Ολοι «πίσω», όλοι με το «παλιό»

Αν προσπαθήσουμε ψύχραιμα και ρεαλιστικά να δούμε το πολιτικό σκηνικό όπως είναι σήμερα, λίγο πριν από τις εκλογές, βλέπουμε τα εξής: Η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ, που διεκδικούν την εξουσία, είναι δύο κόμματα που ξεκίνησαν αντιμνημονιακά, έκαναν και τα δύο κωλοτούμπα και υπέγραψαν τα μνημόνια.

Και τα δύο κόμματα δηλώνουν ότι διαφωνούν με την πολιτική που υπέγραψαν και ότι δεν θα την εφαρμόσουν.

Και τα δύο κόμματα παρουσιάζονται ως κάτι «νέο» και κατηγορούν το ένα το άλλο ότι εκπροσωπεί το «παλιό». Η πραγματικότητα είναι ότι και τα δύο κόμματα εκπροσωπούν το «παλιό». Πρόκειται για δύο λαϊκίστικα κόμματα που πιστεύουν και στηρίζουν τον κρατισμό, τον έλεγχο της οικονομίας από το κράτος. Η Νέα Δημοκρατία ίσως λιγότερο από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τελικά ποιος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που απέμεινε μετά την αποχώρηση των ακραίων κομμουνιστών; Πρόκειται για ένα σοσιαλιστικό κόμμα όπως το παλιό ΠΑΣΟΚ; Πρόκειται για ένα ευρωαριστερό κόμμα; Πρόκειται για ένα νέο πείραμα; Ουδείς γνωρίζει ποιος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ όπως μετεξελίσσεται, καθώς ακόμη δεν έχει βρει την ταυτότητά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ υπέγραψε τα μνημόνια, λέει τώρα ότι θα συνεργαστεί, αν δεν βγει αυτοδύναμος, μόνο με αντιμνημονιακά κόμματα. Δηλαδή με ποια; Με το ΚΚΕ, τη Χρυσή Αυγή ή τον Λαφαζάνη; Ακατανόητες δηλώσεις, ασαφείς προθέσεις. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ είναι άγνωστο πώς θα εξελιχθεί.

Η Νέα Δημοκρατία είναι ασφαλώς το «παλιό» και ο Μεϊμαράκης δεν δείχνει να το αλλάζει. Είναι ένα κόμμα που έχει τις δικές του «συνιστώσες». Τους εκπροσώπους της παραδοσιακής λαϊκής Δεξιάς, τους εκπροσώπους των ακροδεξιών αποχρώσεων, τους εκπροσώπους των νεοφιλελεύθερων, αρκετούς κεντροδεξιούς. Ψήφισε τα μνημόνια, όλα, ακόμη και του ΣΥΡΙΖΑ, για να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ και να μην πτωχεύσει, και πολύ καλά έκανε, αλλά δεν πιστεύει στην πολιτική που επιβάλλει η Ευρώπη, δεν θέλει να εκσυγχρονίσει τη χώρα, δεν θέλει να εφαρμόσει αυτά τα μέτρα, χωρίς βέβαια να έχει και κάποια αντιπρόταση. Θολό το τοπίο και σε αυτή την περίπτωση. Οι ψηφοφόροι της θα την ψηφίσουν με πολύ βαριά καρδιά και κυρίως θα το κάνουν για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο θεωρούν καταστροφή – και όχι αδίκως.
Το ΠΑΣΟΚ έμοιαζε να μην υπάρχει πια, μένει να δούμε αν τελικώς υπάρχει ακόμη. Η Φώφη ασφαλώς δεν εκπροσωπεί το «νέο», είναι «παλιό», παμπάλαιο. Θέλει να παραμείνουμε στο ευρώ και αυτό είναι σαφές. Εξάλλου οι Πασόκοι που δεν θέλουν έχουν ήδη φύγει για το κόμμα του Λαφαζάνη. Από εκεί και πέρα, όμως, τίποτα νέο.

Πάμε τώρα σε αυτό το νέο κόμμα, τη Λαϊκή Ενότητα, το οποίο μόνο «νέο» δεν είναι. Ο αρχηγός του νοσταλγεί τη Σοβιετική Ενωση και λέει ότι είναι η συνέχεια της κυβέρνησης του βουνού. Ζει στο εμφυλιακό παρελθόν και θέλει την επιστροφή στη δραχμή μέσω ρήξης με τους Ευρωπαίους και την παγκόσμια κοινότητα, θέλει κρατικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, είναι σκληρό κομμουνιστικό κόμμα, όπως και το ΚΚΕ. Τις διαφορές τους τις αναγνωρίζουν μόνο οι ίδιοι και κανείς άλλος. Είναι χαρακτηριστικό ότι προχθές ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας κατηγόρησε το κόμμα του Λαφαζάνη ότι εκπροσωπεί το κεφάλαιο! Ποιος ξέρει τι εννοεί, μάλλον τους πολύ πλούσιους που έχουν λεφτά στο εξωτερικό και θέλουν να πάμε στη δραχμή για να αγοράσουν τη χώρα κοψοχρονιά. Και σε αυτή την περίπτωση μάλλον ο Κουτσούμπας δεν έχει άδικο, αφού πάρα πολλοί βιομήχανοι και εφοπλιστές θέλουν να πάμε στη δραχμή, έχοντας βέβαια αυτοί τα κεφάλαιά τους εξασφαλισμένα στο εξωτερικό.

Τι μένει;

Το Ποτάμι. Το Ποτάμι είναι το μόνο πραγματικά «νέο» κόμμα. Δεν έχει παλιούς πολιτικούς, δεν έχει κυβερνήσει, παίρνει θαρραλέες θέσεις υπέρ των μεταρρυθμίσεων, αλλά με δυσκολία παλεύει για την τρίτη θέση.

Και ερχόμαστε εδώ στην ουσία του ζητήματος.
Ο πολιτικός κόσμος, με εξαίρεση το Ποτάμι, δεν θέλει μεταρρυθμίσεις, δεν θέλει αλλαγές. Ο κόσμος θέλει;

Μάλλον όχι.

Το Ποτάμι δεν διεκδικεί τις δυο πρώτες θέσεις, παλεύει με δυσκολία για την τρίτη. Διάφορες έρευνες δείχνουν ότι οι πολίτες δεν αντιδρούν καλά στις λέξεις «μεταρρύθμιση», «εκσυγχρονισμός». Κάθε μέτρο που θεωρείται προσαρμογή στα ευρωπαϊκά συστήματα θεωρείται καταστροφικό κι έτσι αντιμετωπίζεται και από τους πολίτες και από τους πολιτικούς.
Ο κόσμος λοιπόν λέει ότι θέλει να προχωρήσει εμπρός, αλλά ελλείψει ενημέρωσης μπερδεύει το εμπρός με το πίσω.

Πίσω δεν βρίσκεται η εποχή της αστακομακαρονάδας, όπου όλοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια. Πίσω βρίσκεται ανείπωτη φτώχεια, δυστυχία και κίνδυνος, βρίσκεται μια χώρα απομονωμένη και χωρίς κανέναν σύμμαχο, χωρίς λεφτά, χωρίς θεσμούς και χωρίς μέλλον. Βρίσκεται μια χώρα που θα μοιάζει με τη Μέση Ανατολή όπως είναι σήμερα. Μαζί με τους Σύριους και τους άλλους μετανάστες που συνωστίζονται στα σύνορα για να πάνε στην Ευρώπη θα βρίσκονται και χιλιάδες Ελληνες που θα θέλουν να μεταναστεύσουν, αλλά τα σύνορα θα είναι κλειστά. Ολα τα σύνορα: της Ευρώπης, των ΗΠΑ, της Αυστραλίας. Ο μόνος ώμος στον οποίο θα μπορούμε να ακουμπήσουμε θα είναι του Τούρκου γείτονα, ο οποίος θα γίνει και ο σημαντικότερος εμπορικός και οικονομικός μας εταίρος, μάλλον ο μόνος για πολλά χρόνια. Αυτό είναι το πίσω. Στο πίσω θα πάμε είτε καταρρέοντας -σενάριο δραχμής κατά Λαφαζάνη- είτε με ελεγχόμενη προσγείωση σε πολύ χαμηλότερο οικονομικό επίπεδο (κάτω και από της Βουλγαρίας) – σενάριο δραχμής κατά Σόιμπλε.

Αυτό είναι το πίσω και αυτό θα έπρεπε να εξηγήσουν τα «μνημονιακά» κόμματα στους πολίτες, αντί να υπόσχονται εκ νέου λαγούς με πετραχήλια που δεν υπάρχουν και να τσακώνονται ποιος είναι περισσότερο αντιμνημονιακός από τον άλλον, παρόλο που όλοι υπέγραψαν και ψήφισαν τα μνημόνια.