Ο «εθνικός» μας υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο υπερκομματικός, όπως αποδεικνύει η ιστορία του, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, πέτυχε την αποκάλυψη και σύλληψη ενός μεγάλου κυκλώματος φοροδιαφυγής με πρωταγωνίστριες δύο εταιρείες, τους φούρνους Χωριάτικο και την Pizza Fan. Σημαντική επιτυχία, διότι οι υποθέσεις είναι μεγάλες και, όπως ο ίδιος δηλώνει, έπονται και άλλες αποκαλύψεις και συλλήψεις. Την ίδια στιγμή, αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο με το μπάσκετ και τις διαιτησίες, με πρωταγωνίστριες μικρές ομάδες, που μάλλον θα έχει σημαντική συνέχεια, καθώς όλοι αυτοί τώρα θα αρχίσουν να αλληλοκατηγορούνται και να αλληλομηνύονται.
Ολες αυτές οι αποκαλύψεις απλώς επιβεβαιώνουν την κοινή αντίληψη ότι η διαφθορά στην Ελλάδα είναι διάχυτη παντού και πάντα: από τις κυβερνήσεις και την Τοπική Αυτοδιοίκηση μέχρι τον αθλητισμό και την εστίαση.
Την ίδια στιγμή, βγαίνει η αποχωρούσα από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία Λάουρα Κοβέσι και δηλώνει ότι η μεγαλύτερη προσπάθεια εκφοβισμού που δέχτηκε στην καριέρα της προήλθε από την Ελλάδα. Δηλώνει επίσης ότι η διαφθορά στην Ευρωπαϊκή Ενωση βασιλεύει και ότι υπάρχει συστηματική προσπάθεια όχι από μία, αλλά από πολλές χώρες και από πολλά συστήματα να εμποδιστεί η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να κάνει τη δουλειά της και να μειωθεί η ανεξαρτησία της.
Για να αρχίσουμε λοιπόν να προσθέτουμε: έχουμε διαφθορά διάχυτη στην Ελλάδα, μεγάλη διαφθορά στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ασφαλώς, σήμερα, το επίκεντρο της παγκόσμιας διαφθοράς βρίσκεται στις ΗΠΑ. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει «νομιμοποιήσει» τη διαφθορά σε κυβερνητικό επίπεδο, αφού όλα εκεί πλέον αγοράζονται και πωλούνται. Ακόμη και οι ιστορικές συμμαχικές και διπλωματικές σχέσεις κρίνονται από τον Τραμπ με βάση το οικονομικό όφελος.
Για τα απολυταρχικά καθεστώτα και για τις τρίτες χώρες, ούτε συζήτηση. Στις περισσότερες, η διαφθορά είναι η μόνη βάση συνεννόησης και λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού. Φυσικά, όταν μιλάμε για δικτάτορες, η διαφθορά είναι αυτονόητη, αλλά και για λιγότερο ώριμες δημοκρατίες το ίδιο ισχύει. Μία από τις ενδιαφέρουσες ειδήσεις της εβδομάδας που πέρασε είναι η «απόδραση» του ηττημένου στις εκλογές από τον Λούλα, Φλάβιο Μπολσονάρο, στις ΗΠΑ. Ο Μπολσονάρο έφυγε κρυφά από τη Βραζιλία μία ημέρα μετά την ήττα του στις εκλογές και ενώ η αστυνομία τού είχε ζητήσει να παραδώσει το διαβατήριό του καθώς ελεγχόταν για διαφθορά. Ο Μπολσονάρο φεύγοντας αυτοανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών που μόλις είχε χάσει και δικαιολόγησε την απόδρασή του λέγοντας ότι ο Λούλα τού είχε στήσει δικαστική πλεκτάνη για να τον εξοντώσει πολιτικά. Μία ημέρα νωρίτερα, όταν του ζητήθηκε να παραδώσει το διαβατήριό του, είχε δηλώσει: «Δεν σκοπεύω να φύγω από τη χώρα, κανείς δεν θα με κάνει να σιωπήσω». Την επομένη το πρωί είχε φύγει.
Σε αυτό το γενικευμένο παγκοσμίως πλαίσιο διαφθοράς -η οποία φυσικά ξεκινάει από την πολιτική-, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να λείπει.
Τα κυκλώματα διαφθοράς εδώ είναι πολλά, αγγίζουν κάθε τομέα δραστηριότητας και σπανίως αποκαλύπτονται. Οι περιπτώσεις που αποκάλυψε τώρα ο Χρυσοχοΐδης είναι διαφθορά του ιδιωτικού τομέα. Σχετίζονται με τη φοροδιαφυγή, με το ξέπλυμα χρήματος και με κάθε είδους απάτες. Ο Χρυσοχοΐδης δήλωσε ότι δεν αποκλείεται η συμμετοχή δημοσίων λειτουργών σε αυτές τις απάτες και ότι υπάρχουν και άλλες έρευνες σε εξέλιξη.
Η κρατική διαφθορά είναι και ήταν ανέκαθεν στο απυρόβλητο και αν δεν είχε παρέμβει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, το κύκλωμα του ΟΠΕΚΕΠΕ θα συνέχιζε να λειτουργεί κανονικότατα. Δεν είναι όμως μόνο οι επιδοτήσεις που κρύβουν διαφθορά. Οι κυβερνήσεις παραδοσιακά διαλέγουν σε ποιους θα δώσουν δουλειές και με ποιους όρους. Και αυτό επιτυγχάνεται με τον τρόπο που είναι δομημένες οι διαδικασίες των προμηθειών του Δημοσίου και οι προμήθειες. Εκεί χωράνε οι φωτογραφικές διατάξεις και οι μίζες, όπως και οι υπερτιμολογήσεις των έργων εις βάρος του Δημοσίου από τους μειοδοτούντες, μετά την έναρξη των εργασιών κατασκευής. Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα πράγματα ίσως είναι ακόμη χειρότερα απ’ ό,τι είναι στο Δημόσιο. Στον αθλητισμό, το μπάσκετ είναι μόνο μία -ίσως και μικρής έκτασης- περίπτωση. Η διαφθορά στον αθλητισμό καλύπτει όλα τα σπορ, με το ποδόσφαιρο να κρατάει τα σκήπτρα, αλλά και σε όλα τα άλλα σπορ «παίζεται χοντρό παιχνίδι». Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι και στην Ολυμπιακή Επιτροπή οι Αθάνατοι σκοτώνονται μεταξύ τους – είναι πολλά τα λεφτά στον χώρο του αθλητισμού.
Η νύχτα, με την ευρεία έννοια, που καλύπτει κέντρα διασκέδασης, αλυσίδες εστίασης, καλλιτεχνικά κυκλώματα κάθε είδους, συνδέεται με εταιρείες μπράβων και σεκιουριτάδων, είναι φυσικά στο επίκεντρο της διαφθοράς, παγκοσμίως και ιστορικά.
Και η Ελλάδα είναι γεμάτη «παράγοντες» που κινούνται σε όλους αυτούς τους χώρους, ακροβατούν μεταξύ πολιτικής και Αυτοδιοίκησης, νύχτας, εστίασης, αθλητισμού, καλλιτεχνικών κυκλωμάτων, παντού, σε όλες τις δραστηριότητες.
Ο Χρυσοχοΐδης, συνεπώς, έχει πολλή δουλειά να κάνει, η δουλειά είναι δύσκολη και η κυβερνητική εντολή πρέπει να είναι ξεκάθαρη και ηχηρή, αν και όταν κάποια κυβέρνηση αποφασίσει να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο, πράγμα που δεν έχουμε δει μέχρι σήμερα στη μεταπολιτευτική Ιστορία μας.
Ολα αυτά είναι τα μεγάλα κυκλώματα παρανομίας, ξεπλύματος, φοροδιαφυγής και εγκληματικότητας, τα οποία κανείς ποτέ δεν έχει καταφέρει να ελέγξει. Αντίθετα, στις μικρές, σποραδικές περιπτώσεις, το κράτος δίνει μεγάλο βάρος και, δυστυχώς, χαρακτηρίζει αυθαιρέτως και συλλήβδην φοροφυγάδες κλάδους ολόκληρους ανεξάρτητων επαγγελματιών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Οπως χαρακτηρίζει κακοπληρωτές πολλούς νοικοκύρηδες που δεν καταφέρνουν να πληρώσουν τα δάνειά τους, ειδικά με την κρίση των μνημονίων και την πτώχευση της χώρας.
Με λίγα λόγια, όσον αφορά τη σύλληψη και καταδίκη των μικρών που δεν κόβουν απόδειξη, το κράτος είναι αμείλικτο, το ίδιο και η Δικαιοσύνη, αλλά στα μεγάλα κυκλώματα και στην κρατική διαφθορά τα πράγματα σχεδόν πάντα κουκουλώνονται.
Είναι χαρακτηριστική σε σχέση με αυτή τη διαφορετική μεταχείριση η δήλωση της Κοβέσι στην τελευταία της συνέντευξη που αφορά όλη την Ευρώπη και όχι μόνο την Ελλάδα: «Υπάρχουν πολιτικοί που υπερασπίζονται δημόσια την ανεξαρτησία και την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης, μέχρι τη στιγμή που μια έρευνα αγγίζει τους ίδιους ή το στενό περιβάλλον τους. Τότε οι εισαγγελείς κατηγορούνται ότι υπερβαίνουν τις αρμοδιότητές τους, ότι έχουν πολιτική ατζέντα ή ότι δεν είναι απαραίτητοι».