Οι δηλώσεις και οι απόκρυφες σκέψεις του μεγάλου σταρ για τη φήμη και το πώς αυτή άλλαξε τη ζωή του μέσα στο χρόνο.
-“Κάθε συναναστροφή -με αγνώστους ή ακόμη και με ανθρώπους που γνωρίζω καλά- με γεμίζει με δυσφορία. Φροντίζω αυτό να το καλύπτω καλά, αλλά η κοινωνική αλληλεπίδραση συνεχίζει να με τρομάζει. Τόσο πολύ, που δεν έβγαινα έξω για χρόνια. Και έπρεπε να μένω σπίτι χωρίς ναρκωτικά ή ποτό. Κάποτε το έβρισκα αδύνατο”.
-“Υπάρχει ένας άγραφος νόμος: ως διάσημος, πρέπει να είσαι προσβάσιμος 24 ώρες το 24ωρο. Από εμάς περιμένουν να υποδεχόμαστε όλους τους αγνώστους σαν να είμαστε ο δήμαρχος της καλύτερης πόλης και να βεβαιωνόμαστε ότι οι επιθυμίες τους ικανοποιούνται, όποιες κι αν είναι. Ομως, κάποιοι άνθρωποι είναι θαυμαστές της ίδιας της φήμης, όχι απαραίτητα δικοί μου θαυμαστές. Αν για παράδειγμα συναντηθούμε τυχαία εκεί έξω και είστε θαυμαστές μου, θέλω να μου το πείτε. Αυτό σημαίνει πολλά για μένα και θα βρω το χρόνο. Ζεσταίνεται η καρδιά μου όταν νιώθω ότι έχω ζεστάνει και τη δική σας. Αλλά πρέπει να σεβαστείτε και την ιδιωτικότητά μου, τις επιθυμίες μου, τις ανάγκες μου. Μπορεί να είμαι στο τηλέφωνο με τη μητέρα μου, μιλώντας για την άνοια της, ή να σκέφτομαι το Πάρκινσον του πατέρα μου”.
-“Χωρίς προσοχή παύω να υπάρχω. Επαγγελματικά πρέπει να το κάνω αυτό, το performance. Γιατί αυτή είναι η δουλειά μου. Αυτός είναι ο τρόπος να δείχνεις ότι είσαι ακόμη εδώ. Η δουλειά μου, ευτυχώς ή δυστυχώς, περιστρέφεται γύρω από τα βλέμματα των άλλων”.
-“Κάποια πράγματα δεν τα γνωρίζαμε παλιότερα και δεν νομίζω ότι πρέπει να θεωρηθούμε υπεύθυνοι γι’ αυτό. Δεν καταλαβαίναμε ας πούμε τι σημαίνει ψυχική ασθένεια, όπως επίσης και τι είναι τα νευρικά ξεσπάσματα, με αποτέλεσμα, οι άνθρωποι που τα περνούσαν – εγώ για παράδειγμα – δεν ήξεραν ότι τα περνούσαν. Δεν ήξερα ότι ήμουν καταθλιπτικός. Πώς να το ξέρω;”.
-“Πήρα πρώτη φορά LSD όταν ήμουν 15 και δεν έπρεπε να πάρω LSD στα 15 μου. Όπως επίσης, δεν έπρεπε να πάρω τη φήμη. Είναι το ίδιο πράγμα και η φήμη, ναρκωτικό σαν το LSD”.
-“Από εκεί που προερχόμαστε οι Take That, κάνουμε δύο πράγματα πολύ καλά: πράξεις ελεημοσύνης στην εκκλησία, αλλά και πράξεις βίας. Όταν έβγαινες το βράδυ ήταν πολύ πιθανό ότι η βία μπορούσε να προκύψει ανά πάσα στιγμή. Άρα έπρεπε πάντα να είσαι υπερ-προσεκτικός με το ποιον είχες εκνευρίσει”.
“Όταν μπήκα στον γκέι κόσμο δεν υπήρχε ούτε βία, ούτε έλλειψη αποδοχής. Υπήρχε απόλυτη αποδοχή και χιούμορ και ελευθεριότητα. Αλλά και ασφάλεια. Αυτό είναι που κρατώ μέχρι σήμερα”.
-“Ο μπαμπάς πάει στη δουλειά”, αυτό λέω τώρα στα παιδιά μου. Η μουσική δεν ήταν δουλειά πριν. Ήταν κάτι που υποτίθεται ότι ήταν μαγικό και όταν έφτασα στην κορυφή του βουνού, το μόνο που υπήρχε ήταν η υπαρξιακή κρίση. Αλλά από τότε που ήρθαν τα παιδιά μου, μεγάλωσα, και μια από τις μεγάλες αλλαγές είναι ότι τώρα βλέπω τη μουσική ως “δουλειά”. Έχω σταματήσει να προσπαθώ να γίνω ο Liam Gallagher. Πάντα νιώθω σαν ένας πίθηκος που διασκεδάζει τον κόσμο, σίγουρα, αλλά σπουδαίος πίθηκος. Οι άνθρωποι λένε “πώς τολμάς να το λες δουλειά, το μόνο που κάνεις είναι Χ, Ψ και Ζ”, αλλά μόνο και μόνο επειδή η δική σου δουλειά είναι χάλια, δεν σημαίνει ότι η δική μου δουλειά πρέπει να είναι χάλια. Αυτή είναι η δουλειά μου – και ναι, τη λατρεύω”.
Φωτογραφίες: Getty Images / Ideal Image