Προφανώς και δεν αμφισβητείται ότι η άμεση επίτευξη μιας συμφωνίας της χώρας μας με τους θεσμούς είναι αυτή τη στιγμή απαραίτητη και ότι ήδη έχει αργήσει. Όμως, για μια ακόμη φορά, δεν έχει γίνει κατανοητό ποιος είναι αυτός που θέλει να προστατεύσει τα συμφέροντα του συνόλου των πολιτών και των ασφαλισμένων. Μάχεται η κυβέρνηση και βάζει κόκκινες γραμμές, ώστε να μην επέλθει καμία μείωση σε συντάξεις, κύριες και επικουρικές; Ή μήπως μάχονται οι εταίροι για ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα που δεν θα τινάζει στον αέρα τον Κρατικό προϋπολογισμό και θα εξασφαλίζει τις επόμενες γενιές; Ή μήπως τελικά αυτοί ενδιαφέρονται μόνο για να πάρουν πίσω τα λεφτά τους;

Από μια άλλη σκοπιά όλοι έχουμε αντιληφθεί ότι το ασφαλιστικό μας σύστημα δεν είναι βιώσιμο και ότι στην πορεία των ετών θα πρέπει να επιδοτείται όλο και με μεγαλύτερα ποσά από τον Κρατικό προϋπολογισμό. Απλώς δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι οι συντάξεις αυξάνονται με αγώνες και αντιδράσεις που πρέπει να κάνουν πριν το κακό χτυπήσει την πόρτα τους. Θεωρούν ότι υπάρχουν τα λεφτά που θα πρέπει να πληρώσει το κεφάλαιο και όχι οι εργαζόμενοι. Το κακό είναι όμως πως κόμματα και συνδικαλιστές το πιστεύουν αυτό εδώ και πολλά χρόνια, χωρίς να εξηγούν τι εννοούν κεφάλαιο και με ποιόν τρόπο θα το εξαναγκάσουν να πληρώσει. Τη ζημιά την πληρώνει πάντα ένα άλλο μέρος των πολιτών που απασχολείται κυρίως στον ιδιωτικό τομέα και δεν προστατεύεται ούτε από από συνδικάτα, ούτε από καμία κυβέρνηση, ούτε από κόμματα και διαπλοκή, από κανέναν. Οι υπεύθυνοι πολίτες αυτής της χώρας είναι τα θύματα της πολιτικής του παγκόσμιου συστήματος και συγχρόνως κάποιων πονηρών που μας καταδυναστεύουν στη χώρα μας για δεκαετίες μέσα από δήθεν φιλολαϊκά κόμματα και παρατάξεις.

Επειδή όλα αυτά έχουν γραφτεί κατά κόρον σε σημείο να προκαλούν και αηδία, όχι άδικα σε ορισμένους, θα επιστρέψω στο θέμα της επικείμενης συμφωνίας μας με τους θεσμούς.

Όσο και να μην ενδιαφερόμαστε για την αντιμετώπιση του ασφαλιστικού στην χώρα μας θεωρώντας ίσως ότι θα το πληρώσουν οι ξένοι, τουλάχιστον ας αναλογιστούμε αν θα μπορούσε να επιλυθεί συνολικά το οικονομικό πρόβλημα της χώρας με το ασφαλιστικό σε εκκρεμότητα. Ακόμη περισσότερο αν θα μπορούσε να μας χρηματοδοτήσει οποιοσδήποτε, Κράτος Τράπεζα,Οργανισμός ή Ταμείο με το ασφαλιστικό σε εκκρεμότητα. Και ακόμη περισσότερο βέβαια αν είναι δυνατόν να μας ρυθμίσουν το χρέος ενώ αρνούμαστε να μιλήσουμε για το θέμα.

Επειδή τα παραπάνω δεν ξεπερνιούνται ούτε καταπίνονται εύκολα είμαι πολύ επιφυλακτικός σε οποιαδήποτε συμφωνία αγνοεί αυτά τα ζητήματα. Αν ακούσω ότι αύριο υπέγραψαν οι εταίροι αποδεχόμενοι την κατάργηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος για τα επικουρικά ταμεία θα ανησυχήσω αντί να ανακουφιστώ. Προφανώς αυτό θα σημαίνει ότι μας έχουν ξεγράψει και ότι είναι θέμα χρόνου να το δείξουν και προς τα έξω, με ότι αυτό συνεπάγεται για την χώρα μας.
Ίσως δεν έχει επιλεγεί αυτή ως κατάλληλη στιγμή για τις άλλες χώρε της Ευρώπης να γίνει ένα πιστωτικό γεγονός και οι εταίροι μας υποχωρήσουν προς στιγμή. Δεν μπορεί όμως να γίνουν ξαφνικά όλοι παράλογοι και να αποδεχτούν ότι αντί να ανατάξουμε την οικονομία μας θα συνεχίσουμε να την αρμέγουμε για όσο καιρό μπορούν κάποιοι βολεμένοι να παίρνουν υψηλές συντάξεις που βασίζονται στους υψηλούς φόρους.

Δεν είναι δυνατόν να χρηματοδοτείται μια χώρα με 1,5 εκ. ανέργους για να τηρούνται επικουρικά και συντάξεις που δεν ανταποκρίνονται σε κριτήρια ανταποδοτικά αλλά ούτε και κοινωνικά. Και είναι πολλοί αυτοί που παίρνουν υψηλές συντάξεις χωρίς να έχουν καταβάλλει υψηλές εισφορές. Δεν είναι δυνατόν να γίνει σεβαστή η κόκκινη γραμμή μιας κυβέρνησης που δεν έχει κανένα σχέδιο για το σύνολο των πολιτών της και διακατέχεται από ιδεοληψίες που παραπλανούν μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων.