύσης με τη ρεαλιστική ωμότητα. Ο,τι πρέπει, δηλαδή, για ένα όμορφο, αισιόδοξο καλοκαίρι!

Έστα Πλακοκέφαλου, Beauty director Marie Claire
«Ένα κάποιο τέλος», του Τζούλιαν Μπαρνς, Εκδόσεις Μεταίχμιο
Πρόσφατα τελείωσα -σε χρόνο ρεκόρ για τα δεδομένα μου- τη Σάρκα του Ντέιβιντ Σολόϊ, ένα αμφιλεγόμενο αλλά πολύ δημοφιλές βιβλίο του 2026 (εκδ. Ψυχογιός). Ακριβώς επειδή ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει, και δεν έχει καταφέρει να με ρουφήξει το επόμενο, πιστεύω πως στις διακοπές θα πάω με ένα από αυτά που έχω στη λίστα μου εδώ και χρόνια. Το Ενα Κάποιο Τέλος του Τζούλιαν Μπαρνς (εκδ. Μεταίχμιο). Εχει αποσπάσει το Βραβείο Man Booker το 2011 και πρόκειται για την ιστορία τεσσάρων φίλων στις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέσα από την οποία μιλά για την μνήμη και το χρόνο.

Μελίσσα Στοΐλη, συγγραφέας και δημοσιογράφος
«Ο πότης», του Χανς Φάλλαντα, Eκδόσεις Κίχλη
«Ο πότης» του Χανς Φάλλαντα από τις εκδόσεις Κίχλη (μετάφραση: Έμη Βαϊκούση) είναι ένα βιβλίο που θέλω όχι να διαβάσω αλλά να ξαναδιαβάσω αυτό το καλοκαίρι, επειδή κάθε νέα ανάγνωση αποκαλύπτει διαφορετικές όψεις του. Σε πρώτο επίπεδο αφορά την ιστορία ενός ανθρώπου που παραδίδεται σταδιακά στον αλκοολισμό και βλέπει τη ζωή του να καταρρέει, αλλά στην πραγματικότητα, ο Φάλλαντα ενδιαφέρεται περισσότερο για τους μηχανισμούς της αυτοεξαπάτησης.
Βρισκόμαστε στη δεκαετία 1930. Ο Έρβιν Ζόμερ, ένας ευυπόληπτος έμπορος, παντρεμένος με την εφηβική του αγάπη, τη Μάγδα, ζει σε ένα μεγάλο σπίτι στη βόρεια Γερμανία. Μη μπορώντας να αντιμετωπίσει κάποια προβλήματα αρχίζει να πίνει και μέρα με τη μέρα κατεβαίνει όλα τα σκαλοπάτια της προσωπικής και κοινωνικής απαξίωσης. Εντέλει, θα πάει φυλακή και από κει θα σταλεί σε ενός είδους άσυλο, όπου θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του. Ο Έρβιν αδυνατεί να ξεφύγει από την εξάρτηση αλλά και να αναγνωρίσει το μέγεθος της πτώσης του. Ερμηνεύει διαρκώς την πραγματικότητα με τρόπο που τον απαλλάσσει από την ευθύνη, ακόμη κι όταν τα γεγονότα τον διαψεύδουν. Ο συγγραφέας αντιμετωπίζει τον αλκοολισμό ως μια κατάσταση που αλλοιώνει σταδιακά την κρίση, την προσωπικότητα και τις σχέσεις του ήρωα με τον κόσμο. Παράλληλα, σκιαγραφεί με εντυπωσιακή ακρίβεια το περιβάλλον της φυλακής και του ιδρύματος, μετατρέποντάς τα σε μια μικρογραφία μιας κοινωνίας όπου κυριαρχούν η βία, η αυθαιρεσία και η επιβολή του ισχυρότερου.

Μυρτώ Τζώρτζου, αρχισυντάκτρια topetmou.gr
«Ένας Μύθος», του Γουίλιαμ Φώκνερ, Εκδόσεις Gutenberg
Ένας από τους πιο όμορφους τρόπους να ταξιδέψει κανείς τις μέρες του καλοκαιριού σε νέους κόσμους είναι το διάβασμα ενός βιβλίου. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι το καλοκαίρι και οι διακοπές -λόγω ανεμελιάς και καλοκαιρινής ραστώνης- θέλουν απαραίτητα ένα βιβλίο ευχάριστο ή ‘’ανάλαφρο’’. Πιστεύω ότι στην ανεμελιά και στη ραστώνη μπορείς να δεις πιο εύκολα πράγματα, να σκεφτείς περισσότερο και να διδαχτείς. Φέτος λοιπόν αποφάσισα να διαβάσω το βιβλίο του William Faulkner ‘’Ένας Μύθος’’, το οποίο μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Εδώ ο νομπελίστας συγγραφέας φεύγει από τα συνηθισμένα του μονοπάτια, αυτά του αμερικανικού νότου, και καταπιάνεται με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η υπόθεση διαδραματίζεται στη Γαλλία το 1918, στα χαρακώματα του πολέμου, και πραγματεύεται την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, τον παραλογισμό της εξουσίας και του πολέμου μέσα από την ιστορία ενός δεκανέα που δεν υπακούει στην εντολή των ανωτέρων να λάβει μέρος σε νέα επίθεση. Το παράδειγμά του ακολουθούν δώδεκα στρατιώτες και πολύ σύντομα ένα ολόκληρο σύνταγμα. O Faulkner θεωρούσε το βιβλίο αυτό ως το καλύτερο έργο του.

Δανάη Δασοπούλου, δημοσιογράφος στο newmoney.gr
«Τα φτερά του Νόρμαν», του Τομ Πέρσιβαλ, Εκδόσεις Ψυχογιός
Συχνά θυμάμαι έναν καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο. Μας έλεγε πόσο σημαντικό είναι να διαβάζουμε. Τα πάντα. Από αρθρογραφία και δοκίμια μέχρι τις ετικέτες στις συσκευασίες απορρυπαντικών, ακόμα και τις νεκρολογίες. Προϋπόθεση για ένα καλό κείμενο είναι ο γράφων να έχει διαβάσει πολύ. Πάρα πολύ. Από τη στιγμή, ωστόσο, που έγινα μητέρα, τα βιβλία στοιβάζονται με ευλαβική τάξη, σαν ζεν σωροί από πέτρες, στο πλάι του κρεβατιού μου. Επειδή, όμως, η θεωρία του καθηγητή μου εντυπώθηκε για τα καλά στο μυαλό μου, βρήκα έναν τρόπο να συνεχίσω να διαβάζω. Έτσι, από τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής των παιδιών μου, τους διάβαζα καθημερινά παραμύθια και ιστορίες κατάλληλες για την ηλικία τους, με κάποιες μικρές παρασπονδίες, όπως τα αστυνομικά του Έντγκαρ Γουάλας. Κι ανάμεσα στα δεκάδες βιβλία που διαβάσαμε μαζί, ένα είναι εκείνο που επιστρέφει ξανά και ξανά στη σκέψη μου: «Τα φτερά του Νόρμαν» του Τομ Πέρσιβαλ, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.
Ο μικρός Νόρμαν ήταν πάντα, αυτό που λέμε, φυσιολογικός. Απόλυτα φυσιολογικός. Μέχρι που μια ημέρα όταν έκανε βόλτα με τον αγαπημένο του σκύλο, του… φύτρωσαν πολύχρωμα φτερά! Ο Νόρμαν αρχικά ενθουσιάστηκε. Λάτρευε τα καινούρια του φτερά και δεν έχανε ευκαιρία να πετάξει στον ουρανό. Μόλις, όμως, ήρθε η ώρα να επιστρέψει στο σπίτι, φοβήθηκε τι θα πουν οι γονείς του, αλλά και αν όλοι οι υπόλοιποι θα τον κοροϊδέψουν. Έτσι, σκέφτηκε ότι είναι πιο ασφαλές να τα κρύψει κάτω από ένα βαρύ, κίτρινο μπουφάν.
Καθώς περνούσε ο καιρός, ο Νόρμαν ένιωθε άβολα. Δε μπορούσε να παίξει, ούτε να κάνει μπάνιο, ούτε να είναι πραγματικά ο εαυτός του. Ήταν δυστυχισμένος. Μέχρι που μια ημέρα οι γονείς του τον ρώτησαν γιατί δε βγάζει το μπουφάν του. Διστακτικά στην αρχή, αλλά με θάρρος έπειτα, ο Νόρμαν πέταξε από πάνω του το βαρύ πανωφόρι, αφήνοντας ελεύθερα τα υπέροχα, χρωματιστά φτερά του. Αμέσως έφτασε στον ουρανό και από ψηλά διαπίστωσε ότι δεν ήταν ο μόνος διαφορετικός, αλλά και πολλοί ακόμα που, όπως εκείνος, έκρυβαν τα φτερά τους. Μαζί του, και εκείνοι αποφάσισαν να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό. Το βιβλίο αποτυπώνει αριστοτεχνικά τα συναισθήματα ενός παιδιού που νιώθει διαφορετικό από τα άλλα. Με τρυφερότητα μιλά για το φόβο της απόρριψης, αλλά και την ανακούφιση της αποδοχής. Υπενθυμίζει στα παιδιά ότι πρέπει να νιώθουν υπερηφάνεια για αυτό που είναι, να τολμούν να ανοίγουν τα φτερά τους και να πετούν μακριά χαράζοντας τη δική τους ξεχωριστή διαδρομή.

Νίκος Κόκκας, φωτογράφος – δημοσιογράφος
«Νορβηγικό δάσος», του Χαρούκι Μουρακάμι, Εκδόσεις Ψυχογιός
Ίσως να ανήκει στα απωθημένα ή στα “από μνήμης ξεχασμένα” μα πάντα στην πρώτη δεκάδα των αναγνωστικών επιθυμιών. Αυτές είναι οι ημέρες του, ο Ιούλιος του 2026, ανάμεσα σε αμμοβολή, σημάδια αντιηλιακού, ελαφριά τσακίσματα στις άκρες και την “πονηριά” να καταλαμβάνει τα λεπτά του χρόνου που περισσεύει από κάθε τι υπόλοιπο μέσα στην ημέρα. Λίγο συμβολικό, πάντα συμβολικό. Η ανάσυρση γεγονότων του παρελθόντος με τη δύναμη και την ένταση της πιο πρόσφατης μνήμης, με τις λεπτομέρειες συνειδητές και, σχεδόν, ανατριχιαστικά ζωντανές. Ο έρωτας, η διαρκής αναζήτηση, οι αποφάσεις, η αναίρεσή τους. Ένα βιβλίο, μια ταύτιση. Μερική, έστω…

Ναταλί Σαϊτάκη, Branded Content Editor, Marie Claire
«Land», της Μάγκι Ο’ Φάρελ, Εκδόσεις Penguin Random House
Υπάρχει ένα επεισόδιο στη σειρά The West Wing όπου μία ομάδα γεωγράφων ζητά από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να αλλάξει την αποτύπωση των χωρών στον παγκόσμιο χάρτη, υποστηρίζοντας με σοβαρά επιχειρήματα ότι κάποιοι τόποι είναι “ριγμένοι”, καθώς φαίνονται δυσανάλογα μικροί σε σχέση με άλλους. Η χαρτογραφία δεν ακούγεται πολύ συναρπαστική ως αντικείμενο ενασχόλησης, ωστόσο η Maggie O’Farrell (Άμνετ) τη θέτει στο επίκεντρο του νέου της μυθιστορήματος με τίτλο Land. Η Ιρλανδία μόλις έχει συνέλθει από τον τρομακτικό λιμό του 19ου αιώνα, όταν ένας πατέρας με τον γιο του ξεκινούν μια δύσκολη προσπάθεια καταγραφής στο χαρτί της στερημένης από φαγητό και αυτοδιάθεση χώρας τους, από άκρη σε άκρη, από βουνό σε πεδιάδα, αποτυπώνοντας έτσι την καταστροφή που είναι συνυφασμένη με την καθημερινότητα του μέσου Ιρλανδού. Δεν πιστεύω στη φράση «βιβλία παραλίας» εξ ου και θέλω να «βουτήξω» σε ένα μυθιστόρημα «ζουμερό», με ιστορικά στοιχεία που δεν συναντάς συχνά στη λογοτεχνία.

Γιώργος Παπαϊωάννου, δημοσιογράφος Gala
«Το μαγικό φωτογραφείο του κυρίου Χιρασάκα», του Sanaka Hiiragi, Εκδόσεις Ίκαρος
Τρεις άνθρωποι φτάνουν ο ένας μετά τον άλλο στο φωτογραφείο του κυρίου Χιρασάκα· μια συνταξιούχος νηπιαγωγός, ένα μέλος της ιαπωνικής μαφίας κι ένα κοριτσάκι που κακοποιήθηκε από τους γονείς του. Στο πέρασμα στην άλλη μεριά, θα πρέπει να επιλέξουν να πάρουν μαζί τους τόσες φωτογραφίες από στιγμές της ζωής τους, όσα τα χρόνια που έζησαν. Τρελό πλοτ τουίστ στο τέλος, που το κάνει ακόμα πιο συγκινητικό, χωρίς όμως ούτε μια στιγμή να γίνει χαζοβιόλικο. Με άλλα λόγια, οι Ιάπωνες είναι υπέροχοι και στη λογοτεχνία τους.

Νάνσυ Μητροπούλου, αρχισυντάκτρια travel.gr
«Η Βιολογία της Κατανάλωσης», Μαρτίν Λίντστρομ, Eκδόσεις Έσοπτρον
«Πόσο ελεύθεροι είμαστε όταν επιλέγουμε;». Αυτή είναι η ερώτηση που θα ζητήσω από το βιβλίο BUY-OLOGY: Η Βιολογία της Κατανάλωσης του Martin Lindstrom (εκδόσεις Έσοπτρον) να μου απαντήσει φέτος, στη σκιά της ομπρέλας. Το βιβλίο εξερευνά όσα συμβαίνουν στον εγκέφαλό μας πολύ πριν πιστέψουμε ότι πήραμε μια απόφαση. Δεν ξέρω αν θα μου δώσει την οριστική απάντηση. Είμαι όμως σίγουρη ότι θα μου χαρίσει καλύτερες ερωτήσεις. Πώς γεννιέται μια επιθυμία; Τι προηγείται μιας επιλογής; Και πόσα από όσα θεωρούμε αυθόρμητα έχουν στην πραγματικότητα διαμορφωθεί από τα αμέτρητα ερεθίσματα που δεχόμαστε καθημερινά; Βρίσκω αυτή τη γνώση πολύτιμη, γιατί πίσω από κάθε τίτλο και εικόνα υπάρχει πάντα ένα αόρατο νήμα που συνδέει την πληροφορία με την επιθυμία.

Λευτέρης Τρίγκας, δημοσιογράφος Gala, Marie Claire, Cantina
«Η χρονιά της μαγικής σκέψης», της Τζοάν Ντίντιον, Εκδόσεις Ψυχογιός
Η «Χρονιά της μαγικής σκέψης» βρίσκεται χρόνια στη λίστα μου και νομίζω πως αυτό είναι το καλοκαίρι της. Ίσως γιατί κάθε καλοκαίρι, όσο ανέμελο κι αν μοιάζει, κουβαλάει μέσα του και μια μικρή απώλεια: μια εποχή που τελειώνει, μια συνήθεια που αλλάζει, ανθρώπους που βλέπουμε όλο και πιο σπάνια, μια εκδοχή του εαυτού μας που μένει πίσω. Θέλω να δω τι είναι αυτό που κάνει τη Ντίντιον να επιστρέφει ξανά και ξανά στις λίστες των συγγραφέων που αντέχουν στον χρόνο. Το ότι επέλεξε να γράψει για τη μεγαλύτερη προσωπική της απώλεια όχι με μελοδραματισμό αλλά με την οξυδέρκεια μιας δημοσιογράφου και την ακρίβεια μιας σπουδαίας συγγραφέα, είναι από μόνο του ένας πολύ καλός λόγος να την πάρω μαζί μου στις φετινές διακοπές.